
Koń anglo-kabardyński to krzyżówka linii krwi koni pełnej krwi angielskiej i koni kabardyńskich. Aby zostać zarejestrowanym, musi mieć nie mniej niż 25% i nie więcej niż 75% pełnej krwi angielskiej.
Pochodzenie
Rasę wyhodowano na północnym Kaukazie, w Republice Kabardyjsko-Bałkarskiej, krzyżując klacze kabardyńskie (Kabarda lub Kabardin) z ogierami pełnej krwi angielskiej. Rozwijała się równolegle z rasą kabardyńską: miejscowa ludność potrzebowała szybkich, silnych wierzchowców, które poradzą sobie na ubogiej paszy i w niebezpiecznych warunkach górskiego terenu. Najlepsze konie anglo-kabardyńskie mają wielkość i szybkość konia pełnej krwi oraz wytrzymałość i pewność kroku konia kabardyńskiego.
Ciężkie życie
Miejscowe rasy hodowano tak, by całe życie spędzały na zewnątrz w stadach, bez schronienia i dodatkowej paszy (chyba że jest to absolutnie konieczne). Dolew krwi angielskiej sprawił, że konie anglo-kabardyńskie gorzej znosiły surowe warunki. Trzeba było więc znaleźć delikatną równowagę: dodać tyle krwi angielskiej, by uzyskać większe, szybsze zwierzęta – ale nie tyle, by przestały radzić sobie w miejscowych warunkach.
Współczesny koń anglo-kabardyński
Konie wciąż są powszechnie używane do transportu w górskich regionach Kaukazu, bo zdradliwy teren uniemożliwia korzystanie z pojazdów. Koń anglo-kabardyński jest ceniony za szybkość i zwinność przy zachowaniu pewności kroku, a także za łatwość utrzymania. Nadal przewozi się na nim towary, turystów i miejscowych mieszkańców przez trudny teren.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 15.2 – 16 hands
Koń średniej wielkości
Budowa
Głowa kabardyńska o garbonosym profilu
Prosty grzbiet
Długie nogi i dobrze rozwinięte stawy
Tradycyjne maści
Występuje w większości maści jednolitych
Temperament
Niezawodny i rzetelny
Odważny i energiczny
Użytkowanie
Koń pokazowy
Koń roboczy
Koń gospodarski
Koń wierzchowy
Wideo
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał