Paarden in de kunst
A Horse’s Tale, hoofdstuk 9 – Opnieuw Soldier Boy en Shekels

Van de man die ons Huckleberry Finn gaf: het verhaal van Mark Twain over het paard van Buffalo Bill werd geschreven om de aandacht te vestigen op de zinloosheid van het stierenvechten.
Deel I
Hoofdstuk IX Opnieuw Soldier Boy en Shekels
“Nou, zo is het gegaan. We deden het escorte; toen kwamen we terug en trokken de vlakte op en lieten de Rangers een stevige exercitie doen – o, urenlang! Toen stuurden we ze naar huis onder brigadegeneraal Fanny Marsh; toen gingen de luitenant-generaal en ik zo’n drie uur in galop over de vlakten, en midden op de middag kuierden we op ons gemak naar huis, toen we Jimmy Slade tegenkwamen, de tamboer, en hij salueerde en vroeg de luitenant-generaal of ze het nieuws had gehoord, en zij zei nee, en hij zei:
“‘Buffalo Bill is aan deze kant van Clayton in een hinderlaag gelopen en zwaar aangeschoten, en Thorndike de verkenner ook; Bill kon niet verder, maar Thorndike wel, en hij bracht het nieuws, en sergeant Wilkes en zes man van compagnie B zijn twee uur geleden halsoverkop vertrokken om Bill te halen. En ze zeggen –’
“‘Ga!’ roept ze tegen mij – en ik ging.”
“Snel?”
“Stel geen domme vragen. Het was een verschrikkelijk tempo. Vier uur lang gebeurde er niets, en werd er geen woord gezegd, behalve dat ze af en toe zei: ‘Hou vol, jongen, hou vol, schat; we gaan hem redden!’ Ik hield vol. Nou, toen het donker werd, in de ruige heuvels, had dat arme kleintje de hele dag in het zadel rondgejaagd, en ik merkte aan de slappe kniedruk dat ze moe was en wankelde, en ik werd vreselijk bang; maar elke keer dat ik probeerde vaart te minderen en haar in slaap te laten vallen, zodat ik kon stoppen, joeg ze me weer aan; en ja hoor, ten slotte viel ze eraf!
“Ach, wat was dat een benarde toestand! want ze lag daar en bewoog niet, en wat moest ik doen? Ik kon haar niet alleen laten om hulp te halen, vanwege de wolven. Er zat niets anders op dan bij haar te blijven. Het was vreselijk. Ik was bang dat ze dood was, het arme kleintje! Maar dat was ze niet. Na een tijdje kwam ze bij, en zei: ‘Geef me een kus, Soldier,’ en dat waren gezegende woorden. Ik kuste haar – vaak; dat ben ik gewend, en we vinden het fijn. Maar ze stond niet op, en ik maakte me zorgen. Ze streelde mijn neus met haar hand, en praatte tegen me, en gaf me lieve naampjes – zo doet ze dat – maar ze aaide de hele tijd met dezelfde hand. De andere arm was gebroken, zie je, maar dat wist ik niet, en zij zei er niets over. Ze wilde me niet ongerust maken, weet je.
“Al gauw kwamen de grote grijze wolven, en ze bleven rondhangen, en je kon ze horen grommen en naar elkaar happen, maar je kon niets van ze zien behalve hun ogen, die in het donker schitterden als vonken en sterren. De luitenant-generaal zei: ‘Als ik de Rocky Mountain Rangers hier had, zouden we die beesten in een boom laten klimmen.’ Toen deed ze alsof de Rangers binnen gehoorsafstand waren, en zette ze haar hoorn aan haar mond en blies ‘verzamelen’; en daarna ‘opzadelen’; dan ‘draf’; ‘galop’; ‘aanval!’ Toen blies ze ‘terugtrekken’, en zei: ‘Dat is voor jullie, rebellen; de Rangers trekken zich nooit terug!’
“De muziek joeg ze weg, maar ze hadden honger, en kwamen steeds terug. En natuurlijk werden ze steeds brutaler, zo gaat dat bij ze. Het ging een uur zo door, toen viel het vermoeide kind in slaap, en het was hartverscheurend om haar te horen kreunen en te zien woelen, en ik kon niets voor haar doen. Al die tijd lag ik op de loer voor de wolven. Die zijn mijn vak; ik heb ervaring. Ten slotte waagde de brutaalste zich binnen mijn linies, en ik trapte hem terug tussen zijn vrienden, met nog een deel van zijn schedel aan zich, en zij deden de rest. In het uur daarna kreeg ik er nog een paar, en die gingen dezelfde weg als de eerste, door de kelen van het detachement. Daar hadden de overlevenden genoeg aan, en ze gingen weg en lieten ons met rust.
“We beleefden geen avonturen meer, al bleef ik de hele nacht wakker en paraat. Vanaf middernacht werd het kind heel onrustig, en ijlde, en kreunde, en zei: ‘Water, water – dorst’; en af en toe: ‘Geef me een kus, Soldier’; en soms was ze in haar fort en gaf ze bevelen aan haar garnizoen; en een keer was ze in Spanje, en dacht ze dat haar moeder bij haar was. Mensen zeggen dat een paard niet kan huilen; maar dat weten ze niet, want wij huilen vanbinnen.
“Een uur na zonsopgang hoorde ik de jongens aankomen, en herkende ik de hoefslag van Pomp en Cæsar en Jerry, oude maten van me; en een welkomer geluid kon er nooit zijn.
Buffalo Bill lag in een draagbaar tussen twee paarden, met zijn been gebroken door een kogel, en Mongrel en het paard van Blake Haskins deden het werk. Buffalo Bill en Thorndike hadden die twee boeven allebei gedood.
“Toen ze bij ons kwamen en Buffalo Bill het kind daar zo wit zag liggen, zei hij: ‘Mijn God!’ en het geluid van zijn stem bracht haar bij zinnen, en ze slaakte een kreetje van blijdschap en probeerde overeind te komen, maar dat lukte niet, en de soldaten tilden haar op als de tederste vrouwen, en hun ogen waren nat en ze schaamden zich er niet voor, toen ze haar arm zagen bungelen; en die van Buffalo Bill ook, en toen ze haar in zijn armen legden, zei hij: ‘Mijn lieveling, hoe komt dit?’ en zij zei: ‘We kwamen je redden, maar ik was moe, en kon niet wakker blijven, en viel eraf en bezeerde me, en kon er niet meer op komen.’ ‘Je kwam me redden, lief klein ratje? Wat ontzettend lief van je!’ ‘Ja, en Soldier bleef bij me, en dat zou hij natuurlijk ook doen, en beschermde me tegen de wolven; en als hij de kans kreeg, trapte hij er een paar dood – want dat zou hij doen, BB, dat weet je.’ De sergeant zei: ‘Hij heeft er drie geveld, meneer, en hier zijn de botten als bewijs.’ ‘Hij is een geweldig paard,’ zei BB; ‘hij is het geweldigste paard dat er ooit is geweest! en hij heeft je leven gered, luitenant-generaal Alison, en zal het de rest van zijn leven beschermen – hij is van jou voor een kus!’ Die kreeg hij, met een uitbarsting van verrukking, en hij zei: ‘Je voelt je nu beter, kleine Spaanse – denk je dat je de opmars kunt blazen?’ Ze zette de hoorn aan haar mond om het te doen, maar hij zei dat ze eerst even moest wachten. Toen zetten hij en de sergeant haar arm en spalkten hem, en zij vertrok haar gezicht maar jammerde niet; toen gingen we op mars naar huis, en dat is het eind van het verhaal; en ik ben haar paard. Is ze geen kanjer, Shekels?
“Kanjer? Ze is meer dan een kanjer, meer dan duizend kanjers – ze is een reptiel!”
“Dat is een compliment uit je hart, Shekels. God zegene je ervoor!”
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel