Konie w sztuce
The Wishing Horse of Oz – Rozdział 4. Król i jego mówiący koń

The Wishing Horse of Oz napisała Ruth Plumly Thompson, kontynuując cykl L. Franka Bauma. To opowieść o kolejnych pasjonujących przygodach Dorotki. Tym razem nie brakuje w niej koni.
Król i jego mówiący koń
Prawdą jest, że król zamknął oczy, gdy Matiah usadowił się we wnęce z książką, ale bynajmniej nie spał. Właściwie staroświecki zegar w kącie nie zdążył odmierzyć nawet pięciu minut, gdy Skamperoo wyprostował się, jakby nagle trafił go piorun. Rzuciwszy ostrożne spojrzenie na milczącego kupca, zaczął się szybko zsuwać w stronę drzwi. Otworzywszy je bezszelestnie, wymknął się na korytarz, zamknął je równie cicho i posapując, pospieszył do kwatery Białego Konia Życzeń na tyłach dziedzińca. Choć zwykle był ospały i tępy, trzeba przyznać, że tym razem Skamperoo wpadł na jeden błyskotliwy pomysł. Skoro Chalka sprowadziły do Skampavii magiczne szmaragdy, czemu koń nie miałby znać sztuczki, jak ich używać? Wprost dysząc z zapału i niecierpliwości, Skamperoo szarpnięciem otworzył drzwi stajni i lekkomyślnie wszedł do boksu Chalka.
„A, mały Króliczek!” – zarżał Chalk, wesoło potrząsając grzywą. Z jakiegoś powodu jego gruby pan ogromnie go bawił i choć od razu miał ochotę stratować Matiaha i przepędzić chłopców stajennych, wobec pulchnego małego władcy Skampavii czuł tylko czułą pobłażliwość. „Przyszedłeś na przejażdżkę?” – zapytał, szturchając króla żartobliwie miękkimi chrapami.
„Nie, przyszedłem z tobą porozmawiać – wysapał Skamperoo, siadając ostrożnie na odwróconym wiadrze. – Szybko, powiedz mi wszystko, co wiesz o tych magicznych szmaragdach”. Dotykając drżącym palcem swoich trzech naszyjników, król spojrzał błagalnie w oczy swojego nowego i potężnego rumaka.
„Hmf!” Chalk przesunął kęs siana do drugiego policzka. „No cóż, co do tego, a raczej co do nich, to wszystko, co wiem, to nic. Zapominasz, że zaistniałem dopiero wczoraj po południu”.
„Oczywiście, oczywiście! To ja cię tu sprowadziłem życzeniem” – wyjaśnił niecierpliwie król.
„Ty mnie tu sprowadziłeś życzeniem?” – zadumał się Chalk, wpatrując się z namysłem w komiczną postać na wiadrze. „No cóż, sam nie wiem, czy ci podziękować, czy skoczyć na ciebie wszystkimi czterema kopytami. Nawet bez żadnego doświadczenia widzę, że to nie jest miejsce dla mnie”.
„Masz rację – westchnął Skamperoo, obejmując z przygnębieniem kolana. – Dla mnie też nie. Dlatego muszę się dowiedzieć wszystkiego o szmaragdach. Mogą spełnić każde nasze życzenie, a gdybyśmy tylko wiedzieli, jak ich używać, moglibyśmy razem stąd odejść”.
„Myślisz, że dałbyś sobie z tym radę!” – prychnął Chalk, który miał własne zdanie o tym, co się stanie, gdy król wdrapie mu się na grzbiet.
„Tak, razem! – upierał się Skamperoo. – Spróbuj sobie przypomnieć – błagał żarliwie. – Mówisz, że nic nie wiesz, to skąd wiedziałeś, że pochodzisz z Oz, i jak się nazywasz, i w ogóle?”
„No właśnie, skąd?” Stawiając jedno ucho do przodu, a drugie do tyłu, Chalk szybko przełknął siano. „W mojej głowie musi być mnóstwo rzeczy, o których właściwie nic nie wiem – rozumował w zamyśleniu. – Może opowiesz mi dokładnie, co się stało, a ja ci powiem, co o tym myślę”. Więc Skamperoo, pochyliwszy się do przodu, opowiedział całą historię kupca i naszyjników: jak razem z Matiahem udali się do jego prywatnego ogrodu i jak tam, kiedy kupiec miał na sobie szmaragdy, spełniło się jego pierwsze życzenie.
„I to było wspaniałe życzenie – westchnął Skamperoo, spoglądając z czułością na swojego białego konia. – Nigdy nie zapominaj, że byłeś moim pierwszym życzeniem, przyjacielu”.
„Trudno, żebym zapomniał o sobie samym – zachichotał wyniośle Chalk – ale słuchaj uważnie, Wasza Berłowatości: kiedy spadłem do tamtego ogrodu, ten brodaty kupiec pędził do furtki, jakby od tego zależało jego życie. Zatrzymał się tylko dlatego, że bał się mnie minąć, a sądząc po tym, jak wpadł w te kaktusy, założę się, że był równie zdumiony jak ty, że szmaragdy spełniły twoje życzenie”. Chalk chytrze zmarszczył czoło. „Nie wierzę, żeby wiedział o naszyjnikach więcej niż my. Gdyby wiedział, w ogóle by ci żadnego nie wysłał, tylko spełniłby wszystkie swoje życzenia i byłby teraz w jakimś innym, wspaniałym miejscu. Matiah to oszust! – zakończył z zapałem koń króla. – I zamierza z powrotem ukraść szmaragdy”.
„Oczywiście! Oczywiście! Och! Och! Czemu sam na to nie wpadłem? Co mamy teraz zrobić?” – zawodził Skamperoo, zrywając się tak gwałtownie, że przewrócił wiadro, bo szczerze wypowiedziana opinia Chalka potwierdziła jego własne podejrzenia wobec kupca.
„Siadaj” – poradził biały koń, nie bez życzliwości. „Może nie jestem magiem, ale trochę rozumu mam, a koński rozum to właśnie to, czego Wasza Królewska Mość potrzebuje bardziej niż czegokolwiek innego”. Gdy Skamperoo postawił wiadro i potulnie znów usiadł, Chalk zamknął oczy i stał cicho i nieruchomo tak długo, że król pomyślał, że wpadł w trans. Ale akurat kiedy zaczął się nerwowo wiercić na niewygodnej krawędzi wiadra, biały koń otworzył oczy i obdarzywszy Skamperoo triumfalnym uśmiechem, zaczął wołać donośnym, władczym głosem: „Chłopcze! CHŁOPCZE! CHŁOPCZE!”
Podczas gdy król przyglądał mu się z mieszaniną obaw i podziwu, Chalk wydawał polecenia niezdarnemu małemu stajennemu, który przybiegł na jego wezwanie. Kiedy jego grzywę i ogon dokładnie wyszczotkowano, a on sam został znów przystrojony we wspaniałe siodło i ozdobny rząd, w których pojawił się po raz pierwszy w Skampavii, wyniosłym ruchem głowy odprawił stajennego.
„Chodź! – szepnął tajemniczo. – Wsiadaj, Skamperoo, a zeskamperujemy stąd, zanim ten łotr kupiec w ogóle zauważy, że nas nie ma. Zdecydowałeś już, dokąd się udamy?” – zapytał z ciekawością, gdy król podjął siedem rozpaczliwych prób włożenia stopy w złote strzemię. „He! He! He! Drugą nogą, panie. Jak chcesz kiedykolwiek wsiąść w ten sposób? Stań na wiadrze, Króliczku, chwyć za siodło i podciągnij się. To bułka z owsem, jak już się człowiek nauczy”.
„Doprawdy?” Leżąc żałośnie na plecach, tam gdzie upadł po ostatniej próbie, Skamperoo spoglądał smętnie w górę, a sam Chalk zaczął z irytacji gryźć wędzidło, parskać i wymachiwać ogonem.
„Sam mnie sobie wyczarowałeś życzeniem, a teraz wygląda na to, że będziesz musiał wyczarować siebie na mnie – mruknął dziko. – Masz, daj mi te naszyjniki – powieś mi je na uchu i skończmy z tym haniebnym widowiskiem”.
„Chcesz powiedzieć, że jeśli zażyczę sobie znaleźć się na twoim grzbiecie, to naprawdę tam będę? – wysapał Skamperoo, podskakując jak gumowa piłka. – Chcesz powiedzieć, że odkryłeś sekret szmaragdów?”
„Oczywiście!” Biały koń spojrzał na niego pogardliwie spod przymkniętych powiek, a król, aż nazbyt chętny, by dać się przekonać, odpiął swoje trzy naszyjniki i stanąwszy na palcach, zawiesił je Chalkowi na prawym uchu.
„Ja… ja życzę sobie znaleźć się na grzbiecie tego stworzenia – wysapał Skamperoo, a policzki nadęły mu się z napięcia i poczucia własnej ważności. – Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć…” – i ledwie zaczął liczyć, a już siedział mocno w siodle.
„No, no, ani słowa więcej – rozkazał surowo Chalk. – Zanim się odważysz cokolwiek powiedzieć, zdejmij mi te szmaragdy z ucha”. Drżącymi rękami król zrobił, co mu kazano, a serce waliło mu tak gwałtownie, że omal nie wybiło dziury w koszuli.
„Dobrze – pochwalił go biały koń już łagodniej. – A teraz może powiesz mi, dokąd zamierzasz nas przenieść życzeniem i co zrobimy potem? Życzenia działają dość szybko, wiesz, więc lepiej być przygotowanym”.
„Ale… ale nie rozumiem, jak sprawiłeś, że zadziałały – wyjąkał Skamperoo. – To cudowne… to wspaniałe, czy rozumiesz, co to znaczy?”
„Doskonale”. Chalk przewrócił triumfalnie oczami w stronę swojego chciwego małego pana. „Moja głowa wydaje się pełna magii, co nie jest dziwne, skoro zaistniałem dzięki czarom, a sztuczka z naszyjnikami, kiedy już się nad nią zastanowiłem, jest całkiem prosta. Ja jestem tym, kim jestem – koniem, i jestem z tego całkiem zadowolony, ale ty z tymi szmaragdami możesz łatwo zrobić z siebie osła, więc lepiej mi powiedz, czego sobie życzysz, zanim sobie tego zażyczysz. Na przykład – ciągnął z wyrzutem – gdybyś zamiast życzyć sobie znaleźć się na moim grzbiecie, zażyczył sobie być dobrym jeźdźcem, o ileż mądrzej by to było. W jeździe konnej chodzi o dużo więcej niż o to, żeby wsiąść na siodło, wiesz. Ale mniejsza o to teraz – co to było za wielkie życzenie, które planowaliście razem z Matiahem?” Pochylając się tak bardzo, że omal nie stracił równowagi, Skamperoo wyszeptał pospiesznie do lewego ucha Chalka swoje wielkie i wspaniałe życzenie na przyszłość, nie zapominając dodać do niego trzech chytrych podpowiedzi sprytnego kupca.
„Jesteś pewien, że tego właśnie pragniesz?” Chalk spojrzał bystro i trochę smutno na okrągłą królewską postać na swoim grzbiecie. „Chcesz odejść i zostawić swój lud bez jednej myśli i troski? Nie ma tu nikogo, kogo chciałbyś zabrać ze sobą albo z kim chciałbyś się podzielić swoim szczęściem?” Król gwałtownie pokręcił głową.
„Mógłbym wypowiedzieć jakieś życzenie dla Pinny’ego Penny’ego” – dodał nieco zawstydzony.
„Dobry pomysł – prychnął Chalk. – Co dasz staremu Patyczakowi? Wiesz, że całkiem lubię tego starego dziwaka”. Bez zwłoki i trochę złośliwie król mu powiedział, a ponieważ tym razem Chalk nie miał nic do zarzucenia temu życzeniu, Skamperoo znów zawiesił szmaragdy na uchu Chalka i szybko wypowiedział dziewięć słów. Potem, nie czekając, aż się okaże, czy życzenie dla Pinny’ego Penny’ego się spełniło, Chalk znów przejął dowodzenie.
„Jeśli zrobisz dokładnie to, co mówię, zdążymy się wynieść, zanim Matiah odkryje, że cię nie ma, i przyjdzie tu, żeby ściąć ci głowę dla swoich naszyjników” – powiedział surowo biały koń. Zniżywszy głos do szeptu, powoli wypowiedział cztery krótkie zdania. Drżąc trochę ze strachu, a trochę z oczekiwania, Skamperoo powtórzył za Chalkiem te cztery zdania i zaczął liczyć. Ale, na gwiazdy! Ledwie doszedł do dziesięciu, poczuł, jak coś potężnie unosi go w górę i szarpie; zdążył tylko porwać z powrotem swoje szmaragdy i chwycić wodze, a już on i ogromny biały koń życzeń, nie poruszywszy nawet szelestem cichego powietrza, zniknęli, przepadli i bez śladu ulotnili się ze Skampavii.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał