
De Cheval du Vercors de Barraquand of het Barraquand Vercors-paard is een sober paard dat uit het Vercorsgebergte komt en bekendstaat als bijzonder trefzeker.
Oorsprong
Dit is een oude bloedlijn, die in 1760 voor het eerst werd beschreven door Dom Perrier in de abdij van Léoncel. In de 18e eeuw was het vervoer van handelswaar over bergpaden niet eenvoudig, waardoor handelaren op lastdieren waren aangewezen om hun routes af te leggen. Tegen het begin van de 20e eeuw hadden paarden de ezels en muildieren voor dit doel vervangen. De paarden die in de bergen waren gefokt, waren bijzonder geliefd en het aantal Barraquand Vercors-paarden begon te groeien. Tegen het einde van de 19e eeuw gingen fokkers over op zwaardere paarden en koeien. Die grotere dieren putten de bergweiden te snel uit, zodat de boeren uit de bergen naar de vlakten begonnen te trekken.
Een van die boeren was een zekere meneer Barraquand, die weigerde zijn land in Ambel te verlaten, omdat hij vond dat deze robuuste en sobere bergdieren behouden moesten blijven. Hij was al oud en gaf het stokje door aan zijn zoon Jules, die op zijn veertiende zes merries en hengsten aanschafte als kern van de kudde. Zijn manier van fokken bleek degelijk en aan het begin van de 20e eeuw had hij bijna 200 fokmerries en een stuk of 8 hengsten. Hij had het ras bovendien uniform gemaakt en een goed omschreven type geschapen. Zijn inspanningen zijn duidelijk beloond, want het paard is naar deze bijzondere familie genoemd.
Zoals bij veel Europese rassen eisten de oorlogen hun tol. De Eerste Wereldoorlog legde de fokkerij stil, al werd die hervat zodra de vrede was afgekondigd. De familie Barraquand begon niet alleen meteen weer te fokken, ze kocht ook een hele berg (ongeveer 800 hectare) om haar plannen mogelijk te maken. De Tweede Wereldoorlog was voor het ras veel erger, want de boerderij van de familie Barraquand werd door de Duitsers verwoest. Hun dieren werden gedood, losgelaten of gevorderd voor militair gebruik.
De wederopbouw
Het was Frédéric Barraquand die het landgoed en het fokprogramma in Arles met veel moeite weer begon op te bouwen. Hij vond en verzamelde ongeveer 150 dieren die aan de Vercors-standaard voldeden en begon er opnieuw mee te fokken. Niet lang nadat hij was begonnen, deed de auto zijn intrede; tegen het midden van de 19e eeuw gooide hij de handdoek in de ring en in 1963 hief hij zijn kudde op.
De familie Barraquand is echter aantoonbaar koppig en Jean Louis Barraquand (de kleinzoon van Jules) begon in 1994 een nieuw programma, met drie merries en een hengst. Opnieuw bleek de fokkerij van de familie degelijk en in 1997 was hun kudde gegroeid tot 51 dieren. Tegenwoordig wordt de Barraquand gekoesterd als regionaal erfgoed en als het enige ras dat eigen is aan de regio Rhône-Alpes. Volgens de laatste cijfers van DAD-IS is de status ernstig bedreigd maar in stand gehouden, en in 2021 waren er 200 dieren.
Kenmerken
Gemiddelde hoogte 14.2-15.3 hands
Het haar van manen en staart is dik en golvend
Buitengewoon trefzeker
Bouw
Het hoofd heeft een recht profiel en een breed voorhoofd
De oren zijn klein en sikkelvormig
De hals is gespierd met een goed ontwikkelde manenkam
De borst is diep
De rug is kort en breed
De achterhand is krachtig
De benen zijn sterk met duidelijk afgetekende gewrichten
De hoeven zijn klein en stevig
Traditionele kleuren
Bijna altijd bruin of zwartbruin, soms mealy (met meelsnuit)
Witte aftekeningen aan het hoofd zijn ongewenst en worden alleen geaccepteerd als ze niet lager komen dan de ogen. De benen horen zwart te zijn.
Karakter
Weinig eisend en sober
Gemoedelijk en vriendelijk
Gebruik
Landbouw
Houtslepen
Bosbouwwerk
Skijöring
Nuttige links
Vercors de Barraquand, Association nationale Cheval du Vercors de Barraquand (ANCVB)
Video
Bovenste afbeelding van Prakhar Amba onder de licentie CC BY-NC-ND 2.0
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel