Konie w sztuce
The Wishing Horse of Oz – Rozdział 3. Więcej o szmaragdach

The Wishing Horse of Oz napisała Ruth Plumly Thompson, kontynuując cykl L. Franka Bauma. To opowieść o kolejnych pasjonujących przygodach Dorotki. Tym razem nie brakuje w niej koni.
Więcej o szmaragdach
Skamperoo nie zmrużył oka. Przewracał się z boku na bok w królewskim łożu, a w głowie aż mu huczało od czarownych planów na przyszłość. Dzięki magicznym szmaragdom mógł mieć wszystko, czego zapragnie, a jego pragnienia i życzenia mnożyły się tak szybko, że ledwie wiedział, od czego zacząć i czego zażyczyć sobie najpierw. Naszyjniki uwierały go w szyję, ale nie chciał ich zdjąć. Był tak zmęczony, że bolały go wszystkie kości, a mimo to nie mógł przestać myśleć, i akurat gdy zamkowy zegar wybił siódmą, nagle przyszło mu do głowy to, czego powinien zażyczyć sobie najpierw.
Ach, to jest to – szkoda, że musi czekać cały tydzień, ale tydzień minie, a może w tym czasie sam odkryje magiczny sekret swoich nowych lśniących skarbów. Wtedy będzie mógł być sam swoim magiem i utrzeć nosa temu wścibskiemu kupcowi. Kiedy przebierał w myślach miejsca, do których mógłby odesłać Matiaha, drzwi jego komnaty ostrożnie się uchyliły i Pinny Penny wsunął głowę do środka.
„No! No? A czy ja dzwoniłem? – burknął zrzędliwie Skamperoo. – Piękna mi pora na budzenie cesarza”.
„Cesarza? – wykrzyknął Pinny Penny, wchodząc do komnaty i zamykając za sobą drzwi. – Od kiedy to król Skampavii został cesarzem?”
„Och, idź sobie i nie zawracaj mi głowy”. Odwróciwszy się plecami do Pinny’ego Penny’ego, król grzmotnął pięścią w poduszkę i zacisnął oczy najmocniej, jak umiał.
„Chodzi o tego konia – szepnął Pinny Penny, obchodząc łóżko z drugiej strony. – Dziwne i wspaniałe zwierzę jak na zwykłego kupca, jeśli wolno mi tak powiedzieć. Co więcej – ono MÓWI. Rozkazuje chłopcom stajennym w oburzający sposób, a nawet MNIE kazało pilnować własnego nosa”.
„No to czemu nie pilnujesz? – podsunął Skamperoo, przewracając się na plecy. – Pewnie, że mówi, Pinny; to koń z Oz, a wszystkie zwierzęta z Oz mówią. Myślałem, że wiesz”.
„Skoro ten kupiec ma mówiącego konia, to nie jest taki biedny, na jakiego pozuje – nie ustępował Pinny Penny, grożąc królowi palcem przed nosem. – Radzę wsadzić tego człowieka na jego konia i jak najszybciej odprawić. Nie podoba mi się, jak wygląda, Skamper. Jest podły i złośliwy, i zapamiętaj moje słowa: nic dobrego nie wyniknie ani z niego, ani z jego naszyjników”.
„Mnie też się nie podoba, jak wygląda, tak samo jak tobie – przyznał król, splatając tłuste dłonie na brzuchu. – Ale jeśli zatrzymam szmaragdy, muszę zatrzymać i kupca, a poza tym przyszło mi do głowy, że sam mógłbym pojeździć na tym mówiącym koniu”.
„Och, na kozy i kluski! W takim razie lepiej pójdę zrobić zapas łubków i maści”. Podsunąwszy okulary na czoło, Pinny Penny rzucił zdegustowane spojrzenie na swego ogromnego, rozpartego w pościeli pana i wybiegł pospiesznie sprzed królewskiego oblicza.
Matiah zaś, jak możesz sobie wyobrazić, spał nie lepiej niż król. W małym pokoiku, do którego zaprowadził go Pinny Penny, chodził niespokojnie tam i z powrotem. Ostatecznie znał tylko dwa fakty dotyczące magicznych szmaragdów: po pierwsze, że naprawdę potrafią, w pewnych warunkach, spełniać życzenia; po drugie, że nie może ich nosić osoba, która wypowiada życzenie. Do tego kupiec doszedł sam. Skoro król dostał to, czego sobie życzył, gdy on, Matiah, miał na sobie naszyjniki, a on sam nie dostał tego, czego sobie zażyczył ze szmaragdami na własnej szyi, tyle wydawało się pewne. Pstryknąwszy radośnie palcami i będąc pewien, że król ma teraz na sobie wysadzane klejnotami łańcuchy, Matiah wypowiedział drugie życzenie, licząc powoli do stu. Ale obfita kolacja, którą zamówił na próbę, się nie pojawiła, więc rzuciwszy się na łóżko, zaczął łamać sobie głowę nad innym rozwiązaniem zagadki. Może magiczna moc tkwiła w jednym kamieniu, którego przypadkiem dotknął, gdy król wypowiadał życzenie?
Trzymając się obiema rękami za głowę, próbował sobie dokładnie przypomnieć, co robił, kiedy Skamperoo zaczął liczyć. Ale na próżno. Nie pamiętał ani jednej rzeczy od chwili, gdy rzucił się biegiem przez ogród. I jak, rozmyślał rozwścieczony, miał odkryć, jak używać szmaragdów, nie budząc podejrzeń króla ani nie zdradzając, że wie o nich nie więcej niż sam Skamperoo? Mamrocząc ze złości, kopnął podnóżek przez cały pokój i siedział, ponuro wpatrując się w wytarty dywan. Krótka, niespokojna drzemka, którą w końcu złapał przed świtem, nic mu nie pomogła i rozdrażniony, nerwowy jak puma, poszedł do ponurej pałacowej jadalni.
Król zdążył już zjeść śniadanie i wyglądając przez okno, Matiah zobaczył przerażonego sługę prowadzącego Mówiącego Konia wokół dziedzińca, a Skamperoo szedł za nimi w bezpiecznej odległości. Na widok tupiącego białego rumaka Matiah znów się wzdrygnął. Co za marnotrawstwo! – pomyślał z goryczą. A jeśli król polubi tego bezczelnego potwora, jego własne zadanie stanie się jeszcze trudniejsze, bo dopóki nie uda mu się ukraść naszyjników, Matiah nie zamierzał spuszczać Skamperoo z oka. Przełknąwszy pospiesznie słabą kawę i zimne jajka, które obdarty sługa niechętnie przed nim postawił, wybiegł na zewnątrz.
„Dzień dobry, Wasza Królewska Mość! – zawołał serdecznie. – Czy mogę zamienić słówko z Waszą Królewską Wysokością?”
„A jakie to słówko?” – zachichotał Chalk, przewracając łobuzersko żółtymi oczami w stronę kupca. „Daj mu jakieś słówko, stary Beczułko, skoro tylko tego chce. Moim zdaniem właściwe słowo dla niego to »IDŹ!« albo »NIE!«, i wtedy wszyscy bylibyśmy szczęśliwi”.
„Chodzi o naszyjniki – zwierzył się Matiah, zupełnie ignorując konia i swobodnie zrównując krok z królem. – Trzeba je codziennie czyścić, żeby były w dobrej formie do spełniania życzeń”.
„Ale ja właśnie wybierałem się na przejażdżkę – sprzeciwił się Skamperoo, lekko marszcząc brwi. – Czy nie może być po południu?”
„Nie, TERAZ jest właściwa pora – odparł Matiah z naciskiem, myśląc, jaki jest sprytny, że wymyślił ten podstęp, by dostać szmaragdy w swoje ręce. – Jeśli Wasza Królewska Mość mi je da, wypoleruję je, podczas gdy ty… eee… będziesz zażywał ruchu”.
„Nie… nie… eee… to znaczy, lepiej przyjdę ci pomóc – rzucił szybko Skamperoo. – Mogę pojeździć po południu”.
„Tak myślisz?” Chalk z niepohamowaną fantazją stanął dęba i zakręcił się jak wiatraczek. „No to do zobaczenia, stary Sosie!” I z przerażonym chłopcem stajennym uczepionym ogłowia pogalopował do stajni.
„Jeśli chcesz mojej rady, to każ tego stwora zatłuc – powiedział dziko Matiah. – Chyba nie narazisz naszego życia, jeżdżąc na jego grzbiecie?”
„NASZEGO życia! – wykrzyknął Skamperoo, patrząc na Matiaha ze zdziwieniem. – Ty wcale nie musisz na nim jeździć; właściwie to jest mój koń” – oznajmił zazdrośnie.
„Dopóki Wasza Królewska Mość nosi magiczne naszyjniki, muszę chodzić wszędzie tam, gdzie ty, i robić wszystko to, co ty!” – wyjaśnił wyniośle kupiec.
„Jakie… jakie to niewygodne!” Mimo woli Skamperoo jęknął na myśl o tym, jak męczące będzie mieć Matiaha za plecami od rana do nocy. „Myślałbym, że taki mag jak ty mógłby to rozsądniej urządzić”.
„Ale pomyśl, o jaką stawkę gramy – przypomniał mu żarliwie Matiah. – Razem możemy mieć i robić wszystko, czego zapragniemy. Czy to nie jest warte odrobiny niewygody?”
„Tak, tak, chyba tak. Ale jeśli mamy wszystko robić razem, to chyba powinienem znać magiczną formułę życzeń tak samo jak ty”. Skamperoo spojrzał wyzywająco w górę na swojego najnowszego doradcę.
„To niemożliwe”. Kroczący sztywno Matiah pokręcił głową. „Zaklęcie raz wyjawione traci moc. Tylko ktoś biegły w magii może używać szmaragdów. Czy myślałeś już o swoim następnym życzeniu?” – zapytał, chcąc skierować myśli króla na weselsze tory. „Powinniśmy razem je zaplanować i omówić, wiesz. Ale zaczekajmy, aż będziemy w sali tronowej Waszej Królewskiej Mości – dodał szybko, bo Skamperoo zaczął otwierać i zamykać usta jak ryba, nic nie mówiąc. – Kiedy będę czyścił naszyjniki, możemy wszystko omówić, dobrze?” Palce Matiaha wprost świerzbiły do lśniących klejnotów, ale powstrzymując szaleńczą chęć, by zerwać je królowi z szyi, szedł spokojnie obok Skamperoo, mówiąc tak opanowanie i przekonująco, że wkrótce monarcha Skampavii nie tylko był gotów, ale wręcz palił się, by wyjawić życzenie, które nie dawało mu spać przez większą część nocy.
Upewniwszy się najpierw, że są sami, i zamknąwszy drzwi na klucz, żeby nikt im nie przeszkadzał, król usiadł przy małym stoliku. Matiah przysunął sobie krzesło naprzeciwko i wyciągnął rękę po naszyjniki. Skamperoo niechętnie mu je podał, zazdrośnie nie spuszczając oka z klejnotów, gdy kupiec zaczął je polerować małym kwadratowym kawałkiem jedwabiu, który wyjął z kieszeni.
Przecierając szmaragdy jedwabiem, Matiah uważnie oglądał każdy z nich w poszukiwaniu jakiegoś znaku czy oznaczenia, które naprowadziłoby go na trop ich magicznej mocy. Choć był pochłonięty tym zajęciem, kilka cicho wypowiedzianych słów Skamperoo sprawiło, że nagle wyprostował się na krześle i spojrzał na króla z nowym szacunkiem i uwagą. Jakim cudem, do pioruna, zastanawiał się Matiah, ten gruby, głupi monarcha wpadł na tak wspaniałe i zapierające dech w piersiach życzenie? A gdy Skamperoo objaśniał i rozwijał swoje plany i zamysły na przyszłość, zainteresowanie kupca szybko rosło. Bystrzejszy i sprytniejszy od króla, dostrzegał nie tylko możliwości, jakie dawało to wspaniałe życzenie, ale też wszystkie trudności i problemy, którym trzeba sprostać i które trzeba rozwiązać, zanim będzie można rozsądnie je spełnić.
Pochyliwszy się i na chwilę zapomniawszy o szmaragdach, przysunął usta do ucha Skamperoo. „Są trzy rzeczy, które trzeba zrobić, zanim twoje życzenie będzie mogło się spełnić – powiedział w napięciu Matiah. – Po pierwsze, … po drugie, … po trzecie, …”. Po każdym krótkim szeptanym poleceniu Skamperoo kiwał głową na znak, że rozumie.
„W takim razie potrzeba będzie czterech życzeń – westchnął, opierając ciężko łokcie na stole. – To będą cztery tygodnie, prawda?”
„Nie, może jeśli będziemy ostrożni, zmieścimy wszystko w jednym” – odpowiedział w zamyśleniu Matiah i wziąwszy kawałek jedwabiu, zaczął polerować szmaragdy z nową energią. Król, patrząc na niego, zapomniał o dawnej niechęci i nieufności. Entuzjastyczna aprobata, z jaką Matiah przyjął jego plany, sprawiła, że pomyślał, iż może źle ocenił tego brodatego nieznajomego o pociągłej twarzy. Może jednak nie odeśle go życzeniem. Mógłby się okazać bardzo przydatny w tej dziwnej i wspaniałej przyszłości, która się przed nim rozpościerała.
Matiah ze swej strony nie miał wobec króla tak życzliwych zamiarów. Chciał po prostu przywłaszczyć sobie życzenie Skamperoo, a perspektywa była tak wspaniała i śmiała, że jeszcze bardziej niecierpliwie pragnął odkryć, jak je spełnić. Uniósłszy wszystkie trzy naszyjniki do światła, przyglądał się im z niepokojem, mrużąc oczy. Łańcuchy wydawały się identyczne pod każdym względem, ale nie – co to? Jeden miał zapięcie z diamentem, podczas gdy zapięcia dwóch pozostałych były ze spłaszczonych szmaragdów. A więc to było rozwiązanie. Magiczna moc spełniania życzeń bez wątpienia tkwiła w diamentowym zapięciu. Nie zdradzając w żaden sposób zadowolenia i uniesienia z powodu tego ważnego odkrycia, Matiah oddał naszyjniki królowi.
Jakoś, postanowił kupiec, musi sprawić, żeby Skamperoo dotknął diamentowego zapięcia, podczas gdy on w milczeniu powtórzy życzenie króla, ale przedtem potrzebował trochę czasu, żeby przygotować się na wielkie i wspaniałe lata, które miały być jego udziałem. Gdy Skamperoo, wyczerpany tak intensywnym myśleniem z samego rana, poczłapał ociężale do tronu, Matiah podszedł do półek z książkami stojących w sąsiedniej wnęce.
„Podczas gdy Wasza Królewska Mość odpoczywa, przejrzę tę interesującą bibliotekę – mruknął przymilnie – i przy okazji zgromadzę trochę przydatnych na przyszłość wiadomości”. Skamperoo sennie odwzajemnił szerokie mrugnięcie kupca, a potem, zapadając się w poduszki, zamknął oczy.
Ze swojego krzesła we wnęce Matiah mógł mieć króla na oku, a upewniwszy się, że Skamperoo naprawdę śpi, zaczął pospiesznie kartkować wielki tom, który Pinny Penny dopiero tego ranka odłożył na półkę. Wkrótce tak się zaczytał, że zupełnie zapomniał o królu. A szkoda, bo gdyby zadał sobie trud i spojrzał, odkryłby, że króla już tam nie ma.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał