
Koń hispano-bretoński, czyli Breto Cerda, zawdzięcza nazwę rasom, które dały mu początek: miejscowym hiszpańskim klaczom i urodziwym francuskim koniom bretońskim. Hoduje się go w katalońskich Pirenejach.
Pochodzenie
Pierwsze krzyżówki tej rasy uzyskano na wybrzeżu kantabryjskim (Cornisa Cantábrica) oraz w górzystych rejonach Kastylii i León. Jak większość ras pociągowych chowanych w górach Hiszpanii, koń hispano-bretoński hodowany jest przede wszystkim na mięso. Konie te dorastają w naturalnych warunkach i przez cały rok przebywają na zewnątrz: latem na górskich pastwiskach, a zimą na naturalnych łąkach położonych niżej.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 15.1-15.2 hands
Budowa
Głowa o prostym profilu i płaskim czole
Uszy małe i nisko osadzone
Szyja krótka i łukowata
Kłąb mało wydatny
Klatka piersiowa szeroka
Boki płaskie
Zad szeroki i umięśniony
Ogon nisko osadzony
Nogi mocne i krótkie
Kopyta szerokie
Tradycyjne maści
Większość maści
Temperament
Spokojny i niezawodny
Użytkowanie
Produkcja mięsa
Utrzymanie terenów przez wypas
Transport
Praca pociągowa
Hodowla mułów
Przydatne linki
Więcej zdjęć



Wideo
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał