Końskie figle
When Horses Are Saddled For Love

Dzisiejsza porcja końskiej poezji to dość pikantny wiersz napisany w 1898 roku przez Williama Ogilviego, szkockiego poetę narracyjnego i miłośnika koni.
When Horses Are Saddled For Love
Niewolnicy siodła Miłości – to my,
co dosiadamy koni w słońcu i przy księżycu,
obojętne, jaka pora roku,
byle tylko prędko!
Złote i szare światło
widziało, jak zaciągamy popręgi
dla Miłości, która włada dniem,
ciemnością, zmierzchem i świtem.
Cóż za tętent kopyt na żwirze!
Cóż za pośpiech, by być z Miłością!
Cóż za szarpanie wędzidła!
Cóż za ściąganie wodzy, aż łeb przy kolanie!
A teraz szybciej, jeszcze szybciej!
Biały Księżyc śmieje się w górze:
wie, że nie mamy pana
prócz Pana Miłości.
Dolna droga biegnie wzdłuż rzeki,
górna okrąża wzgórze –
nie ma drogi tak krótkiej,
byśmy nie znaleźli jeszcze krótszej;
a jeśli wezbrane wody pędzą na oślep
tam, gdzie stawką jest Miłość, nie Życie,
Pani Fortuna jest dla nas łaskawa
i przeprowadza nas za rękę na drugi brzeg.
Wiatr z buszu wieje nam naprzeciw,
jakby wszystko rozumiał;
krzew dodonei na powitanie wyciąga
sto chwytających dłoni;
nie ma ptaka, który by nam nie śpiewał
powitania w gaju:
wiedzą, że to Miłość nas prowadzi –
a cały świat kocha Miłość!
Czy niebo jasne, czy ołowiane,
długie mile nie budzą żalu.
A jeśli białe ostrogi się zaczerwienią,
nasze konie szybko zapomną:
więc przeskocz żerdzie, moja piękna!
I okryj wodze kremową pianą;
dziesięć księżycowych mil do obowiązków
i dziesięć mil o świcie z powrotem do domu!
Na werandzie lśnią światła,
lampy migoczą nad trawnikiem,
lecz miękkie są cienie tam, opodal,
gdzie wodze mocno ściągnięte.
Tam, w ciemności, lśni rosa,
liście ledwie drgną,
tak uważnie Nocny Wiatr nasłuchuje
każdego szeptanego słowa!
Księżyc chyli się ku porankowi,
lampy dopalają się nisko,
drwiąc z naszej spóźnionej miłości . . .
„Jeszcze jeden pocałunek, zanim odjadę!”
A teraz powoli w blasku gwiazd . . .
wolno, wolno, odpływając w sny . . .
aż na wschodzie zalśni odległe światło,
które prowadzi budzący się Dzień.
Prawie zmysłowy
Jak na kogoś, kto często pisze dość ponure wiersze o śmiertelności, te rymowane strofy mają zdecydowanie pikantny posmak. Może jazda konna jest tu metaforą czegoś innego? Jeśli ten wiersz ci się spodobał, może przypadnie ci do gustu także The Man From Snowy River.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał