
Koń kabardyński, nazywany też kabarda, kabardinskaja lub koniem czerkieskim, pochodzi z Kabardyno-Bałkarskiej Republiki Autonomicznej i z okolic Stawropola na Kaukazie, a wyhodowały go koczownicze plemiona.
Pochodzenie
To rasa rodzima dla tego regionu, której podstawą były miejscowe konie stepowe z domieszką koni karabachskich, perskich i turkmeńskich. To niezwykle odporna rasa o wyjątkowej wytrzymałości i świetnym zmyśle orientacji.
Pierwotny typ był lżejszy i słynął z odporności, ale też ze swobodnego ruchu. Niestety wiele koni kabardyńskich zginęło w czasie rewolucji, a właściwa hodowla ruszyła na nowo dopiero w latach 20. XX wieku. Wtedy jej kierunek wyznaczała potrzeba konia silniejszego i mocniejszego, a powstały w ten sposób typ lepiej nadawał się do prac rolnych i jako koń wojskowy.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 14.2 – 15.1 hands
Budowa
Głowa sucha, choć bywa toporna, o baranim profilu
Uszy długie
Szyja średniej długości i umięśniona
Grzbiet krótki i mocny
Klatka piersiowa głęboka
Nogi prawidłowo postawione, o dobrze rozwiniętych stawach – mogą mieć niewielkie szczotki pęcinowe
Kopyta twarde
Tradycyjne maści
kara | gniada | skarogniada
Temperament
Niezawodny i odporny
Użytkowanie
Koń wierzchowy
Koń sportowy
Więcej zdjęć



Wideo
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał