Paarden in de kunst

A Horse’s Tale, hoofdstuk 14 – Soldier Boy, in zichzelf

· The Equinest

Een mager, triest paard
Van de man die ons Huckleberry Finn gaf: dit is een verhaal over het paard van Buffalo Bill, geschreven om de aandacht te vestigen op de zinloosheid van het stierenvechten.

Deel II

Hoofdstuk XIV Soldier Boy, in zichzelf

Het is vijf maanden geleden. Of zes? Mijn ellende heeft mijn geheugen beneveld. Ik heb dit hele land doorkruist, van het ene eind naar het andere, en nu ben ik sinds eergisteren terug in die stad waar we doorheen kwamen, op die laatste dag van onze lange reis, en die vlak bij haar landhuis ligt. Ik ben een wankelende ruïne en mijn ogen zijn dof, maar ik herkende de stad. Als zij me kon zien, zou ze me herkennen en mijn signaal blazen. Ik wou dat ik het nog één keer kon horen; het zou me nieuw leven inblazen, het zou haar gezicht terugbrengen en de bergen en het vrije leven, en ik zou komen – al lag ik op sterven, ik zou komen! Ze zou me niet herkennen, zoals ik er nu uitzie, maar ze zou me herkennen aan mijn ster. Maar ze zal me nooit zien, want ze laten me niet uit deze armoedige stal – een smerige en ellendige plek, met als enig gezelschap twee wrakken zoals ik.

Hoe vaak ben ik van eigenaar gewisseld? Ik denk twaalf keer – ik weet het niet meer; en elke keer ging het een trede lager, en elke keer kreeg ik een hardere meester. Ze zijn wreed geweest, stuk voor stuk; ze hebben me dag en nacht vernederend werk laten doen en me geslagen; ze hebben me slecht te eten gegeven, en sommige dagen helemaal niet. En dus ben ik nu nog maar vel over been, met een ruwe en groezelige huid die in bulten en hoeken over mijn uitgeteerde lijf hangt – die huid die eens zo glansde, die huid die zij zo graag met haar hand streelde. Ik was de trots van de bergen en de Great Plains; nu ben ik een vogelverschrikker en word ik veracht. Deze erbarmelijke wrakken die hier mijn kameraden zijn, zeggen dat we de onderste sport van de ladder hebben bereikt, de laatste vernedering; ze zeggen dat als een paard het onkruid en het afgedankte afval dat ze hem voeren niet meer waard is, ze hem voor een glas brandewijn aan de stierenarena verkopen, om de mensen te vermaken en voor hun plezier te sterven.

Sterven – dat verontrust me niet; wij van de dienst malen nooit om de dood. Maar als ik haar nog één keer kon zien! als ik haar hoorn nog eens kon horen zingen en zeggen: “Ik ben het, Soldier – kom!”

Alle hoofdstukken

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel