Paardenpret

De rit op de Rebel

· The Equinest

Man op een bokkend paard
Het paardengedicht van vandaag is een spannend verhalend gedicht, in 1898 geschreven door William Ogilvie, een Schotse verhalende dichter en paardenliefhebber.

De rit op de Rebel

Hij was de opzichter van Red Creek, een man op wie je bouwen kon,
die nooit zijn schouder van het wiel haalde als er werk te doen was;
de hele dag reed hij over het land, en als het licht verflauwde,
wachtte de liefste vrouw die ooit heeft liefgehad op hem en keek ze naar hem uit.

Als bruidsschat bracht ze hem goudblond haar en lachende blauwe ogen,
een moedig hart en een handige teugelhand om door het mulgastruweel te sturen;
en als de kudde heinde en ver van de vlakten bijeen werd gedreven,
besteeg ze graag de wildste jonge hengsten, die niemand anders wilde rijden.

En eens gebeurde het dat een eigenzinnig paard, half ingereden en ruw getemd,
haar zachte hand weigerde, en de nog zachtere woorden die ze sprak,
en, voorwaarts stortend als een schip dat de herfststormen voelt,
steigerde het, verloor zijn houvast en viel achterover op het hek.

Haar man boog zich over haar heen, met kille angst in zijn hart –
het lichaam dat hij zo liefhad lag stil, de bleke lippen bleven gesloten;
de hele dag lag ze als in trance, maar toen de sterren neerlachten,
hoorde hij zacht zijn naam fluisteren en wist hij dat ze nog de zijne was.

Daarna sprak hij zijn angst uit: “Liefste, als je eens zou sterven!…
Tenzij je voortaan naar een andere man luistert dan naar mij,
zul je nooit meer een teugel aanraken, nooit meer op een paard zitten,
tot de woesteling van Glenidol een mak damespaard is geworden!”

Op Glenidol loopt een woesteling die in het hele Westen bekend is,
en hij heeft drie mensenlevens op zijn geweten, stoutmoedige ruiters van de beste soort;
de jongens van de veehouderij hoorden de spot die zich wijd en zijd verspreidde,
en wierpen de uitdaging terug: “Kom ons maar eens leren rijden!”

Kom maar op, vrolijke ruiters allemaal, die jullie eer hoog moeten houden!
We hebben de heuvels uitgekamd en de Rebel staat in de kraal,
zijn open mond, zijn stampende hoef en zijn scherpe oog dat vuur schiet
herhalen het temperament van zijn moeder, het vuur van zijn vader.

Kom maar op, vrolijke ruiters allemaal, uit hut en kamp en stad!
Je zult moeten blijven plakken als pleister wanneer de balken van de kraal omlaaggaan.
Maar de baas zal royaal belonen, zoals de baas dat gewoon is te doen,
wie als eerste de Rebel onder spoor en karwats mee naar huis brengt.

En de veedrijvers hoorden de uitdaging, van de Cooper tot de Bree,
en reden uit hut en veekamp, met één, met twee en met drie,
om hun eer als ruiter schoon te houden en de held te spelen,
om de stoere jongens van Glenidol te verslaan en het hart van de Rebel te breken.

En Ruddy Neil, de africhter, kwam over uit de Riverine
met het nieuwste africhtgerei en alle listen die hij kende,
maar nog voor het zadel vastzat, voordat er een singel was aangetrokken,
spleet de voorhoef van de Rebel zijn schedel – bij dageraad begroeven ze hem!

Marora Mick, van gemengd bloed, kwam van de Flinders River
om de jongens ten zuiden van de grens eens een lesje te geven;
maar hij kreeg een schurkachtig welkom toen hij Nieuw-Zuid-Wales binnenkwam,
want de Rebel verfde de balken van de kraal met zijn bloed en hersens!

En Mulga Jack kwam over van de kant van Yuinburra –
het paard dat Mulga niet kon rijden, zo zegt men, was nog nooit geboren;
met een mond zo hard als het hart van een vrek en een wil als die van de duivel,
stoof de Rebel naar de Stony Range, met de man die zich niet liet afwerpen;

De Rebel stoof naar de Stony Range, waar de vlakte en het struikland elkaar raken,
en de dode takken kraakten tegen zijn schouderblad, de stenen sprongen op onder zijn hoeven,
en de rafelige stammen van de gidyeabomen sneden en scheurden terwijl ze voorbijdenderden…
En Jack lag koud in het goud van de zonsondergang – hij had eindelijk zijn meerdere gevonden.

En opnieuw klonk de uitdaging, des te bitterder door de spot,
en de stoere jongens van Glenidol spraken, hun jassen gescheurd door de mulga:
“Een week lang hebben we op hem gejaagd en snel en hard gereden
om jullie allemaal nog een kans te geven – de Rebel staat in de kraal!”

En de veedrijvers hoorden de uitdaging, van de Cooper tot de Bree;
maar “Ik word oud!”, “Ik word stijf!” of “Ik heb een vrouw, zie je!”
werd tot aan de grens gefluisterd; en het paard dat ze niet konden temmen,
had Glenidol voor schande behoed en een bezoedelde naam gezuiverd.

Maar voordat de roodkleurende zon onderging en de nacht over de heuvels viel,
reed een onbekende jongeman naar de schuifbalken, bond zijn paard vast en sprak,
zacht en laag, maar niet zo laag dat niet iedereen daar het hoorde:
“Ik kom jullie wilde hengst eens aanpakken” – en hij zag eruit als iemand die woord hield.

Hij hoofdstelde de Rebel in het wegstervende licht, zadelde de hengst en trok
de riemen van zijn tuig dubbel zo strak aan, en keek of zijn beugels op de juiste “lengte” zaten.
Hij besteeg de Rebel en gaf het teken, en de kletterende balken gingen omlaag,
en de woesteling sprong door het open hek, de bruine schaduwen in;

Maar hij kwam tot rust bij de kalmerende stem en de aanraking van de strelende hand,
die de welving van zijn gebogen hals volgde, van schoft tot frontriem;
zijn flanken waren nat van vers zweet, zijn schouders wit van het schuim,
en hij gaf toe aan de teugel en speelde met het bit toen hij in galop naar huis kwam.

En de jongens zaten stom van verbazing, en de opzichter van Red Creek
was de eerste die van het hek van de kraal sprong om hem hartelijk toe te juichen.
Hij nam als antwoord zijn hoed af, en het gouden haar waaide los!
En de blauwe ogen lichtten op van het lachen toen ze vrolijk riep:
“Pak mijn hoofdstel maar weer voor me, geef me mijn singels en zadel terug, want de woesteling van Glenidol is een mak damespaard!”

Spannend voor een gedicht

We hebben allemaal weleens iets gevoeld bij een boek of een film, maar door poëzie word ik niet vaak geraakt. Het werk van Ogilvie zit vol details en beschrijvingen en geeft je bijna het gevoel dat je erbij bent. Zoek je iets wat korter is, dan vind je Het paard rende zonder enige reden misschien mooi.

Paarden in de poëzie

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel