
Koń wschodniobułgarski jest rozpowszechniony w całej Europie Wschodniej, choć w reszcie świata jest mniej znany. Zaczyna jednak wyrabiać sobie markę w wielu dyscyplinach jeździeckich, w tym w ujeżdżeniu i skokach przez przeszkody. W ostatnich latach hodowla tej rasy skupia się przede wszystkim na uzyskaniu dobrego konia sportowego.
Pochodzenie
Konie od dawna odgrywały kluczową rolę w życiu Bułgarów i ich społeczeństwa – od transportu po wojnę były niezbędne. Ludzie przybyli zresztą na Półwysep Bałkański konno 1300 lat temu.
Koń wschodniobułgarski to rasa stosunkowo młoda, wywodząca się ze stadnin w Kabiuku (niedaleko Szumenu). Prace nad nią rozpoczęto pod koniec XIX wieku, wykorzystując miejscowe konie oraz linie arabskie, angloarabskie i pełnej krwi angielskiej. Celem był koń półkrwi nadający się do zaprzęgu, wyścigów i pracy. Rasę oficjalnie uznano w 1951 roku.
Od tego czasu programy hodowlane przeżywały wzloty i upadki, ale ostatnio linie konia wschodniobułgarskiego zyskały na znaczeniu w bułgarskiej kulturze. Miejscowe pogłowie stale uszlachetnia się krwią arabską, pełnej krwi angielskiej, trakeńską, hanowerską i haflingerów. Według DAD-IS w 2024 roku pozostało 158 koni.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 15.3 – 16 hands
Niezwykle wytrzymały, wszechstronny i wysportowany
Budowa
Głowa lekka i elegancka, o prostym profilu
Oczy duże i żywe
Szyja długa i prosta
Klatka piersiowa pełna i głęboka
Łopatka skośna i umięśniona
Nogi smukłe, o solidnej budowie
Kopyta dobrze ukształtowane i twarde
Tradycyjne maści
Jednolite maści
Temperament
Mądry i łagodny
Energiczny i uważny
Użytkowanie
Transport
Wyścigi
Koń wierzchowy
Lekkie prace rolne
Koń sportowy
Przydatne linki
Stowarzyszenie konia wschodniobułgarskiego
Wideo
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał