Konie w sztuce
A Horse’s Tale – Rozdział 9. Znowu Soldier Boy i Shekels

Od twórcy Hucka Finna: opowieść Marka Twaina o koniu Buffalo Billa powstała po to, by zwrócić uwagę na bezsens corridy.
Część I
Rozdział IX. Znowu Soldier Boy i Shekels
„No więc było tak. Odbyliśmy służbę eskorty; potem wróciliśmy, ruszyliśmy na równinę i przeprowadziliśmy z Rangersami porządną musztrę – och, całymi godzinami! Potem odesłaliśmy ich do domu pod komendą generał brygady Fanny Marsh; potem generał porucznik i ja pojechaliśmy galopem przez równiny na jakieś trzy godziny i w połowie popołudnia wlekliśmy się leniwie do domu, kiedy spotkaliśmy Jimmy’ego Slade’a, małego dobosza, a on zasalutował i zapytał generał porucznik, czy słyszała nowinę, a ona powiedziała, że nie, a on na to:
„»Buffalo Bill wpadł w zasadzkę i został ciężko postrzelony po tej stronie Clayton, i zwiadowca Thorndike też; Bill nie mógł jechać, ale Thorndike mógł, i przywiózł wiadomość, a sierżant Wilkes i sześciu ludzi z kompanii B dwie godziny temu pognali co koń wyskoczy po Billa. A mówią, że –«
„»Naprzód!« – krzyczy do mnie – i ruszyłem”.
„Szybko?”
„Nie zadawaj głupich pytań. To było straszliwe tempo. Przez cztery godziny nic się nie działo i nie padło ani słowo, tylko od czasu do czasu mówiła: »Tak trzymaj, Boy, tak trzymaj, kochanie; uratujemy go!« Trzymałem tempo. No i kiedy zapadł zmrok, wśród surowych wzgórz, ta biedna kruszyna cały dzień pędziła w siodle, i po słabnącym nacisku kolan poznałem, że jest zmęczona i się chwieje, i okropnie się przestraszyłem; ale za każdym razem, kiedy próbowałem zwolnić i pozwolić jej zasnąć, żebym mógł stanąć, znowu mnie popędzała; i tak, jak było do przewidzenia, w końcu spadła!
„Ach, to dopiero było położenie! bo leżała tam bez ruchu, a co ja miałem zrobić? Nie mogłem jej zostawić i pobiec po pomoc – z powodu wilków. Nie pozostawało nic innego, jak stać przy niej. To było straszne. Bałem się, że się zabiła, biedactwo! Ale nie. Po jakimś czasie ocknęła się i powiedziała: »Pocałuj mnie, Soldier«, i to były błogosławione słowa. Pocałowałem ją – wiele razy; jestem do tego przyzwyczajony i oboje to lubimy. Ale nie wstała, i to mnie martwiło. Gładziła mnie ręką po chrapach, mówiła do mnie i nazywała mnie czułymi imionami – taki już ma zwyczaj – ale przez cały czas pieściła mnie tą samą ręką. Drugą rękę miała złamaną, widzisz, ale ja o tym nie wiedziałem, a ona o tym nie wspomniała. Nie chciała mnie martwić, rozumiesz.
„Wkrótce przyszły wielkie szare wilki i krążyły wokół, i słychać było, jak warczą i kłapią na siebie zębami, ale nie było widać z nich nic poza oczami, które świeciły w ciemności jak iskry i gwiazdy. Generał porucznik powiedziała: »Gdybym miała tu Rangersów z Gór Skalistych, zapędzilibyśmy te stwory na drzewo«. Potem udała, że Rangersi są w zasięgu głosu, przyłożyła trąbkę do ust i zatrąbiła »zbiórkę«; a potem »na koń«; potem »kłus«, »galop«, »do ataku!«. Potem zatrąbiła »odwrót« i powiedziała: »To dla was, buntownicy; Rangersi nigdy się nie wycofują!«
„Muzyka je przepłoszyła, ale były głodne i wciąż wracały. No i oczywiście robiły się coraz śmielsze, jak to one. Trwało to godzinę, potem zmęczone dziecko zasnęło i żal było słuchać, jak jęczy i wierci się, a ja nic nie mogłem dla niej zrobić. Przez cały czas czyhałem na wilki. To moja specjalność; mam doświadczenie. W końcu najśmielszy zapuścił się za moje linie, a ja posłałem go z powrotem między kamratów z resztką czaszki na karku, i oni dokończyli reszty. W następnej godzinie załatwiłem jeszcze dwa, i poszły tą samą drogą co pierwszy, prosto do gardeł oddziału. To wystarczyło tym, które przeżyły, więc odeszły i zostawiły nas w spokoju.
„Więcej przygód już nie mieliśmy, choć całą noc czuwałem i byłem gotowy. Od północy dziecko bardzo się niepokoiło, majaczyło, jęczało i mówiło: »Wody, wody – pić«; a od czasu do czasu: »Pocałuj mnie, Soldier«; czasem była w swoim forcie i wydawała rozkazy garnizonowi; a raz była w Hiszpanii i myślała, że jest przy niej matka. Ludzie mówią, że koń nie umie płakać; ale oni nie wiedzą, bo my płaczemy w środku.
„Godzinę po wschodzie słońca usłyszałem, że jadą chłopaki, i rozpoznałem tętent Pompa i Cæsara, i Jerry’ego, moich starych kompanów; a milszego dźwięku być nie mogło.
Buffalo Bill leżał w lektyce konnej, z nogą strzaskaną kulą, a nieśli ją Mongrel i koń Blake’a Haskinsa. Buffalo Bill i Thorndike zabili obu tych zbirów.
„Kiedy do nas dotarli, a Buffalo Bill zobaczył dziecko leżące tam takie blade, powiedział: »Mój Boże!«, a dźwięk jego głosu przywrócił ją do przytomności i krzyknęła cichutko z radości, i próbowała wstać, ale nie mogła, a żołnierze podnieśli ją delikatnie jak najczulsze kobiety, i oczy mieli wilgotne, i nie wstydzili się tego, kiedy zobaczyli jej zwisające ramię; i Buffalo Bill też, a kiedy położyli mu ją w ramionach, powiedział: »Kochanie moje, jak to się stało?«, a ona odpowiedziała: »Przyjechaliśmy cię ratować, ale byłam zmęczona i nie dałam rady czuwać, i spadłam, i zrobiłam sobie krzywdę, i nie mogłam z powrotem wsiąść«. »Przyjechałaś mnie ratować, ty mała, kochana myszko? To było przecudne z twojej strony!« »Tak, a Soldier stał przy mnie, bo wiesz, że by stał, i bronił mnie przed wilkami; a jak tylko miał okazję, to wykopał z niektórych duszę – bo wiesz, że by to zrobił, BB«. Sierżant powiedział: »Położył trzy, proszę pana, a oto kości na dowód«. »To wspaniały koń – powiedział BB – najwspanialszy koń, jaki kiedykolwiek żył! i uratował ci życie, generał porucznik Alison, i będzie go strzegł do końca swoich dni – jest twój za jednego całusa!« Dostał go, razem z wybuchem zachwytu, a potem powiedział: »Czujesz się już lepiej, mała Hiszpanko – myślisz, że dasz radę zatrąbić do wymarszu?« Przyłożyła trąbkę do ust, żeby zatrąbić, ale on powiedział, żeby najpierw chwilę zaczekała. Potem razem z sierżantem nastawili jej rękę i włożyli w łupki, a ona się krzywiła, ale nie kwiliła; potem ruszyliśmy w drogę do domu, i to koniec opowieści; a ja jestem jej koniem. Czy to nie skarb, Shekels?
„Skarb? Więcej niż skarb, więcej niż tysiąc skarbów – to gad!”
„To komplement prosto z serca, Shekels. Niech cię Bóg za to błogosławi!”
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał