Końskie figle
The Riding of the Rebel

Dzisiejsza porcja końskiej poezji to pasjonujący wiersz narracyjny napisany w 1898 roku przez Williama Ogilviego, szkockiego poetę narracyjnego i miłośnika koni.
The Riding of the Rebel
Był zarządcą w Red Creek, człowiekiem pewnym i prawym,
co nigdy nie uchylał się od roboty, gdy było coś do zrobienia;
przez cały dzień objeżdżał pastwiska, a gdy światło przygasało,
najsłodsza żona, jaka kiedykolwiek kochała, czekała i wypatrywała go.
Wniosła mu w posagu złote włosy i roześmiane błękitne oczy,
dzielne serce i zręczną rękę na wodzach, by prowadzić konia przez gąszcz mulgi;
a gdy spędzano stado z rozległych eukaliptusowych równin,
lubiła dosiadać najdzikszych młodych koni, na które nikt inny nie chciał wsiąść.
Aż raz zdarzyło się, że krnąbrny rumak, ledwie oswojony z wędzidłem i brutalnie ujeżdżany,
nie zważał na dotyk łagodnej dłoni i jeszcze łagodniejsze słowa,
i rzucając się naprzód jak statek smagany jesiennym sztormem,
stanął dęba, stracił równowagę i runął do tyłu na żerdzie ogrodzenia.
Mąż pochylił się nad nią z lodowatym strachem w sercu –
ciało, które tak kochał, leżało bez ruchu, blade wargi się nie rozchylały;
cały dzień leżała jak w transie, lecz gdy gwiazdy uśmiechnęły się z góry,
usłyszał swoje imię wyszeptane cicho i wiedział, że wciąż jest jego.
A potem wyznał swój lęk: „Miłości mego serca, gdybyś umarła!…
Chyba że rozkazy wydawać ci będzie ktoś inny niż ja,
nie tkniesz już wodzy, nie wsiądziesz na koński grzbiet,
póki dzikus z Glenidol nie stanie się ujeżdżonym koniem dla damy!”
Jest w Glenidol dzikus, o którym słychać na całym Zachodzie,
ma na sumieniu życie trzech ludzi, śmiałych jeźdźców z najlepszych;
chłopcy ze stacji słyszeli drwiny, co rozeszły się szeroko,
i rzucili w odpowiedzi wyzwanie: „Przyjdźcie nauczyć nas jeździć!”
Zbierajcie się, weseli jeźdźcy, wy, którzy honoru strzeżecie!
Przeczesaliśmy wzgórza i Rebel stoi w zagrodzie,
a otwarty pysk, tupiące kopyto i bystre oko ciskające ogniem
powtarzają temperament jego matki i zadziorność ojca.
Zbierajcie się, weseli jeźdźcy, z chat, obozów i miast!
Trzeba będzie trzymać się jak rzep psiego ogona, gdy opadną żerdzie zagrody.
Ale szef sowicie wynagrodzi, jak to szef ma w zwyczaju,
pierwszego, kto pod ostrogą i batem z surowej skóry przyprowadzi Rebela do domu.
I usłyszeli to wyzwanie pasterze od rzeki Cooper po Bree,
i przybywali z chat i obozów bydła pojedynczo, po dwóch i po trzech,
by zachować czysty honor jeźdźca i odegrać rolę bohatera,
by pokonać śmiałych chłopców z Glenidol i złamać serce Rebela.
Przybył z Riveriny Ruddy Neil, ujeżdżacz,
z najnowszym sprzętem do ujeżdżania i wszystkimi sztuczkami, jakie znał,
lecz nim siodło zostało umocowane, nim zaciągnięto popręg,
przednie kopyto Rebela rozłupało mu czaszkę – pochowali go o świcie!
Marora Mick, Metys, przybył znad rzeki Flinders,
by dać chłopakom z południa, zza granicy, lekcję w tej grze;
lecz zgotowano mu łobuzerskie powitanie, gdy wjechał do Nowej Południowej Walii,
bo Rebel jego krwią i mózgiem pomalował żerdzie zagrody!
I Mulga Jack przyjechał od strony Yuinburry –
podobno nie urodził się koń, którego Mulga by nie dosiadł;
z pyskiem twardym jak serce skąpca, z wolą samego diabła,
Rebel pognał ku pasmu Stony Range z człowiekiem, którego nie dało się zrzucić;
Rebel pognał ku pasmu Stony Range, gdzie równina styka się z buszem,
a martwe gałęzie trzaskały o jego łopatki, kamienie pryskały spod kopyt,
a postrzępione pnie akacji gidgee cięły i darły, gdy przedzierali się na oślep…
I Jack leżał zimny w złocie zachodu – w końcu trafił na równego sobie.
I znów zabrzmiało wyzwanie, tym gorzksze, że pełne pogardy,
i rzekli śmiali chłopcy z Glenidol w kurtkach podartych przez mulgę:
„Tydzień go tropiliśmy, jadąc szybko i ostro,
żeby dać wam wszystkim jeszcze jedną szansę – Rebel jest w zagrodzie!”
I usłyszeli to wyzwanie pasterze od rzeki Cooper po Bree;
lecz „Starzeję się!”, „Sztywnieją mi kości!” albo „Mam żonę, rozumiecie!”
szeptano aż po granicę; a koń, którego nie zdołali poskromić,
uchronił Glenidol przed hańbą i oczyścił splamione imię.
Lecz nim czerwieniejące słońce zaszło, a noc spadła na wzgórza,
nieznajomy młodzieniec podjechał do żerdzi bramy, uwiązał konia i przemówił
cicho i nisko, lecz nie tak nisko, by nie usłyszał go każdy z obecnych:
„Przyjechałem zmierzyć się z waszym dzikusem” – i wyglądał na takiego, co dotrzymuje słowa.
W gasnącym świetle założył Rebelowi ogłowie, osiodłał młodego konia,
podwójnie mocno zaciągnął rzemienie rzędu i sprawdził, czy strzemiona mają właściwą „długość”.
Dosiadł Rebela i dał znak, a z łoskotem opadły żerdzie,
i dzikus skoczył ku otwartej bramie, w brunatne cienie;
lecz uspokoił się, słysząc kojący głos i czując dotyk pieszczącej dłoni,
która wodziła po łuku jego wygiętej szyi od kłębu po naczółek;
boki miał mokre od świeżego potu, łopatki okryte pianą,
a poddał się wodzom i bawił się wędzidłem, wracając galopem do domu.
A chłopcy siedzieli oniemiali ze zdumienia, a zarządca z Red Creek
pierwszy zeskoczył z ogrodzenia zagrody i serdecznie wiwatował na jego cześć.
Jeździec uniósł w odpowiedzi kapelusz, a złote włosy rozsypały się swobodnie!
I błękitne oczy rozbłysły śmiechem, gdy zawołała wesoło:
„Możesz mi podać moje ogłowie, oddać mi popręgi i siodło, bo dzikus z Glenidol to teraz ujeżdżony koń dla damy!”
Emocjonujący jak na wiersz
Każdy z nas przeżywał emocje przy książkach i filmach, ale poezja rzadko mnie porusza. Wiersz Ogilviego jest bogaty w szczegóły i opisy i niemal przenosi cię na miejsce wydarzeń. Jeśli szukasz czegoś nieco krótszego, może spodoba ci się The Horse Would Run For No Reason.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał