Obserwuj nasz nowy kanał na YouTube!

Konie w sztuce

The Wishing Horse of Oz – Rozdział 2. Król i kupiec

· The Equinest

Król obok kasztanowatego konia
The Wishing Horse of Oz napisała Ruth Plumly Thompson, kontynuując cykl L. Franka Bauma. To opowieść o kolejnych pasjonujących przygodach Dorotki. Tym razem nie brakuje w niej koni.

Król i kupiec

Minęły dwa dni, odkąd Skamperoo wszedł w posiadanie szmaragdowego naszyjnika. Ani na chwilę go nie zdejmował. Nosił go nawet do łóżka, a większą część dnia spędzał na podziwianiu siebie i naszyjnika w pałacowych lustrach. Teraz, gdy popołudnie drugiego dnia dobiegało końca, raz po raz podskakiwał do okien, z których widać było Gościniec.

„Jeśli ten łajdak zaraz się nie zjawi, to ja… ja…”

„Pękniesz pewnie” – przepowiedział Pinny Penny, który stawiał pasjansa jedyną talią kart, jaka znalazła się w zamku. „Uspokój się, Skamper. Na co właściwie, jak się dobrze zastanowić, zdadzą ci się te szmaragdy?”

„Na co? Na co? Są warte więcej niż cały ten nędzny zamek – odparł z oburzeniem król. – Mogę je sprzedać i kupić… nie, nie, nigdy się z nimi nie rozstanę – poprawił się pospiesznie. – Dają mi poczucie ważności i potęgi. Nasza gwiazda wzeszła, Pinny Penny. Przed nami wielkie dni. Cicho! Słuchaj! Czy to kroki na dziedzińcu?” Doskoczywszy z powrotem do okna, korpulentny monarcha przycisnął nos do szyby. „To Twoby! To Twobyfour! – wykrzyknął, podskakując jak uczniak. – A z nim jakiś wysoki brodaty nieznajomy”.

„Jeśli Wasza Królewska Mość raczy spokojnie usiąść, postaram się ich zapowiedzieć – upomniał go Pinny Penny, zbierając karty. – Pamiętaj, że jesteś królem, a nie pajacykiem na sznurku”.

„No… dobrze”. Skamperoo rzucił się ciężko między poduszki i wkrótce tupot nóg w korytarzu obwieścił przybycie długo wyczekiwanego nadzorcy. Pinny Penny sztywno wyszedł mu na spotkanie, a po szeptanej rozmowie zawołał znudzonym głosem:

„Twobyfour, namiestnik naszej Drugiej Prowincji, oraz Matiah, kupiec, Wasza Królewska Mość!”

„Tak! Tak? Ale gdzie są szmaragdy?” – wysapał Skamperoo, pochylając się chciwie, gdy dwaj podróżni z szacunkiem podeszli do tronu.

Wyjąwszy zza skórzanego kaftana mały woreczek, Twobyfour ponuro podał go królowi.

„Oto one, Wasza Królewska Mość, a oto także kupiec, który idzie w parze z naszyjnikami”. Twobyfour wyniośle wskazał stojącego obok niego Skampavianina w turbanie.

„Tak! Tak, kupiec”. Król, pochłonięty klejnotami, nawet nie podniósł wzroku. „Idzie w parze z naszyjnikami, powiadasz? No, ha! ha! to teraz może sobie pójść bez nich. To wszystko, czego od ciebie chcę, mój dobry człowieku, twoja obecność tutaj nie jest ani potrzebna, ani pożądana. Możesz odejść. IDŹ, rozumiesz?”

„Iść?” Matiah wyprostował się na całą swoją wysokość, a była ona, mogę ci powiedzieć, całkiem spora. „Może Wasza Królewska Mość podpowie mi, dokąd? Za te trzy naszyjniki oddałem swój dom, swoje sklepy i cały pozostały dobytek. Mówisz, że to wszystko, i rzeczywiście, to jest wszystko. Skoro zabrałeś mi wszystko, co mam i posiadam, Wasza Królewska Mość musi wziąć i mnie. Jesteś mi winien utrzymanie i przyszedłem tu, żeby to powiedzieć”.

„Nic więcej nie mów” – wtrącił łagodząco Pinny Penny.

„Matiah ma rację, Skamperoo, i jest w pełni w swoim prawie. Musimy znaleźć dla niego miejsce w pałacu. Co umiesz robić?” – zapytał rzeczowo.

„Robić?” Kupiec szeroko otworzył oczy. „Robić? Jestem kupcem, przywykłym do handlu klejnotami, porcelaną, suknem i wyrobami z wikliny”.

„To akurat ty pomożesz w kuchni i w pralni – zaproponował radośnie Pinny Penny. – Klejnotów nie ma, ale cebuli i ziemniaków mamy pod dostatkiem, a przy brudnych talerzach i wiklinowych koszach pełnych brudnej bielizny poczujesz się jak u siebie”.

„Co?! – wrzasnął Matiah, a Twobyfour zachichotał w dłoń. – Ode mnie żądasz takiej podłej, czarnej roboty? Ode mnie, Matiaha, syna Metoraha, syna Metanika – z rodu kupców od tysięcy lat? To niedorzeczne! Oburzające! Pójdę! Ależ owszem, pójdę. Wywołam wojnę, powstanie… rewolucję! Na pomoc! Na pomoc! Na pomoc! – wrzeszczał przeraźliwie kupiec. – Król ukradł mi szmaragdy”.

„Stój! Stój! Nie tak głośno – błagał Skamperoo, zeskakując zwinnie z tronu i drepcząc z niepokojem za Matiahem. – Możesz nas zostawić, Pinny Penny, myślę, że znajdę dla tego uczciwego obywatela coś lepszego niż praca w kuchni”.

„Hmf!” – parsknął Pinny Penny i skinąwszy na Twobyfoura, żeby szedł za nim, z dezaprobatą wymaszerował sprzed królewskiego oblicza.

„Nie przejmuj się starym Pinnym – sapnął król, opadając nieco zdyszany na tron. – No już, już, siadaj i rozgość się. Jak mówiłem, Pinny Penny ma czasem bardzo dziwne pomysły”.

„Bardzo dziwne” – przyznał Matiah i usiadłszy na krześle naprzeciw króla, chciwie wbił wzrok w skrzące się łańcuchy, teraz mocno zapięte na tłustej szyi monarchy.

„No dobrze, musimy znaleźć dla ciebie coś łatwego i przyjemnego – ciągnął król, w zamyśleniu drapiąc się w ucho. – Mógłbyś, eee… mógłbyś mnie zabawiać. Założę się, że znasz mnóstwo dobrych historyjek, piosenek i zabawnych sztuczek?”

„Sztuczek?” – wykrzyknął kupiec, z pogardą zadzierając nos. Potem w jego małych czarnych oczkach nagle coś błysnęło. „Sztuczek! – powtórzył już milej. – Ach, Wasza Królewska Mość ma rację. Jakże trafnie odgadłeś mój sekret”. Pochyliwszy się, przyłożył dłoń do ust i, zerkając ukradkiem przez ramię, wyszeptał ochryple: „Jestem magiem, królu, biegłym w sztukach czarnoksięskich”.

„Czarnoksięskich! – zawołał Skamperoo, obejmując się z zachwytem za brzuch. – Jakież to panormiczne! Magia to właśnie to, czego tu potrzeba. Mów szybko, co potrafisz? Ile znasz magii?”

„Czy jest tu jakieś miejsce, gdzie moglibyśmy być zupełnie sami?” Matiah tajemniczo uniósł dłoń. „Nikt nie może wiedzieć, że jestem magiem – to musi zostać naszym sekretem”.

„Oczywiście! Oczywiście! – zgodził się król, staczając się z tronu raczej szybko niż dostojnie. – Chodź do mojego prywatnego ogrodu za murem. Tam nikt nas nie usłyszy”.

„Nikt? – zapytał ostro Matiah. – To na murze nie ma straży?”

„Żadnej straży, żadnej służby – nikt nie ma wstępu do mojego ogrodu” – zapewnił go z dumą król.

„A czy w murze ogrodu są drzwi?” Matiah, gładząc długą brodę, przyglądał się królowi w zamyśleniu. „Moja pierwsza sztuczka wymaga drzwi”.

„Pewnie, że są drzwi, bo jak bym sam wchodził i wychodził? Chodź, chodź!” Kołysząc się jak kaczka, Skamperoo wyszedł na korytarz i ruszył żwawym truchtem do swojego prywatnego ogrodu. Matiah, uśmiechając się złośliwie pod nosem, cicho szedł za królem. Gdy tylko znajdą się w ogrodzie, zamierzał odebrać swoje naszyjniki, choćby miał w tym celu zdjąć królowi głowę z karku.

„Jedno cięcie bułatem – mruknął do siebie kupiec. – Ho, ho! To aż za łatwe!” Królewski ogród, kiedy do niego dotarli, okazał się zaledwie małym piaszczystym kwadratem z kilkoma kaktusami pośrodku i rozklekotaną ławką pod murem. Usiadłszy ciężko na ławce, Skamperoo zrobił obok siebie miejsce dla kupca.

„No dobrze – chrząknął pospiesznie. – Zaczynaj. Pokaż, co potrafisz. Udowodnij, że jesteś magiem”.

„Najpierw muszę dostać naszyjniki – oznajmił spokojnie Matiah. – Bez szmaragdów nie zrobię ani jednej sztuczki”.

„Ale… ale… jeśli magia jest w szmaragdach, to mogę być sam swoim magiem” – odparł Skamperoo, ściskając łańcuchy obiema rękami.

„Ale Wasza Królewska Mość nie jest magiem – przekonywał go rozsądnie Matiah. – Nie znasz właściwych słów ani zaklęć. Nie, to ja muszę nosić te magiczne klejnoty. A cóż w tym złego? Gdy tylko twoje życzenie się spełni, natychmiast ci je oddam”.

„Co takiego? Naprawdę potrafisz spełniać życzenia?” Oczy Skamperoo zaczęły błyszczeć i tańczyć z chciwości i ciekawości.

„Oczywiście – obiecał Matiah, zerkając chytrze na drugą stronę kwadratu i szacując wzrokiem odległość, jaką musiałby przebiec, żeby dopaść drzwi w murze ogrodu. – Wystarczy, że pomyślisz o czymś, czego chcesz, zamkniesz oczy, policzysz powoli do stu, a ja, nosząc trzy naszyjniki, z łatwością spełnię twoje życzenie. Myślałem, że mi ufasz i że będziemy przyjaciółmi” – dokończył z wyrzutem.

„Bo będziemy… eee… to znaczy… MASZ, bierz je!” Rozpiąwszy ciężkie łańcuchy, Skamperoo, który już miał na myśli pewne życzenie, wcisnął je kupcowi w ręce. Zamknąwszy oczy, wypowiedział swoje życzenie i zaczął histerycznie liczyć: „Jeden… dwa… trzy… cztery… pięć… sześć”. Przy sześciu Matiah był już w połowie ogrodu, gdy – o zgrozo! – wielki biały koń o złotym ogonie i grzywie spadł z nieba jak kamień. Rozgrzebując piasek kopytem na drodze Matiaha, tak groźnie błysnął żółtymi oczami, że kupiec runął do tyłu w kaktusy i leżał tam, wrzeszcząc z szoku, bólu i zdumienia. Ale Skamperoo, myśląc, że wszystkie hałasy, które słyszy, to tylko magiczne zaklęcia, spokojnie liczył dalej. Doszedł do sześćdziesięciu, zanim Matiah na tyle doszedł do siebie, żeby wygramolić się z kaktusów i ostrożnie wrócić do ławki. Ogromny biały koń wciąż wpatrywał się w niego groźnie, ale ponieważ nie próbował skoczyć naprzód, kupiec zaczął odzyskiwać trochę zwykłej pewności siebie i odwagi.

„Na wielkiego Garoo! A więc w szmaragdach naprawdę była magia. Ten koń to bez wątpienia spełnione życzenie króla – bydlęce życzenie!” – wzdrygnął się kupiec, wpatrując się jak urzeczony w grzebiącego kopytem potwora i zastanawiając się, co robić dalej. Bał się przebiec obok białego konia i uciec z klejnotami, ale HA! przecież mógł wypowiedzieć życzenie dla siebie, życzenie, które przeniesie go wraz ze szmaragdami daleko od Skampavii – im dalej, tym lepiej. Zamknąwszy oczy, wymamrotał pospiesznie jakieś zdanie i czekał w napięciu, aż przeniesie się do Ev, kraju, który odwiedził kiedyś w młodości. Ale nic się nie stało, więc zgrzytając zębami ze złości, Matiah otworzył oczy akurat wtedy, gdy Skamperoo doliczył do stu.

„No proszę! – rozpromienił się zachwycony monarcha, ściskając go serdecznie. – Udało ci się. Naprawdę jesteś magiem. Oto mój koń, koń jeden na tysiąc. Rumak o złotej grzywie, godny króla, godny zdobywcy…”

„Ze wszystkich głupich rzeczy – pienił się Matiah, wyrywając się gwałtownie z objęć Skamperoo – ze wszystkich głupich rzeczy, jakich można sobie życzyć, koń jest chyba najgłupszą!”

„Głupi?” – zarżał biały rumak, parskając z oburzeniem.
„Ja wcale nie głupi, umiem śmiać się i mówić co krok,
Bo przybywam z Oz, a na imię mam Chalk”.

„Cha… lk?” – zająknął się Skamperoo, który nigdy w życiu nie słyszał, żeby zwierzę wypowiedziało choć słowo. „On… on mówi, że ma na imię Chalk”. Król spojrzał błagalnie na kupca, a Matiah, widząc, że musi sprostać roli maga, przybrał minę niedbałej wyższości.

„No cóż, z pewnością zna własne imię, Wasza Królewska Mość. Jeśli mówi, że ma na imię Chalk, to pewnie ma na imię Chalk, a mówi dlatego, że pochodzi z Oz, krainy magicznych naszyjników, gdzie wszystkie zwierzęta mówią równie dobrze jak my”.

„Lepiej” – prychnął Chalk. Potem, skubnąwszy na próbę kaktusa, wydał straszliwy kwik bólu i niezadowolenia, wierzgnął i zaczął pędzić wokół ogrodu w tak szalonym tempie, że Matiah i król skoczyli za ławkę i skulili się żałośnie pod murem.

„No i masz! – wysapał gniewnie kupiec. – Masz swojego konia, i co teraz? Jest twój, wiesz, i musisz nad nim zapanować”. Matiah dał nura za króla, gdy Chalk przegalopował obok z łoskotem, obsypując ich obu kurzem i piaskiem. „Jak dla mnie, to po prostu zmarnowałeś życzenie. Przecież mogłeś sobie zażyczyć tony szmaragdów – albo królestwa dziesięć razy większego i bogatszego niż Skampavia – albo…”

„Ale na to jest jeszcze mnóstwo czasu – wyjąkał Skamperoo, trzymając się rozpaczliwie ławki. – Skoro jesteś magiem, możesz spełnić wszystkie moje życzenia”.

„O nie, absolutnie NIE!” – rzucił pospiesznie Matiah, pamiętając, jak szmaragdy nie spełniły jego życzenia. „Mogę spełniać tylko jedno życzenie na tydzień – wyjaśnił bez tchu – i mam nadzieję, że następnym razem pomyślisz, zanim czegoś sobie zażyczysz. Prr, ty oziańskie bydlę! Ty głupi potworze. Przestań! Prr! Hola! Prr, mówię!”

„Czy ty jesteś moim panem?” Przeskoczywszy lekko nad kaktusami, Chalk zatrzymał się nagle przed ławką.

„Nie, twoim panem jest ten król” – odpowiedział Matiah z wyraźną ulgą. „Odezwij się do niego, Skamper” – ponaglił ciszej, gdy Chalk z ciekawości stanął dęba, żeby dobrze przyjrzeć się królowi.

„Za… zachowuj się” – rozkazał płaczliwie Skamperoo. „Jak mam na tobie jeździć, jeśli tak się zachowujesz?”

„Ach… więc zamierzasz na mnie jeździć?” Chalk opadł z łoskotem na cztery nogi i uśmiechnął się szeroko do nowego pana. Kto nigdy nie widział, jak koń się szczerzy, ten nie ma pojęcia, jakie to może być niepokojące. „No cóż, chyba będę musiał cię znosić – zarżał w końcu. – Zawołaj no stajennego albo jakiegoś sługę, stary Beczułko, i dopilnuj, żeby podano mi wieczorny owies, trzy jabłka i miarkę kukurydzy”.

„Oczywiście, oczywiście” – zgodził się król, ruszając na drżących nogach.

„No, muszę przyznać, że to wspaniale, wspaniale!” – protestował Matiah, spiesząc nerwowo za królem. (Bał się zostać w ogrodzie z Chalkiem). „Daleko zajdziesz, słuchając rozkazów konia?”

„Pewnie wolałbyś, żebym słuchał rozkazów twoich!” – sapnął Skamperoo, który sam też zaczynał się trochę złościć. „Dawaj no MOJE naszyjniki”. Zerwawszy szmaragdy z szyi kupca, popędził do pałacu, sam nie wiedząc, czy cieszyć się, czy smucić z nagłej odmiany losu.

Ale zanim dotarł do sali tronowej, znacznie się uspokoił. Usiadłszy pospiesznie na tronie, zastanawiał się, jak ukryć te wszystkie dziwne wydarzenia przed Pinnym Pennym. Był pewien, że Pinny Penny nigdy nie pochwaliłby magicznych naszyjników ani mówiącego konia. No cóż, po prostu powie swojemu wścibskiemu premierowi, że tupiący i parskający rumak w ogrodzie należy do Matiaha i trzeba go nakarmić i umieścić w stajni. Kiedy wypowie kolejne życzenie – a miał cały tydzień, żeby się nad tym zastanowić – kiedy wypowie kolejne życzenie, dopilnuje, żeby zażyczyć sobie wszystkiego, czego potrzebuje. A co do tego brodatego czarodzieja – będzie mu schlebiał, dopóki nie odkryje, jak właściwie posługiwać się magią szmaragdów. A wtedy pozbędzie się go jednym życzeniem, ot tak. O, TAK! Pstryknąwszy złośliwie palcami, Skamperoo pociągnął za długi sznur od dzwonka, którym przywoływał Pinny’ego Penny’ego. Jego Królewskiego Rumaka trzeba nakarmić. Niewielu monarchów ma mówiącego konia o złotej grzywie. Aha, ależ mu szło! Jeszcze pokaże Pinny’emu Penny’emu, jaki z niego bystry władca!

Tymczasem Matiah, idąc powoli za królem do pałacu, też co nieco przemyślał. Postanowił, że więcej nie straci panowania nad sobą przy tym irytującym prostaku na tronie. Będzie mu po prostu przytakiwał, a zanim minie tydzień, znów nadarzy się okazja, żeby ukraść naszyjniki i uciec do jakiegoś dalekiego kraju. Tam w spokoju będzie eksperymentował, aż odkryje, jak ich właściwie używać. Nie rozumiał, dlaczego życzenie króla się spełniło, a jego własne poszło na marne. Jaki był sekret magicznych szmaragdów? Wciąż z czołem zmarszczonym w zamyśleniu Matiah wszedł do sali tronowej i cicho usiadł na krześle naprzeciw Skamperoo. Ku jego wielkiej uldze król ani mu niczego nie wyrzucał, ani go nie zbeształ.

„Ach, a więc jesteś? – zawołał głosem, który miał brzmieć jak najweselej. – Właśnie posłałem Pinny’ego Penny’ego, żeby nakarmił twojego konia”.

„Mojego konia?” – szczeknął Matiah, zrywając się przerażony, ale widząc znaczące mrugnięcie króla, szybko odmrugnął.

„Wydało mi się najrozsądniej – mruknął Skamperoo – na razie nic nie mówić o twoich magicznych mocach. To wszystko będzie NASZYM sekretem” – dokończył figlarnie.

„O tak, tak – bezsprzecznie!” Podczas gdy Skamperoo wciąż zastanawiał się, co znaczy „bezsprzecznie”, Matiah wybiegł z komnaty i pociągnął długi łyk wody ze staroświeckiej fontanny w holu.

„NASZYM sekretem! – powtórzył do siebie z goryczą. – Naszym sekretem, akurat!”

Wszystkie rozdziały

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał