
Koń achał-tekiński, znany z sylwetki przypominającej charta i sierści często lśniącej metalicznym połyskiem, należy do ras najłatwiejszych do rozpoznania na pierwszy rzut oka. Mówiąc najprościej, jest stworzony do szybkości i wytrzymałości w upale.
Pochodzenie
Uważa się, że rasa ta ma ponad 3000 lat. Konie achał-tekińskie wywodzą się od dawnego konia typu scytyjskiego, a nazwę zawdzięczają plemieniu Teke z oazy Achał. Zanim ktokolwiek je sobie przywłaszczył i nazwał, trudne życie zwierząt równin ukształtowało ich charakterystyczną długą, smukłą sylwetkę i niezwykłe maści. Skąpe zasoby i duże drapieżniki sprawiły, że wykształciły długie, wysoko osadzone szyje, suche nogi i naturalny maskujący złocisty kolor sierści.
Gdy rozpoczęto kontrolowaną hodowlę, skrajna izolacja i silne przywiązanie do tradycji pozwoliły zachować stosunkowo czyste linie krwi. Plemię Teke zawsze prowadziło koczowniczy tryb życia, a jego konie ceniono jako szybkie, wytrzymałe wierzchowce bojowe. Z czasem konie stały się oczywistą miarą bogactwa, dlatego zawsze o nie dbano i traktowano je jak członków rodziny.
Zmiana czasów
Choć niegdyś hodowano je w ściśle tradycyjny sposób, konie achał-tekińskie zrobiły wrażenie także na Rosjanach. W czasach rosyjskiej okupacji prywatnym właścicielom odbierano zwierzęta i przewożono je do wielkich państwowych stadnin. Wielu właścicieli wolało uciec z kraju, niż oddać swoje cenne konie.
Długa droga
Później wydano rozporządzenie, zgodnie z którym zwierzęta zabrane do stadnin miały zostać ubite na mięso, więc hodowcy wypuścili na rodzinne pustynie tyle koni, ile tylko zdołali. Ta postawa oddanych hodowców najprawdopodobniej ocaliła rasę achał-tekińską.
W 1935 roku piętnaście koni achał-tekińskich przebyło pod jeźdźcami ponad 1800 mil z Aszchabadu do Moskwy (w 84 dni). Rajd zorganizowano, by pokazać Stalinowi ich niezwykłą siłę i uzyskać jego zgodę na dalszą hodowlę. Plan się powiódł.
Współczesny koń achał-tekiński
Współczesne konie nie różnią się aż tak bardzo od swoich dawnych przodków. W dużej mierze to zasługa plemion, które zawsze je kochały i hodowały. W 1991 roku Turkmenistan uzyskał niepodległość i uznał hodowlę koni za sprawę narodową, a nawet za formę sztuki, co przydało jej ogromnego prestiżu. Koń achał-tekiński został też ogłoszony skarbem narodowym, a jego piękny wizerunek zdobi godło państwa.
Dziś miłośników koni achał-tekińskich można spotkać na całym świecie, a liczba hodowli rośnie. To rasa otaczana szczególnym szacunkiem, bo jest ostatnią zachowaną odmianą potężnego konia turkmeńskiego.
Według DAD-IS konie achał-tekińskie są rasą zagrożoną, a w 2004 roku pozostało ich tylko 2300. Equus Survival Trust uznaje je za krytycznie zagrożone.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 14.2 – 16 hands
Wydajne, naturalne i miękkie chody
Stworzony do wytrzymałości i szybkości
Pewny na nogach i silny
Budowa
Głowa długa i lekka
Duże, wyraziste oczy
Długa, smukła, wysoko osadzona szyja z krótką, delikatną grzywą
Wąska pierś i długi grzbiet
Nogi smukłe i długie
Tradycyjne maści
Wszystkie maści, ale najbardziej ceniona jest maść jasnozłota (metaliczny połysk nie wynika z genu rozjaśnienia szampańskiego, którego w genetyce tej rasy nie ma). Zamiast tego na włosach wykształcił się mikroskopijny wzór łuseczek, który odbija światło i daje efekt metalicznego połysku.
Temperament
Pełen temperamentu i energii
Bardzo wrażliwy
Śmiały i odważny
Bystry i zdolny
Użytkowanie
Wszechstronny koń wierzchowy
Koń wyścigowy
WKKW i koń pokazowy
Przydatne linki
Akhal-Teke Association of America
Akhal-Teke Society of America
Akhal-Teke Canada
Gdzie kupić
Więcej zdjęć


Wideo
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał