Paardenpret
Zijn grafschrift

Het paardengedicht van vandaag is weer een tragedie, in 1898 geschreven door Will H. Ogilvie, een Schotse verhalende dichter en paardenliefhebber.
Zijn grafschrift
Op een oud klein renbaantje in de bush, ver achter Niemandsland,
Waar de mulgabomen de furlongs tonen en een dode stam de tribune,
Staat een vierkant van geverfde reling, wit tegen de leem,
Waar ze vechten om de binnenbaan in de laatste bocht naar huis;
Slechts een eenzaam graf, een kerkhof, aan de zorg van de natuur gelaten,
Want de wilde bushbloemen die het opfleuren, heeft daar nooit iemand geplant;
Geen monument of marmer dat zijn lof of zijn schuld verkondigt.
Geen vers dat zijn verhaal vertelt en geen teken dat zijn naam bewaart,
Maar in de witte reling, verweerd en dun geworden,
Staat ruw gekerfd het eenvoudige opschrift: Hij reed altijd om te winnen!
Een arme, vergeten jockeyjongen, die nooit naam heeft gemaakt —
Het zijn de jongens die “rijden zoals hun gezegd wordt” die de weg naar de roem niet vinden;
En de bloemen en marmeren grafstenen en de rijkdom aan tuig en goud
Zijn de prijzen voor de ruiters die “inhouden” zodra het hun gezegd wordt!
Slechts een fluistering bij het opzadelen: “Hij is het enige gevaar, Dan,
Dat is de jongen die je wil verslaan — houd hem tegen, hoe dan ook.”
Slechts wat gedrang in de bocht en een snijden op het rechte stuk
En een moedige kleine ruiter die te laat “uitwijkt”;
Een zware val, een los paard — en een lichtgewicht dat binnen wordt gedragen — ,
Een ondiep graf, een reling, en: Hij reed altijd om te winnen!
Een dappere kameraad met bruine handen, die wist wat de ruiter waard was,
Heeft die ruwe woorden voor hem gekerfd, voor de ogen van heel de aarde;
En al komen er maar weinigen toevallig langs waar hij eenvoudig ligt
Die weinigen zullen hem eren om de vriendschap van zijn maat.
En wanneer we in de felle strijd van het leven vechten om de binnenbaan.
Wanneer ze ons insluiten in de bocht en we uit de race vallen,
Wanneer de klinkende hoeven voortgaan en het gejuich de besten begroet,
En de prijs voor de winnaar is en de rode sporen voor de rest,
Mogen we dan een trouwe kameraad vinden, als de laatste kluiten zijn gestort,
Die deze woorden boven ons kerft: Hij reed altijd om te winnen!
Genoeg tragiek!
Hoewel ik dol ben op het romantische beeld van tragische poëzie, heb ik over het algemeen liever wat vrolijker vermaak. Houd je van wat meer brutaliteit in je rijmpjes, kijk dan zeker even naar een wel heel paardachtig fragment uit Shakespeares Hendrik V.
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel