
Cheval du Vercors de Barraquand, czyli koń Barraquand Vercors, to wytrzymały koń prostego, wiejskiego typu z gór Vercors, znany z wyjątkowo pewnego kroku.
Pochodzenie
To dawna linia krwi – po raz pierwszy odnotował ją w 1760 roku dom Perrier w opactwie Léoncel. W XVIII wieku przewożenie towarów górskimi ścieżkami nie było łatwe, więc kupcy byli zdani na zwierzęta juczne. W XIX wieku konie stopniowo zastąpiły w tej roli osły i muły. Szczególnie popularne były konie hodowane w górach i liczebność koni Barraquand Vercors zaczęła rosnąć. Pod koniec XIX wieku hodowcy zaczęli przestawiać się na hodowlę cięższych koni i krów. Te większe zwierzęta zbyt szybko wyjadały górskie pastwiska, więc rolnicy zaczęli przenosić się z gór na równiny.
Wśród rolników był pan Barraquand, który odmówił opuszczenia swojej ziemi w Ambel, przekonany, że te mocne i niewymagające górskie zwierzęta trzeba ocalić. Już w podeszłym wieku przekazał pałeczkę synowi Jules’owi, który w wieku 14 lat kupił sześć klaczy i ogiera jako trzon stada. Jego metody hodowlane okazały się trafne i na początku XX wieku miał już blisko 200 klaczy hodowlanych i około 8 ogierów. Ujednolicił też rasę, tworząc wyraźnie określony typ. Jego starania zostały najwyraźniej docenione, bo koń nosi nazwisko tej wyjątkowej rodziny.
Podobnie jak w przypadku wielu ras europejskich, wojny zebrały swoje żniwo. I wojna światowa przerwała hodowlę, choć wznowiono ją, gdy tylko ogłoszono pokój. Rodzina Barraquand nie tylko natychmiast wróciła do hodowli, ale kupiła też całą górę (około 800 hektarów), by łatwiej zrealizować swoje plany. II wojna światowa okazała się dla rasy znacznie gorsza – Niemcy zniszczyli gospodarstwo Barraquandów, a zwierzęta zabito, wypuszczono lub zabrano na potrzeby wojska.
Odbudowa
To Frédéric Barraquand zaczął mozolnie odbudowywać posiadłość i program hodowlany w Arles. Odnalazł i zebrał około 150 zwierząt spełniających wzorzec Vercors i ponownie zaczął je hodować. Niedługo potem pojawiły się jednak samochody, więc w połowie XX wieku dał za wygraną i w 1963 roku rozwiązał swoje stado.
Rodzina Barraquand jest jednak wyraźnie uparta i w 1994 roku Jean Louis Barraquand (wnuk Jules’a) rozpoczął kolejny program, mając trzy klacze i ogiera. Rodzinne metody hodowlane znów się sprawdziły i do 1997 roku stado rozrosło się do 51 koni. Dziś Barraquand jest cenionym dziedzictwem regionu i jedyną rasą właściwą dla regionu Rodan-Alpy. Według ostatnich danych DAD-IS rasa jest krytycznie zagrożona, ale objęta programem ochrony, a w 2021 roku liczyła 200 koni.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 14.2–15.3 hands
Włosie grzywy i ogona gęste i faliste
Wyjątkowo pewny krok
Budowa
Głowa o prostym profilu i szerokim czole
Uszy małe, w kształcie półksiężyca
Szyja muskularna, z dobrze rozwiniętym grzebieniem
Pierś głęboka
Grzbiet krótki i szeroki
Zad potężny
Nogi mocne, z wyraźnie zarysowanymi stawami
Kopyta małe i twarde
Tradycyjne maści
Prawie zawsze gniada lub skarogniada, czasem mączasta (pangaré)
Białe odmiany na głowie są niepożądane i dopuszcza się je tylko wtedy, gdy nie sięgają poniżej oczu. Podudzia powinny być czarne.
Temperament
Niewymagający i rozważny
Spokojny i łagodny
Użytkowanie
Rolnictwo
Zrywka drewna
Prace leśne
Skijöring
Przydatne linki
Vercors de Barraquand, Association nationale Cheval du Vercors de Barraquand (ANCVB)
Wideo
Zdjęcie u góry: Prakhar Amba, na licencji CC BY-NC-ND 2.0
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał