
De Akhal-Teke staat bekend om zijn windhondachtige uiterlijk en een vacht die vaak een metaalachtige glans heeft, en is daarmee een van de rassen die je op het oog het gemakkelijkst herkent. Deze paarden zijn simpelweg gebouwd voor snelheid en uithoudingsvermogen in de hitte.
Oorsprong
De Akhal-Teke is vermoedelijk meer dan 3000 jaar oud, stamt af van het oude Scythische paardentype en is genoemd naar de Teke-stam van de Akhal-oase. Voordat het ras werd opgeëist en een naam kreeg, ontwikkelde het zijn kenmerkende lange, ranke uiterlijk en zijn verbluffende vachtkleuren door het harde leven van een dier van de vlakten. Door schaarse hulpbronnen en grote roofdieren kregen ze een lange, hoog aangezette hals, ranke benen en een natuurlijke goudkleurige schutkleur.
Toen de gerichte fokkerij eenmaal begon, hielden extreme afzondering en een sterk gevoel voor traditie de bloedlijnen betrekkelijk zuiver. De Teke-stam is altijd nomadisch geweest en hun paarden werden gewaardeerd als snelle, geharde oorlogspaarden. Na verloop van tijd werden paarden een vanzelfsprekende maatstaf voor rijkdom, en dus zijn ze altijd goed verzorgd en als familie behandeld.
Veranderende tijden
De fokkerij mag dan ooit zeer traditioneel zijn geweest, de Akhal-Teke maakte ook op de Russen indruk. Tijdens de Russische bezetting werden particuliere eigenaren hun dieren afgenomen; die gingen naar grote staatsstoeterijen. Veel eigenaren kozen ervoor het land te ontvluchten in plaats van hun dierbaarste bezit af te staan.
Een lange rit
Later werd bepaald dat de dieren die naar de stoeterijen waren gebracht voor het vlees moesten worden geslacht, en dus lieten fokkers zoveel mogelijk dieren vrij in de woestijn waar ze vandaan kwamen. Dat optreden van toegewijde fokkers heeft het ras Akhal-Teke waarschijnlijk gered.
In 1935 werden vijftien Akhal-Tekes meer dan 1800 mijl gereden, van Asjchabad naar Moskou (in 84 dagen). De tocht was bedoeld om Stalin hun verbazingwekkende kracht te tonen, in de hoop zijn toestemming te krijgen om de fokkerij voort te zetten. Het plan slaagde.
De moderne Akhal-Teke
De moderne dieren verschillen niet zo heel veel van hun oeroude voorouders. Dat is grotendeels te danken aan de stammen die ze altijd hebben liefgehad en gefokt. In 1991 werd Turkmenistan onafhankelijk; het land beschouwt de paardenfokkerij als een nationale zaak, zelfs als een kunstvorm, wat haar veel aanzien geeft. De Akhal-Teke is bovendien tot nationaal erfgoed uitgeroepen en zijn fraaie beeltenis siert het staatszegel.
Tegenwoordig vind je liefhebbers van de Akhal-Teke over de hele wereld en het aantal fokkerijen groeit. Het is een gekoesterd ras, want het is de laatst overgebleven lijn van de machtige Turkmeen.
Volgens DAD-IS loopt de Akhal-Teke risico; in 2004 waren er nog maar 2300 over. De Equus Survival Trust beoordeelt het ras als ernstig bedreigd.
Kenmerken
Gemiddelde hoogte 14.2 – 16 hands
Krachtige, natuurlijke en zachte gangen
Gebouwd voor uithoudingsvermogen en snelheid
Trapvast en sterk
Bouw
Het hoofd is lang en licht
Grote, sprekende ogen
Lange, slanke, hoog aangezette hals met korte, fijne manen
Smal in de borst, met een lange rug
De benen zijn slank en lang
Traditionele kleuren
Alle kleuren, maar bleek goud is de favoriete kleur (hun metaalglans komt niet door het champagne-verdunningsgen, dat in de genetica van het ras niet voorkomt). In plaats daarvan hebben hun haren een microscopisch schubbenpatroon ontwikkeld dat het licht weerkaatst en zo het metaalachtige effect geeft.
Karakter
Temperamentvol en energiek
Zeer gevoelig
Onverschrokken en moedig
Pienter en bekwaam
Gebruik
Veelzijdig rijpaard
Renpaard
Eventing- en showpaard
Nuttige links
Akhal-Teke Association of America
Akhal-Teke Society of America
Akhal-Teke Canada
Waar te koop
Meer afbeeldingen


Video
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel