Paarden in de kunst
A Horse’s Tale, hoofdstuk 7 – Soldier Boy en Shekels

Van de man die ons Huckleberry Finn gaf: het verhaal van Mark Twain over het paard van Buffalo Bill werd geschreven om de aandacht te vestigen op de zinloosheid van het stierenvechten.
Deel I
Hoofdstuk VII Soldier Boy en Shekels
“Heb je gedaan wat ik je zei? Heb je de Mexicaanse knol opgezocht?”
“Ja, ik heb nog voor het donker kennis met hem gemaakt en zijn vriendschap gewonnen.”
“Ik mocht hem wel. Jij ook?”
“Eerst niet. Hij hield me voor een reptiel, en dat zat me dwars, want ik wist niet of het een compliment was of niet. Ik kon het hem niet vragen, want dan zou ik dom lijken. Dus zei ik niets, en al gauw mocht ik hem heel graag. Was het een compliment, denk je?”
“Ja, dat was het. Ze zijn heel zeldzaam, reptielen; er zijn er tegenwoordig nog maar heel weinig over.”
“Is dat zo? Wat is een reptiel?”
“Het is een plantigrade circumflexe gewervelde bacterie die geen vleugels heeft en onzeker is.”
“Nou, het – het klinkt prachtig, dat zeker.”
“En het is ook prachtig. Je mag dankbaar zijn dat je er een bent.”
“Dat ben ik. Het lijkt wonderlijk groots en elegant voor iemand die zo nederig is als ik; maar ik ben dankbaar, echt waar, en ik zal proberen het waardig te zijn. Het is moeilijk te onthouden. Wil je het nog eens zeggen, alsjeblieft, en langzaam?”
“Plantigrade circumflexe gewervelde bacterie die geen vleugels heeft en onzeker is.”
“Het is prachtig, dat moet iedereen toegeven; prachtig, en met een edele klank. Ik hoop dat het me niet trots en verwaand maakt – dat zou ik niet graag willen. Het is veel voornamer en eervoller om een reptiel te zijn dan een hond, vind je niet, Soldier?”
“Wel, daar is geen vergelijking mogelijk. Het is vreselijk aristocratisch. Een hertog wordt vaak een reptiel genoemd; zo staat het in de geschiedenis opgetekend.”
“Is dat niet groots! Potter wilde nooit met me omgaan, maar ik denk dat hij dat graag zal doen als hij erachter komt wat ik ben.”
“Daar kun je op rekenen.”
“Ik zal Mongrel hiervoor bedanken. Hij is een heel goeie, voor een Mexicaanse knol. Vind je ook niet?”
“Dat is mijn mening over hem; en aan zijn afkomst kan hij niets doen. We kunnen niet allemaal reptielen zijn, we kunnen niet allemaal fossielen zijn; we moeten nemen wat er komt en dankbaar zijn dat het niet erger is. Dat is de ware filosofie.”
“Voor die anderen?”
“Blijf alsjeblieft bij het onderwerp. Bleek dat mijn vermoedens klopten?”
“Ja, helemaal. Mongrel heeft ze plannen horen smeden. Ze zijn uit op het leven van BB, omdat hij ze uit Medicine Bow heeft verjaagd en hun gestolen paarden heeft afgepakt.”
“Nou, ze krijgen hem nog wel, dat staat vast.”
“Niet als hij goed op zijn hoede blijft.”
“Hij, op zijn hoede! Dat is hij nooit; hij veracht ze, en hun hele soort. Zijn leven wordt voortdurend bedreigd, en daardoor is het eentonig geworden.”
“Weet hij dat ze hier zijn?”
“O ja, dat weet hij. Hij is altijd de eerste die weet wie er komt en wie er gaat. Maar hij geeft niets om ze en hun dreigementen; hij lacht alleen maar als mensen hem waarschuwen. Ze schieten hem vanachter een boom neer voordat hij het doorheeft. Heeft Mongrel je hun plannen verteld?”
“Ja. Ze zijn erachter gekomen dat hij overmorgen met een van zijn verkenners naar Fort Clayton vertrekt; dus vertrekken zij morgen en doen ze alsof ze naar het zuiden gaan, maar ze buigen op tijd af naar het noorden.”
“Shekels, ik vertrouw het niet.”
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel