Paardenpret

Als paarden gezadeld worden voor de liefde

· The Equinest

Paard met een rijkversierd zadel

Het paardengedicht van vandaag is een nogal pikant exemplaar, in 1898 geschreven door William Ogilvie, een Schotse verhalende dichter en paardenliefhebber.

Als paarden gezadeld worden voor de liefde

De zadelslaven van de Liefde zijn wij,
die opstijgen bij zon en maan;
het maakt niet uit welk seizoen het zij,
als het maar snel mag gaan!

Het gouden en het grijze licht
zagen hoe de singels werden aangesnoerd
voor de Liefde die heerst over het daglicht,
over donker, schemer en dageraad.

Wat een hoefslag op het grind!
Wat een haast om bij de Liefde te zijn!
Wat een gehap naar de trens!
Wat een getrek, van hoofd tot knie!

Nu sneller nog en sneller!
De witte Maan lacht boven ons:
zij weet dat wij geen meester kennen
behalve de Heer der Liefde.

De lage weg volgt de rivier,
de hoge weg loopt langs de heuvel —
geen weg zo kort, of altijd
vinden we er een die korter is;

En als het water blindelings stroomt
waar niet het Leven maar de Liefde op het spel staat,
dan is Vrouwe Fortuna ons goedgezind
en helpt ze ons hand in hand naar de overkant.

De Bushwind waait ons tegemoet
alsof ze het begrijpt;
de hopstruik steekt ons ter begroeting
honderd grijpende handen toe;

Er is geen vogel die ons niet
een welkom zingt in het bos:
ze weten dat de Liefde ons hierheen brengt —
en de hele wereld houdt van de Liefde!

Of de lucht nu stralend is of loodgrijs,
lange mijlen brengen geen spijt.
En als de witte sporen rood kleuren,
vergeten onze paarden dat snel:

Dus schud aan het bit, mijn schoonheid!
En bedek de teugels met schuim;
het is tien maanmijlen naar de plicht
en nog tien dageraadmijlen naar huis!

Lichten glanzen op de veranda;
lampen flitsen over het gazon;
maar zacht zijn de schaduwen daarginds
waar de teugels strak worden aangehaald.

Daarbuiten glinstert de dauw;
de bladeren bewegen nauwelijks,
zo aandachtig luistert de Nachtwind
naar elk gefluisterd woord!

De Maan zakt weg naar de morgen;
de lampen branden laag,
onze liefde trotseert het late uur . . .
“Nog één kus voordat ik ga!”

Nu langzaam door het sterrenlicht . . .
langzaam, langzaam, dromend weg . . .
tot in het oosten het verre licht gloort
dat de aanbrekende Dag voorgaat.

Bijna sexy

Voor iemand die vaak nogal sombere gedichten over de sterfelijkheid schrijft, hebben deze rijmende verzen een uitgesproken ondeugend tintje. Gebruikt hij het rijden misschien als metafoor voor iets anders? Vond je dit mooi, dan vind je The Man From Snowy River misschien ook leuk.

Paarden in de poëzie

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel