Paardenpret

Hoe het vospaard thuiskwam

· The Equinest

Een vospaard dat naar een huis toe loopt
Het paardengedicht van vandaag is een tragedie, in 1898 geschreven door William Ogilvie, een Schotse verhalende dichter en paardenliefhebber.

Hoe het vospaard thuiskwam

Twintig mijl voorbij de heuvels ligt een open plek met rietgras
In een halve mijl verward mulgastruweel; daar loeren twintig inheemse speren,
Terwijl de ruiter een liefdeslied zingt, zonder een schaduw van zijn lot,
Tot het veepaard opzijspringt en wegstormt uit het rietgrasmoeras – te laat!

Zwaar valt van zijn glanzende schouder een dood gewicht ter aarde,
En het donkere bloed spat omhoog als het grote paard zijn sprong maakt;
Met zijn wilde ogen groot van angst en zijn scharlaken neusgaten wijd
Springt hij als bezeten naar de mulga, weg van de donkere gestalte van de dode;

Beladen met de purperen bloedvlekken, voor de woorden die hij niet kan spreken,
Dondert hij door de karmijnrode zonsondergang naar de hoeve bij de kreek;
Luid klinken over heuvel en weg de hoeven met hun noodlottige tonen,
Recht als een pijl naar het hek … Zo kwam het vospaard thuis!

Wat is die stofwolk op de vlakte, Jack? Jouw ogen zijn jonger dan de mijne;
Te snel voor een span of een rijtuigje, en de postkoets komt pas om negen.
Harry Olden, hoe die rijdt! Nou, daar hoeven we niet van op te kijken, Jack;
Als een man pas getrouwd is, treuzelt hij niet onderweg.

Daar staat zijn vrouwtje te wachten, ginds bij de deur van het huisje:
Bij alle machten van hemel en aarde! Waarom jaagt hij zo, verdorie?
Ik verloor nog liever een tientje – hij moet ophouden met dit gedoe –
Ik verloor nog liever honderd dan dat hij de oude Khyber kreupel rijdt.

Geen paard langs heel de rivier . . . Wat zeg je daar, Jack?
Khyber op weg naar het hek, zonder ruiter op zijn rug!
Hoofdstel gebroken, borsttuig fladderend, borst en schouder wit van het schuim!
Opzij daar! Haal de balken weg! . . . Zo kwam het vospaard thuis!

Ze staat in de tuin, en de gloed van de zonsondergang valt
Door de peperbomen en blauwe gombomen op de witgekalkte muren van het huisje;
Ze tuurt in de ondergaande zon tot haar ogen hun beloning vinden;
In de stille lucht luistert ze naar de slag van Khybers hoeven;

Nu fluistert ze: “Ik zie hem; hij rijdt hard vanavond!”
Gretig klopt haar hart, en in haar ogen straalt het licht van de liefde.
“Khyber rent zo graag naar huis! De lieve Harry laat hem gaan,
Want hij weet dat ik sta te wachten, en ongerust ben als de zon laag staat.

“Wat doet die grote groep bij de schuifbalken? Harry komt in staatsie thuis!
Als ik door de tuin ren, vang ik hem op bij het hek!”
In de stille, ontzette kring, met sprakeloze lippen en sombere blikken,
Was geen man de man om haar te vertellen hoe het vospaard thuiskwam!

Een tragisch einde

Het is een droevig gedicht, maar het is knap geschreven en heel boeiend om te lezen. Zoek je iets korters, lees dan zeker een couplet uit een ander gedicht van hem, De hoeven van paarden, en houd de site in de gaten, want volgende dinsdag volgt er meer.

Paarden in de poëzie

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel