Końskie figle
Jak kasztanowaty koń wrócił do domu

Dzisiejsza porcja końskiej poezji to tragedia napisana w 1898 roku przez Williama Ogilviego, szkockiego poetę narracyjnego i miłośnika koni.
Jak kasztanowaty koń wrócił do domu
Dwadzieścia mil za wzgórzami, gdzie trzcinowa trawa rzednie,
pół mili splątanej mulgi kryje dwudziestu tubylczych włóczników,
a jeździec nuci pieśń miłosną, nieświadom cienia swego losu,
aż koń pasterski skręca i rzuca się od trzcinowych bagien – za późno!
Z lśniącej łopatki konia martwy ciężar spada na ziemię,
a ciemna krew tryska w górę, gdy wielki koń daje susa;
z dzikimi oczami rozszerzonymi trwogą, z rozdętymi szkarłatnymi chrapami
w szale pędzi w gąszcz mulgi, z dala od ciemnego kształtu zmarłego;
objuczony purpurowymi plamami krwi w miejsce słów, których nie wypowie,
grzmi w szkarłatnym zachodzie słońca ku zagrodzie nad strumieniem;
głośno po wzgórzach i drogach dzwonią kopyta zwiastunem zguby,
prosto jak strzała ku bramie… Tak kasztanowaty koń wrócił do domu!
Co to za tuman kurzu na równinie, Jack? Masz młodsze oczy niż ja;
za szybko jak na zaprzęg czy bryczkę, a dyliżans będzie dopiero o dziewiątej.
Harry Olden? Ależ on pędzi! Cóż, nie ma się co dziwić, Jack;
kiedy chłop świeżo się ożeni, to po drodze nie marudzi.
Tam, przy drzwiach chaty, czeka na niego jego żoneczka:
na wszystkie moce ziemi i nieba! Po kiego licha on tak gna?
Wolałbym stracić dziesiątkę – musi skończyć z tą przeklętą zabawą –
wolałbym stracić i setkę, niż żeby okulawił starego Khybera.
Nad całą rzeką nie ma drugiego takiego konia… Co ty mówisz, Jack?
Khyber pędzi ku bramie i nie ma jeźdźca na grzbiecie!
Ogłowie zerwane, napierśnik powiewa, pierś i łopatki białe od piany!
Z drogi! Zdejmijcie żerdzie!… Tak kasztanowaty koń wrócił do domu!
Ona stoi w ogrodzie, a blask zachodzącego słońca pada
przez drzewa pieprzowe i eukaliptusy na bielone ściany chaty;
wpatruje się w zachód, póki jej oczy nie ujrzą nagrody;
w cichym powietrzu nasłuchuje stukotu kopyt Khybera;
teraz szepcze: „Widzę go; dziś wieczór jedzie szybko!”
Serce bije jej żywo, a w oczach płonie światło Miłości.
„Khyber uwielbia gnać do domu! Kochany Harry pozwala mu pędzić,
bo wie, że czekam i niepokoję się, gdy słońce chyli się ku zachodowi.
„Co to za tłum przy żerdziach? Harry wraca z wielką paradą!
Jeśli przebiegnę przez ogród, spotkam go przy bramie!”
W milczącym, zdjętym grozą kręgu, wśród niemych ust i posępnych czół
nie znalazł się nikt, kto by jej powiedział, jak kasztanowaty koń wrócił do domu!
Tragiczne zakończenie
Choć to smutny wiersz, jest zręcznie napisany i świetnie się go czyta. Jeśli szukasz czegoś krótszego, koniecznie przeczytaj strofę z innego jego wiersza, The Hooves of Horses, i zajrzyj do nas w przyszły wtorek po kolejne wiersze.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał