Konie w sztuce
A Horse’s Tale – Rozdział 15. Generał Alison do pani Drake, żony pułkownika

Od człowieka, który dał nam Huckleberry’ego Finna: opowieść Marka Twaina o koniu Buffalo Billa powstała po to, by zwrócić uwagę na bezsens walk byków.
Część II
Rozdział XV. Generał Alison do pani Drake, żony pułkownika
Wracam teraz do miejsca, w którym przerwałem, by opowiedzieć Pani resztę. Nigdy się nie dowiemy, jak się tam znalazła; nie sposób tego wytłumaczyć. Zawsze wypatrywała karych, lśniących i ognistych koni – wypatrywała, miała nadzieję, traciła ją, znów miała nadzieję; zawsze ruszała w pościg i grała swój sygnał przy najmniejszej szansie na odzew, a serce jej pękało z zawodu; zawsze wypytywała, zawsze interesowała się stajniami handlarzy i w ogóle wszelkimi miejscami, gdzie gromadzono konie. Jak się tam znalazła, musi pozostać tajemnicą.
W miejscu, do którego doszedłem w poprzednim akapicie tej relacji, sytuacja przedstawiała się następująco: dwa konie leżały konające; byk na chwilę rozproszył swoich prześladowców i stał rozwścieczony, dysząc i rozgrzebując kopytami pył, który chmurami wzbijał się nad jego grzbietem, kiedy ranny wcześniej człowiek wrócił na arenę na zmiennym koniu, biednym wraku z zawiązanymi oczami, który mimo to miał w postawie coś ironicznie wojskowego – a w następnej chwili byk rozpruł mu brzuch i wnętrzności wlokły się po ziemi: a byk znów szarżował na swój rój dręczycieli. Wtedy przez powietrze rozległ się sygnał trąbki, od którego krew zastygła mi w żyłach – „To ja, Soldier – chodź!”. Odwróciłem się; Cathy biegła w dół przez stłoczony tłum; jednym susem przesadziła barierę i pomknęła ku temu koniowi bez jeźdźca, który zatoczył się naprzód, ku zapamiętanemu dźwiękowi; ale siły go zawiodły i padł u jej stóp, a ona obsypywała go pocałunkami i szlochała, cała widownia zerwała się jak jeden mąż, blada ze zgrozy! Zanim zdążyła nadejść pomoc, byk był z powrotem –
Już nigdy w życiu nie odzyskała przytomności. Zanieśliśmy ją do domu, całą pokaleczoną i zalaną krwią, klęczeliśmy przy niej, słuchaliśmy jej urywanych, błądzących słów i modliliśmy się za jej odchodzącą duszę, i nie było pociechy – i chyba nigdy nie będzie. Ale ona była szczęśliwa, bo była daleko, pod innym niebem, znów w kompanii swoich Rangersów, swoich zwierzęcych przyjaciół i żołnierzy. Ich imiona spływały z jej ust miękko i pieszczotliwie, jedno po drugim, z przerwami. Nie cierpiała, leżała z zamkniętymi oczami, mrucząc bezwiednie, jak ktoś, kto śni. Czasem uśmiechała się, nic nie mówiąc; czasem uśmiechała się, wymawiając jakieś imię – na przykład Shekels albo BB, albo Potter. Czasem była w swoim forcie i wydawała rozkazy; czasem pędziła po równinie na czele swoich ludzi; czasem ćwiczyła swojego konia; raz powiedziała z wyrzutem: „Podajesz mi niewłaściwą nogę; podaj lewą – nie wiesz, że to pożegnanie?”
Potem leżała jakiś czas w milczeniu; koniec był bliski. Po chwili wyszeptała: „Zmęczona . . . śpiąca . . . weź Cathy, mamo”. Potem: „Pocałuj mnie, Soldier”. Przez krótką chwilę leżała tak nieruchomo, że nie byliśmy pewni, czy oddycha. Potem wyciągnęła rękę i zaczęła czegoś szukać po omacku; potem powiedziała: „Nie mogę jej znaleźć; zagrajcie »capstrzyk«”. To był koniec.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał