Paarden in de kunst

The Wishing Horse of Oz – Hoofdstuk 4. De koning en zijn sprekende paard

· The Equinest

Koning te paard
The Wishing Horse of Oz is geschreven door Ruth Plumly Thompson, als vervolg op de serie van L. Frank Baum, en vertelt over nog meer spannende avonturen van Dorothy. Deze keer met paarden.

De koning en zijn sprekende paard

Nu is het waar dat de koning zijn ogen had gesloten toen Matiah zich in de nis installeerde om te lezen, maar hij sliep allesbehalve. Sterker nog, de ouderwetse klok in de hoek had nog geen vijf minuten weggetikt of Skamperoo ging rechtop zitten alsof hij plotseling door de bliksem was getroffen. Met een voorzichtige blik op de stille koopman begon hij snel naar de deur te schuifelen. Hij deed hem geruisloos open, glipte de gang in, sloot hem even zachtjes weer en ging puffend op weg naar het verblijf van het Witte Wenspaard achter op de binnenplaats. Hoewel Skamperoo meestal weinig ondernemend en nogal saai was, moeten we hem één briljant idee nageven. Als Chalk door de toversmaragden naar Skampavia was gebracht, waarom zou hij dan niet weten hoe je ze moest gebruiken? Bijna hijgend van gretigheid en ongeduld rukte Skamperoo de staldeur open en stapte roekeloos Chalks box binnen.

“Ah, het kleine Koninkje!” hinnikte Chalk, terwijl hij vrolijk zijn manen schudde. Om de een of andere reden vond hij zijn dikke meester ontzettend grappig, en hoewel hij meteen zin had gehad om Matiah te vertrappen en de staljongens weg te jagen, voelde hij voor de kleine, mollige heerser van Skampavia alleen een liefdevolle verdraagzaamheid. “Kom je voor je ritje?” vroeg hij, en hij gaf de koning een speels duwtje met zijn zachte neus.

“Nee, ik kom met je praten,” hijgde Skamperoo, terwijl hij voorzichtig op een omgekeerde wateremmer ging zitten. “Vlug, vertel me alles wat je weet over deze toversmaragden.” De koning raakte zijn drie halskettingen aan met een trillende wijsvinger en keek smekend op naar zijn nieuwe, machtige ros.

“Hm!” Chalk schoof een mondvol hooi naar zijn andere wang. “Nou, wat dat betreft, of liever wat die betreft: alles wat ik weet, is niets. Je vergeet dat ik pas gistermiddag ben ontstaan.”

“Natuurlijk, natuurlijk! Ik was degene die je hierheen heeft gewenst,” legde de koning ongeduldig uit.

“Heb jij me hierheen gewenst?” mijmerde Chalk, terwijl hij nadenkend naar het komische figuurtje op de wateremmer staarde. “Nou, dan weet ik niet goed of ik je moet bedanken of met alle vier mijn hoeven op je moet springen. Zelfs zonder enige ervaring zie ik dat dit geen plek voor mij is.”

“Je hebt gelijk,” zuchtte Skamperoo, terwijl hij moedeloos zijn knieën omklemde. “Het is ook geen plek voor mij. Daarom moet ik alles over de smaragden weten. Ze kunnen al onze wensen vervullen, en als we maar wisten hoe we ze moesten gebruiken, konden we samen weggaan.”

“Denk jij dat je dat voor elkaar krijgt!” snoof Chalk, die zo zijn eigen idee had over wat er zou gebeuren zodra de koning op zijn rug klom.

“Ja, samen!” hield Skamperoo vol. “Probeer na te denken,” smeekte hij ernstig. “Je zegt dat je niets weet, hoe wist je dan dat je uit Oz kwam, en je naam en zo?”

“Dat is waar, hoe wist ik dat?” Chalk zette één oor naar voren en één oor naar achteren en slikte zijn hooi in één snelle hap door. “Er moet een heleboel in mijn hoofd zitten waar ik eigenlijk niets van af weet,” redeneerde hij bedachtzaam. “Stel dat jij me precies vertelt wat er is gebeurd, dan vertel ik jou wat ik ervan denk.” Dus boog Skamperoo zich voorover en vertelde het hele verhaal van de koopman en de halskettingen: hoe hij en Matiah zich hadden teruggetrokken in zijn privétuin, en hoe daar, terwijl de koopman de smaragden droeg, zijn eerste wens was vervuld.

“En het was ook een prachtige wens,” zuchtte Skamperoo, terwijl hij liefdevol opkeek naar zijn witte paard. “Vergeet nooit dat jij mijn eerste wens was, makker.”

“Mezelf vergeten zal ik niet zo snel,” grinnikte Chalk uit de hoogte, “maar let goed op, ouwe Kroon-en-Scepter: toen ik in die tuin neerplofte, rende die koopman met zijn bakkebaarden naar het hek alsof zijn leven ervan afhing. Hij stopte alleen omdat hij niet langs mij durfde, en zoals hij in die cactusstruiken viel, durf ik te wedden dat hij net zo verbaasd was als jij dat de smaragden je wens hadden vervuld.” Chalk fronste sluw zijn voorhoofd. “Ik geloof niet dat hij meer van de halskettingen weet dan wij. Als dat wel zo was, had hij je er om te beginnen nooit een gestuurd, en dan had hij al zijn eigen wensen vervuld en zat hij nu op een of andere schitterende plek. Matiah is een bedrieger!” besloot het paard van de koning heftig, “en hij is van plan de smaragden terug te stelen.”

“Natuurlijk! Natuurlijk! O! O! Waarom heb ik daar zelf niet aan gedacht? Wat moeten we nu doen?” jammerde Skamperoo, en hij sprong zo snel op dat hij de emmer omgooide, want Chalks onverbloemde mening bevestigde zijn eigen vermoedens over de koopman.

“Ga zitten,” raadde het witte paard hem aan, niet onvriendelijk. “Ik ben misschien geen tovenaar, maar ik heb een beetje verstand, en paardenverstand is wat Uwe Majesteit meer dan wat ook nodig heeft.” Toen Skamperoo de emmer had rechtgezet en gedwee weer was gaan zitten, sloot Chalk zijn ogen en stond zo lang stil en roerloos dat de koning dacht dat hij in trance was geraakt. Maar net toen hij zenuwachtig heen en weer begon te schuiven op de ongemakkelijke rand van de emmer, opende het witte paard zijn ogen, schonk Skamperoo een triomfantelijke glimlach en begon met luide, gebiedende stem te roepen: “Jongen! JONGEN! JONGEN!”

Terwijl de koning hem met een mengeling van twijfel en bewondering gadesloeg, gaf Chalk kortaf bevelen aan het onhandige staljongetje dat op zijn roep kwam aanrennen. Toen zijn manen en staart grondig waren geborsteld en hij weer was uitgedost met het prachtige zadel en de sierlijke opschik die hij bij zijn eerste verschijning in Skampavia had gedragen, stuurde hij de staljongen met een hooghartige hoofdknik weg.

“Kom!” fluisterde hij geheimzinnig. “Klim erop, Skamperoo, dan Skamperoo-en we ervandoor voordat die schurk van een koopman ons zelfs maar mist. Heb je al besloten waar we naartoe gaan?” vroeg hij nieuwsgierig, terwijl de koning zeven wanhopige pogingen deed om zijn voet in de gouden stijgbeugel te zetten. “Hi! Hi! Hi! De andere voet, meester. Hoe denk je zo ooit op te stijgen? Ga op de emmer staan, Koninkje, pak het zadel vast en trek. Het is zo makkelijk als haver eten, als je het eenmaal doorhebt.”

“O ja?” Skamperoo lag treurig op zijn rug, waar hij na zijn laatste poging was neergevallen, en staarde bedroefd omhoog, en nu begon Chalk zelf van ergernis op zijn bit te kauwen, te snuiven en met zijn staart te zwiepen.

“Je hebt mij aan jezelf gewenst, en nu ziet het ernaar uit dat je jezelf op mij zult moeten wensen,” mompelde hij nijdig. “Hier, geef me die halskettingen—hang ze over mijn oor en laten we een eind maken aan deze schandelijke vertoning.”

“Bedoel je—als ik mezelf op je rug wens, dat ik er dan echt zit?” hijgde Skamperoo, terwijl hij opveerde als een rubberbal. “Bedoel je dat jij het geheim van de smaragden hebt ontdekt?”

“Zeker!” Het witte paard keek hem minachtend aan door half gesloten ogen, en de koning, die maar al te graag overtuigd wilde worden, maakte zijn drie halskettingen los, ging op zijn tenen staan en hing ze over Chalks rechteroor.

“Ik—ik wens op de rug van dit dier te zitten,” pufte Skamperoo, met wangen die opbolden van spanning en gewichtigheid. “Een, twee, drie, vier, vijf, zes—” en hij was nauwelijks begonnen met tellen of hij zat al stevig in het zadel.

“Zo, zo, geen woord meer,” beval Chalk streng. “Haal die smaragden van mijn oor voordat je ook maar iets durft te zeggen.” Met bevende handen deed de koning wat hem gezegd werd, terwijl zijn hart zo hevig bonsde dat het bijna een gat in zijn hemd schopte.

“Zo is het goed,” zei het witte paard wat milder. “Vertel me nu eens waar je ons naartoe wilt wensen en wat we daarna doen. Wensen gaan behoorlijk snel, weet je, en je kunt maar beter voorbereid zijn.”

“Maar—maar ik snap niet hoe jij ze aan het werk hebt gekregen,” sputterde Skamperoo. “Het is geweldig—het is wonderbaarlijk, begrijp je wel wat dit betekent?”

“Volkomen.” Chalk draaide zijn ogen triomfantelijk naar zijn hebberige meestertje. “Mijn hoofd lijkt vol magie te zitten, wat niet vreemd is, want ik ben op magische wijze tot leven gebracht, en het trucje met de halskettingen is heel eenvoudig, nu ik er eenmaal over heb nagedacht. Ik ben nu eenmaal wat ik ben—een paard, en daar ben ik heel tevreden mee, maar jij kunt met deze smaragden makkelijk een ezel van jezelf maken, dus je kunt me beter vertellen wat je wilt wensen voordat je het wenst. Bijvoorbeeld,” ging hij verwijtend verder, “als je in plaats van jezelf op mijn rug te wensen had gewenst dat je een goede ruiter was, hoeveel verstandiger was dat geweest. Er komt bij het rijden veel meer kijken dan in het zadel klimmen, weet je. Maar laat dat nu maar, wat was die grote wens die jij en Matiah samen aan het beramen waren?” Skamperoo boog zich zo ver voorover dat hij bijna zijn evenwicht verloor en fluisterde haastig zijn grootse en glorieuze wens voor de toekomst in Chalks linkeroor, waarbij hij er goed op lette om aan zijn eigen wens de drie sluwe voorstellen van de slimme koopman toe te voegen.

“Weet je zeker dat dit is wat je verlangt?” Chalk keek scherp en een beetje bedroefd naar de ronde, koninklijke gestalte op zijn rug. “Ben je van plan weg te gaan en je eigen volk achter te laten zonder er nog een gedachte aan te wijden? Is er hier niemand die je zou willen meenemen of een deel van je geluk zou willen geven?” De koning schudde heftig zijn hoofd.

“Ik zou een wens voor Pinny Penny kunnen doen,” voegde hij er nogal schaapachtig aan toe.

“Goed idee,” snoof Chalk. “Wat ga je ouwe Skinny Pins geven? Weet je, ik mag die ouwe knakker eigenlijk wel.” Zonder dralen en een tikje hatelijk vertelde de koning het hem, en omdat Chalk deze keer niets op de wens aan te merken had, hing Skamperoo de smaragden weer over Chalks oor en sprak snel negen woorden uit. Daarna nam Chalk, zonder af te wachten of Pinny Penny zijn wens kreeg, opnieuw de leiding.

“Als je precies doet wat ik zeg, zijn we weg voordat Matiah ontdekt dat je verdwenen bent en hierheen komt om je hoofd eraf te hakken en zijn halskettingen terug te krijgen,” zei het witte paard streng. Hij liet zijn stem dalen tot een fluistering en sprak langzaam vier korte zinnen uit. Tintelend, deels van angst en deels van verwachting, zei Skamperoo de vier zinnen na en begon te tellen. Maar, sterren nog aan toe! Hij was nauwelijks bij tien of hij voelde een grote ruk en zwaai, had nog net tijd om zijn smaragden terug te grissen en de teugels te grijpen, en toen waren hij en het enorme witte wenspaard, zonder ook maar een zuchtje in de stille lucht achter te laten, vertrokken, verdwenen en volkomen uit Skampavia opgelost.

Alle hoofdstukken

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel