Konie w sztuce
A Horse’s Tale – Rozdział 14. Soldier Boy sam do siebie

Od człowieka, który dał nam Huckleberry’ego Finna: opowieść Marka Twaina o koniu Buffalo Billa powstała po to, by zwrócić uwagę na bezsens walk byków.
Część II
Rozdział XIV. Soldier Boy sam do siebie
Minęło pięć miesięcy. A może sześć? Nieszczęścia zamgliły mi pamięć. Przemierzyłem cały ten kraj, od końca do końca, a od przedwczoraj znów jestem w tym mieście, przez które przejeżdżaliśmy ostatniego dnia naszej długiej podróży i które leży blisko jej wiejskiego domu. Jestem chwiejącą się ruiną i oczy mam przyćmione, ale je poznałem. Gdyby ona mogła mnie zobaczyć, poznałaby mnie i zagrała mój sygnał. Chciałbym usłyszeć go jeszcze raz; ożywiłby mnie, przywróciłby mi jej twarz i góry, i wolne życie, a ja bym przybiegł – nawet umierający bym przybiegł! Nie poznałaby mnie po wyglądzie, takim, jaki teraz mam, ale poznałaby mnie po gwiazdce. Ale ona nigdy mnie nie zobaczy, bo nie wypuszczają mnie z tej nędznej stajni – plugawego i żałosnego miejsca, gdzie do towarzystwa mam zaledwie dwa wraki takie jak ja.
Ile razy przechodziłem z rąk do rąk? Chyba dwanaście razy – nie pamiętam; i za każdym razem spadałem o stopień niżej, i za każdym razem trafiałem do surowszego pana. Wszyscy byli okrutni, co do jednego; zmuszali mnie do pracy dniem i nocą przy poniżających zajęciach i bili mnie; karmili mnie źle, a niektórych dni wcale. Toteż jestem teraz tylko skórą i kośćmi, z szorstką i zaniedbaną sierścią, która garbi się i sterczy kątami na moim wychudłym ciele – tą sierścią, która kiedyś tak lśniła, tą sierścią, którą ona tak lubiła głaskać ręką. Byłem dumą gór i Wielkich Równin; teraz jestem strachem na wróble, którym wszyscy gardzą. Te żałosne wraki, moi tutejsi towarzysze, mówią, że doszliśmy do samego dna, do ostatecznego poniżenia; mówią, że kiedy koń nie jest już wart chwastów i wyrzuconych odpadków, którymi go karmią, sprzedaje się go na arenę za kieliszek wódki, żeby dostarczył ludziom rozrywki i zginął dla ich przyjemności.
Śmierć – ona mnie nie przeraża; my, ze służby, nigdy nie dbamy o śmierć. Ale gdybym mógł ją zobaczyć jeszcze raz! gdybym mógł usłyszeć, jak jej trąbka znów śpiewa i mówi: „To ja, Soldier – chodź!”
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał