Paarden in de kunst

A Horse’s Tale, hoofdstuk 1 – Soldier Boy, in zichzelf

· The Equinest

Man met een baard op een wit paard
Van de man die ons Huckleberry Finn gaf: dit is een verhaal over het paard van Buffalo Bill, geschreven om de aandacht te vestigen op de zinloosheid van het stierenvechten.

Deel I

Hoofdstuk I Soldier Boy, in zichzelf

Ik ben het paard van Buffalo Bill. Ik heb mijn hele leven onder zijn zadel doorgebracht – met hem erin, ook nog, en hij is goed voor tweehonderd pond, zonder kleren; en niemand weet hoeveel hij wel niet weegt als hij op het oorlogspad is en zijn batterijen heeft omgegord. Hij is ruim zes voet lang, is jong, heeft geen onsje overbodig vlees, is kaarsrecht, sierlijk, veerkrachtig in zijn bewegingen, vlug als een kat, en hij heeft een knap gezicht, en zwart haar dat tot op zijn schouders hangt, en hij is prachtig om te zien; en niemand is dapperder dan hij, en niemand is sterker, behalve ikzelf. Ja, wie eraan twijfelt dat hij een mooie verschijning is, zou hem eens moeten zien in zijn met kralen bestikte hertenleer, op mijn rug en met zijn geweer dat boven zijn schouder uitpiept, terwijl hij een vijandig spoor volgt, met mij die gaat als de wind en zijn haar dat onder zijn brede slappe hoed vandaan achter hem aan wappert. Ja, dan is hij een lust voor het oog – en ik ben er zelf een deel van.

Ik ben zijn lievelingspaard, uit tientallen. Hoe groot hij ook is, ik heb hem op verkenning eens eenentachtig mijl gedragen tussen het vallen van de avond en zonsopgang; en ik ben goed voor vijftig, dag in dag uit, en dat altijd maar door. Ik ben niet groot, maar ik ben gebouwd op zakelijke grondslag. Ik heb hem duizenden en duizenden mijlen gedragen tijdens verkenningsdienst voor het leger, en er is geen kloof, geen pas, geen vallei, geen fort, geen handelspost en geen bizonweide in de hele uitgestrektheid van de Rocky Mountains en de Great Plains die wij niet even goed kennen als de hoornsignalen. Hij is hoofd van de verkenners van het Grensleger, en dat maakt ons heel belangrijk. In een positie zoals ik die in de militaire dienst bekleed, moet je van goede familie zijn en een opleiding hebben genoten die ver boven het gewone uitgaat om die plaats waardig te zijn. Ik ben het best onderlegde paard buiten het hippodroom, zegt iedereen, en het paard met de beste manieren. Het kan zijn, het is niet aan mij om dat te zeggen; bescheidenheid is de beste politiek, vind ik. Buffalo Bill heeft me het meeste geleerd van wat ik weet, mijn moeder heeft me veel geleerd, en de rest heb ik mezelf geleerd. Leg een rij mocassins voor me neer – Pawnee, Sioux, Shoshone, Cheyenne, Blackfoot, en zoveel andere stammen als je maar wilt – en ik kan aan de makelij van elke mocassin zien bij welke stam hij hoort. Ik noem hem in paardentaal, en zou het in het Amerikaans kunnen als ik kon praten.

Ik ken een aantal van de indianentekens – de tekens die ze met hun handen maken, en ’s nachts met signaalvuren en overdag met rookkolommen. Buffalo Bill heeft me geleerd hoe ik gewonde soldaten met mijn tanden uit de vuurlinie moet slepen; en dat heb ik ook gedaan; tenminste, ik heb hem uit de strijd gesleept toen hij gewond was. En niet één keer, maar twee keer. Ja, ik weet een heleboel. Ik onthoud gestalten, en gangen, en gezichten; en je kunt iemand die me een goede daad heeft bewezen nooit zo vermommen dat ik hem daarna niet herken, waar ik hem ook tegenkom. Ik ken de kunst van het spoorzoeken, en ik weet een oud spoor van een vers te onderscheiden. Ik kan helemaal alleen een spoor volgen, terwijl Buffalo Bill in het zadel slaapt; vraag het hem maar – hij zal het je vertellen. Menige keer, als hij de hele nacht had gereden, zei hij bij het aanbreken van de dag tegen me: “Neem jij de wacht, Boy; als het spoor verser wordt, roep me dan.” Dan gaat hij slapen. Hij weet dat hij op me kan vertrouwen, want ik heb een reputatie. Een verkennerspaard met een reputatie speelt daar niet mee.

Mijn moeder was door en door Amerikaans – niks van een schriel woestijnpaardje aan haar, dat kan ik je vertellen; ze was van het beste bloed van Kentucky, de blauwste Bluegrass-aristocratie, heel trots en acrimonieus – of misschien is het ceremonieus. Ik weet niet welk van de twee. Maar het maakt niet uit; de omvang is het belangrijkste aan een woord, en dat woord haalt de maat ruimschoots. Ze bracht haar militaire leven door als kolonel van de Tiende Dragonders, en heeft heel wat zware dienst gezien – eervolle dienst ook nog. Ik bedoel, ze droeg de kolonel; maar dat komt op hetzelfde neer. Waar zou hij zijn zonder zijn paard? Hij zou nergens aankomen. Er zijn er twee nodig om een kolonel van de dragonders te maken. Ze was een prima dragonderpaard, maar is nooit verder gekomen dan dat. Ze was sterk genoeg voor de verkenningsdienst, en had ook het uithoudingsvermogen, maar ze haalde net niet de vereiste snelheid; een verkennerspaard moet staal in zijn spieren hebben en bliksem in zijn bloed.

Mijn vader was een bronco. Niks bijzonders qua afstamming – dat wil zeggen, niks bijzonders qua recente afstamming – maar meer dan goed genoeg als je een flink eind teruggaat. Toen professor Marsh hier botten zocht voor de kapel van Yale University, vond hij skeletten van paarden die niet groter waren dan een vos, ingebed in de rotsen, en hij zei dat het voorouders van mijn vader waren. Mijn moeder hoorde hem dat zeggen; en hij zei dat die skeletten twee miljoen jaar oud waren, wat haar verbaasde en haar Kentucky-pretenties klein en behoorlijk antifonaal deed lijken, om niet te zeggen obliek. Even denken. . . . Vroeger wist ik wat die woorden betekenden, maar . . . nou ja, het is jaren geleden, en het is nu niet meer zo levendig als toen ze nog vers waren. Zulke woorden houden zich niet goed in het soort klimaat dat we hier hebben. Professor Marsh zei dat die skeletten fossielen waren. Dus dat maakt mij deels bluegrass en deels fossiel; als er een ouder of beter ras bestaat, zul je dat onder de Vierhonderd moeten zoeken, denk ik. Ik ben er tevreden mee. En ik ben ook een gelukkig paard, al ben ik buiten het huwelijk geboren.

En nu zijn we weer terug in Fort Paxton, na een verkenningstocht van veertig dagen, helemaal tot aan de Big Horn. Alles rustig. Crows en Blackfeet die ruziemaken – zoals gewoonlijk – maar geen uitbarstingen, en de kolonisten voelen zich redelijk op hun gemak.

De Zevende Cavalerie ligt hier nog steeds in garnizoen; ook de Negende Dragonders, twee artilleriecompagnieën en wat infanterie. Allemaal blij me te zien, generaal Alison, de commandant, incluis. De dames en kinderen van de officieren maken het goed, en kwamen me opzoeken – met suiker. Kolonel Drake, Zevende Cavalerie, zei wat vriendelijke dingen; mevrouw Drake was vol lof; net als kapitein en mevrouw Marsh, compagnie B, Zevende Cavalerie; en de aalmoezenier, die altijd vriendelijk en aardig tegen me is, omdat ik eens de longen uit het lijf van een handelaar heb geschopt. Het waren Tommy Drake en Fanny Marsh die de suiker verstrekten – lieve kinderen, de liefste van de post, vind ik.

Dat arme weeskind is onderweg uit Frankrijk – iedereen heeft het erover. Haar vader was de broer van generaal Alison; hij trouwde tien jaar geleden met een mooie jonge Spaanse dame en is sindsdien nooit meer in Amerika geweest. Ze woonden een jaar of twee in Spanje en gingen toen naar Frankrijk. Allebei zijn ze een paar maanden geleden gestorven. Dit meisje dat eraan komt, is hun enige kind. Generaal Alison is blij dat hij haar krijgt. Hij heeft haar nooit gezien. Hij is een heel aardige oude vrijgezel, maar toch een oude vrijgezel, en hij zit nog maar zo’n jaar van zijn pensioen wegens de leeftijdsgrens af; en wat weet hij er dus van om voor een meisje van negen te zorgen? Als ik haar kon krijgen, zou het iets anders zijn, want ik weet alles van kinderen, en ze aanbidden me. Buffalo Bill zal het je zelf vertellen.

Een deel van dit nieuws heb ik opgevangen uit de roddels van het garnizoen, de rest heb ik van Potter, de hond van de generaal. Potter is de Duitse dog. Hij mag overal op de post komen, net als Shekels, de hond van de Zevende Cavalerie, en hij gaat bij iedereen langs en pikt alles op wat er aan nieuws de ronde doet. Potter heeft geen verbeelding, en misschien niet zo heel veel beschaving, maar hij heeft een historische geest en een goed geheugen, en dus is hij degene op wie ik vooral reken om me bij te praten als ik terugkom van een verkenning. Tenminste, als Shekels op rooftocht is en ik hem niet te pakken kan krijgen.

Alle hoofdstukken

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel