Końskie figle
Fair Girls And Gray Horses

Dzisiejszy wiersz o koniach to kolejny nieco zadziorny utwór – napisał go w 1898 roku William Ogilvie, szkocki autor poematów narracyjnych i miłośnik koni.
Fair Girls And Gray Horses
Jasnowłose panny i siwe konie! Toast za was,
Coście nigdy nie ominęli płotu ani pocałunku:
Póki konie są końmi, a oczy błękitne,
Nie ma na świecie toastu nad ten!
Za wszystkie jasnowłose panny! Przez pamięć o jednej,
Której oczy błękitne jak księżycowy blask były mi przez chwilę gwiazdą,
Której włosy miały bogate, rude złoto słońca,
Gdy jego pocałunki padają tam, gdzie wargi liści!
Za wszystkie jasnowłose panny. Jak czerwone wino lśni
Po sam brzeg kielicha, tak jak lśniło owej nocy
W dłoni w klejnotach mojej Pani Snów –
„O, palce w klejnotach, tak miękkie i białe”.
Za wszystkie jasnowłose panny! Odwróćcie kielichy dnem do góry.
Oto „Szczęśliwych ślubów i długiego życia!”
A jeśli lekceważę wasze piwne oczy,
Cyganki zrodzone z nocy, wybaczcie!
Za wszystkie siwe konie! Napełnijcie znów kielichy
Przez pamięć o siwym koniu, co drogi jest mi;
Za wędzidło w pianie i szarpiące się wodze
I za galopera, co sięga daleko, szybki i wolny!
Za wszystkie siwe konie! Przez pamięć o rumaku,
Co niósł mnie w niejedną daleką podróż
W szarobure mgły świtu, gdy budzą się sroki,
W gwiaździstej mgiełce, gdy spada nocna rosa!
Za wszystkie siwe konie! Pijcie teraz do dna,
Bo czerwone wino nie szarpie jeźdźcom nerwów:
„Lekka praca, a potem długi, długi sen!”
Na co zasługuje każdy siwy koń na świecie.
Jasnowłose panny i siwe konie! Każdy ma swoją drogę,
Lecz złote i siwe – to miłości, których trzeba się trzymać;
A jeśli złote warkocze muszą posiwieć,
Siwych koni nigdy nie trzeba zmieniać w złoto!
Jeszcze trochę zadziorności?
Bardzo polubiłam gładki, płynny styl Ogilviego. Jeśli spodobał ci się ten wiersz, może przypadnie ci do gustu także When Horses Are Saddled for Love tego samego autora. Zajrzyj też w przyszłym tygodniu po kolejną porcję poezji.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał