Paardenpret

Waar de brumbies komen drinken

· The Equinest

Mager paard naast een rivier
Het paardengedicht van vandaag is weer een droevig gedicht, in 1898 geschreven door William Ogilvie, een Schotse verhalende dichter en paardenliefhebber.

Waar de brumbies komen drinken

Er is een eenzaam graf, half verborgen waar het blauwgras overhangt,
En de steen die het markeert is ruw, maar we zetten hem neer uit liefde;
Er hangt een afgesleten zadel thuis in de tuigkamer
En een goed oud veepaard wacht op de stappen die nooit meer komen;

Er is een rouwende rij ruiters die van weerszijden aansluit
Over de lege plek die hij achterliet — hij, de beste van de hele ploeg,
Die koud en stil daar ligt, met zijn gekoesterde hoop onvervuld,
Waar de brumbies komen drinken als de zon ondergaat.

Een andere maat met ruwere hand zal ons ongelooide leer vlechten,
En rond het vuur zal een rauwere stem zijn wiegende liedjes zingen;
Zijn hond zal een andere hand likken, en als de wilde kudde zwenkt,
Halen we een tragere ruiter om zijn plaats op de flank in te nemen;

Zijn paard vindt een nieuwe meester voor de zon twee keer is ondergegaan,
Maar wie kust zijn liefje dat in de stad zit te huilen? —
Zijn liefje dat ’s nachts neerknielt voorbij de lange lagune,
Waar de brumbies komen drinken als de maan opkomt.

We hebben haar harde, bittere namen gegeven, haar die verkoos — de vrouw van een ander —
Onze kameraad in haar ban te ketenen en zijn sterke jonge leven te verwoesten;
We hebben haar vervloekt om haar wrede liefde, die schroeide als haat — en toch
Weten we dat er, als alles voorbij is, één is die niet vergeet,

Terwijl zij de witte bushbloesems opstapelt waar haar arme verloren minnaar ligt,
Met de dauw van de dood op zijn voorhoofd en het grafduister in zijn ogen,
Waar de schaduwlijn wordt gebroken door de zilveren strepen van het maanlicht,
En de brumbies komen drinken als de sterren gaan schijnen.

Diepzinnige William

De gedichten van William zijn vaak bitter droevig, maar zo vol emotie dat ik het niet kan laten er steeds meer te delen. Heb je zin in iets luchtigers, lees dan zeker Bij gebrek aan een hoefnagel.

Paarden in de poëzie

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel