Końskie figle
Four In-Hand

Dzisiejszy wiersz o koniach to kolejny utwór napisany w 1898 roku przez Williama Ogilviego, szkockiego poetę epickiego i miłośnika koni. Tym razem coś pogodniejszego, co dowodzi, że miał też lżejsze oblicze.
Czwórka
Jedni wolą jednokonkę
lub parę, byle spokojną;
lecz niech dzwonią orczyki przodowych –
dla mnie tylko czwórka!
Z równą drogą i wesołym ładunkiem,
którego chóralne pieśni będą wybijać rytm
do gwiazd krzesanych kopytami i grzechotu orczyków,
i dźwięcznego stukotu kopyt rudych dereszy!
Napotkamy po drodze niejedno ryzyko –
może i więcej, niż nam się śni;
lecz prosimy tylko o mocną uprząż
i miejsce, by poprowadzić zaprzęg.
Popuszczę lejce, i znów popuszczę,
i swobodnie zakręcę batem,
aż każde miejsce pozna moje tempo –
moje cztery rude deresze i mnie!
Nasze życie za krótkie na marzenia,
życie za szybkie na łzy,
gdy cały szeroki świat pędzi
tam, za uszami przodowych koni;
Biały pył wiruje i nas oślepia,
dach powozu kołysze się i chwieje,
lecz troski odrzucamy za siebie
pod nasze huczące koła!
Za dnia słońce będzie nam świecić,
szczyty radości wskażą drogę;
żadna burza nie zdoła nas powalić,
tak szybko mkniemy i pędzimy!
Nocą, wirując w księżycowej poświacie,
drwić będziemy z miliona gwiazd,
a wszystkie chochliki Szczęścia będą szczerzyć zęby,
siedząc okrakiem na naszych orczykach!
Zdejmijcie więc derki z rudych
i podajcie mi bat;
puśćcie łby rwących się przodowych
i niech piękności ruszą z kopyta!
Za szczęście łopatek w perłach piany
i oczu, w których płoną dzikie ognie!
Poprowadzimy rude deresze dookoła świata,
aż Śmierć ściągnie lejce i zatrzyma zaprzęg!
Niesamowite obrazy
Widać wyraźnie, że Ogilvie był koniarzem, a obrazy, które maluje słowami, naprawdę mnie zachwycają. Jeśli ten wiersz ci się spodobał, może spodoba ci się też bardziej posępny How The Chestnut Horse Came Home.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał