Końskie figle
Jego epitafium

Dzisiejszy wiersz o koniach to kolejna tragedia, napisana w 1898 roku przez Willa H. Ogilviego, szkockiego poetę narracyjnego i miłośnika koni.
Jego epitafium
Na małym, starym torze w buszu, gdzieś na tyłach Ziemi Niczyjej,
gdzie akacje mulga znaczą furlong, a martwa kłoda – trybunę,
stoi czworobok malowanej barierki, co bieleje na tle gliny
tam, gdzie walczą o miejsce przy wewnętrznej, wchodząc w ostatni łuk do mety;
ot, samotny grób i cmentarz zostawione pod opieką Natury,
bo dzikich kwiatów buszu, co go zdobią, nikt tam nigdy nie posadził;
żadnego pomnika ni marmuru, co by go wychwalał albo ganił.
Żadnego wiersza o jego dziejach ani znaku, co poświadczy imię,
lecz na białej żerdzi, cienkiej i zniszczonej przez niepogody,
wyryto prosty, toporny napis: Zawsze jechał, by wygrać!
Jakiś biedny, zapomniany chłopak-dżokej, co nigdy nie zdobył imienia –
to chłopcy, co „jeżdżą na zamówienie”, znajdują drogę do Sławy;
a kwiaty i marmurowe nagrobki, i bogactwo rzędów i złota
to nagrody dla jeźdźców, co „przytrzymają konia”, kiedy im każą!
Ledwie szept przy siodłaniu: „On jest jedynym zagrożeniem, Dan,
ten chłopak będzie chciał cię pokonać – zatrzymaj go, jak tylko zdołasz”.
Ledwie ścisk na zakręcie i zajechanie drogi na prostej
i dzielny mały jeździec, który za późno „odbija na zewnątrz”;
ciężki upadek, koń bez jeźdźca – i lekkiego chłopca znoszą z toru –,
płytki grób, barierka i: Zawsze jechał, by wygrać!
Jakiś dzielny towarzysz o spalonych słońcem dłoniach, co poznał wartość jeźdźca,
wyrył dla niego te toporne słowa, by ujrzał je cały świat;
i choć niewielu przypadkiem przejdzie obok miejsca, gdzie spoczywa w skromnej chwale,
ci nieliczni uznają, że uczciła go przyjaźń kompana.
A kiedy w zaciętej walce życia będziemy bić się o miejsce przy wewnętrznej,
gdy ścisną nas na zakręcie i wypadniemy z wyścigu,
gdy dźwięczne kopyta pomkną naprzód, a wiwaty powitają najlepszych,
gdy nagroda przypadnie zwycięzcy, a krwawe ostrogi całej reszcie,
obyśmy znaleźli wiernego towarzysza, gdy zasypią ostatnie grudy,
który wyryje nad nami te słowa: Zawsze jechał, by wygrać!
Dość tragedii!
Choć uwielbiam romantyczną wizję tragicznej poezji, na ogół wolę weselszą rozrywkę. Jeśli lubisz rymy z odrobiną zadziorności, koniecznie zajrzyj do wyjątkowo końskiego fragmentu „Henryka V” Shakespeare’a.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał