Obserwuj nasz nowy kanał na YouTube!

Konie w sztuce

A Horse’s Tale – Rozdział 13. Generał Alison do matki

· The Equinest

Piękna młoda kobieta stojąca przed żołnierzami
Od człowieka, który dał nam Huckleberry’ego Finna: opowieść Marka Twaina o koniu Buffalo Billa powstała po to, by zwrócić uwagę na bezsens walk byków.

Część II

Rozdział XIII. Generał Alison do matki

To była ogromna podróż, ale rzecz jasna zachwycająca – przez Góry Skaliste i Black Hills, i przez potężny obszar Wielkich Równin aż do cywilizacji i granicy Missouri – gdzie zaczęła się kolej, a skończyły zachwyty. Ale nikomu podróż nie zaszkodziła; z pewnością ani Cathy, ani Dorcas, ani Soldier Boyowi; a co do mnie, nie narzekam.

Hiszpania jest wszystkim, czym Cathy ją sobie wyobrażała – i czymś więcej, jak mówi. Szaleje z zachwytu, najszaleńsze małe stworzenie, jakie kiedykolwiek istniało, i wszystko z radości. Myśli, że pamięta Hiszpanię, ale to raczej mało prawdopodobne, jak przypuszczam. Obie – Mercedes i Cathy – wprost się pożerają. To upojenie miłością i piękny to widok. Jest hiszpańskie; to wszystko wyjaśnia. Czy ta wizyta będzie krótka?

Nie. Będzie na stałe. Cathy postanowiła zostać w Hiszpanii u ciotki. Dorcas mówi, że ona (Dorcas) przewidziała, że tak się stanie; mówi też, że chciała, żeby tak się stało, i że ojczyzna dziecka to dla niej właściwe miejsce, i że nie powinno się jej było wysyłać do mnie, to ja powinienem był pojechać do niej. Uważałem, że zabieranie Soldier Boya do Hiszpanii to szaleństwo, ale dobrze się stało, że uległem prośbom Cathy; gdyby został, połowa jej serca zostałaby przy nim i nie byłaby szczęśliwa. A tak wszystko ułożyło się jak najlepiej i wszyscy jesteśmy zadowoleni i wygodnie urządzeni. Może Dorcas i ja zobaczymy kiedyś znowu Amerykę; ale równie dobrze może i nie.

Opuściliśmy placówkę wczesnym rankiem. To była wzruszająca chwila. Kobiety płakały nad Cathy, płakali nawet ci surowi wojownicy, Rangersi z Gór Skalistych; był tam Shekels i Cyd, i Sardanapal, i Potter, i Mongrel, i Sour-Mash, Głód i Zaraza, a Cathy ucałowała ich wszystkich i płakała; były obecne oddziały ze wszystkich rodzajów broni garnizonu, by reprezentować pozostałych i powiedzieć „do widzenia” i „niech cię Bóg błogosławi” w imieniu całego żołnierstwa; był też specjalny oddział z Siódmego Pułku z najstarszym weteranem na czele, by pożegnać Dziecko Siódmego Pułku z wielkimi honorami i podniosłym ceremoniałem; a weteran znał na pamięć wzruszającą przemowę, podniósł rękę do salutu i próbował ją wygłosić, ale wargi mu drżały, a głos się łamał; wtedy Cathy pochyliła się z siodła, pocałowała go w usta i jego porażkę zamieniła w zwycięstwo, a w górę wzniosły się wiwaty.

Następny akt zamknął uroczystości i był wzruszającą niespodzianką. Może już zdążyłaś odkryć, że rygory wojskowego prawa i obyczaju niepostrzeżenie topnieją i znikają, kiedy żołnierz, pułk albo cały garnizon chce zrobić coś, co sprawi przyjemność Cathy. Orkiestry wpadły na pomysł, by poruszyć jej żołnierskie serce pożegnaniem, które na zawsze zostanie w jej pamięci, piękne i niewyblakłe, i przywoła przeszłość i jej miłość do niej, ilekroć Cathy o tym pomyśli; przedstawiły więc swój projekt generałowi Burnaby’emu, mojemu następcy, który jest najnowszym niewolnikiem Cathy, i mimo ubóstwa precedensów uzyskały jego zgodę. Orkiestry znały ulubione wojskowe melodie dziecka. Po tej wskazówce wiesz już, co nastąpi, ale Cathy nie wiedziała. Poproszono ją, by zagrała „pobudkę”, co też zrobiła.

Z ostatnią nutą orkiestry wybuchły z hukiem i obudziły góry „Star-Spangled Banner” tak, że serce rosło i waliło, a włosy stawały dęba! Wystarczyło spojrzeć na promienną twarz Cathy, jaśniejącą przez radość i łzy, żeby się całkiem rozkleić. Na prośbę zagrała teraz „zbiórkę”. . . .

. . . Wtedy orkiestry wpadły z grzmotem z „Rally round the flag, boys, rally once again!”. Następnie zagrała kolejny sygnał („do sztandaru”) . . .

. . . a orkiestry odpowiedziały „When we were marching through Georgia”. Zaraz potem zagrała „na koń”, ten porywający i najbardziej ponaglający sygnał. . . .

a orkiestry ledwie mogły wytrzymać do ostatniej nuty; potem z całą mocą uderzyły w „Tramp, tramp, tramp, the boys are marching”, a podniecenie wszystkich doszło do stanu wrzenia.

Teraz wymowna pauza – a potem trąbka zaśpiewała „capstrzyk” – tym razem dający się przetłumaczyć na „Żegnajcie i niech Bóg nas wszystkich strzeże!”, bo capstrzyk to dla żołnierza conocne zwolnienie ze służby i pożegnanie: tęskne, słodkie, wzruszające, bo poranek nigdy nie jest dla niego pewny; zawsze możliwe, że słyszy go po raz ostatni. . . .

. . . Potem orkiestry zwróciły instrumenty w stronę Cathy i wpadły w szaleńczo rozhulaną melodię „Oh, we’ll all get blind drunk when Johnny comes marching home – yes, we’ll all get blind drunk when Johnny comes marching home!”, a zaraz po niej zagrały „Dixie”, to antidotum na melancholię, najweselszą i najradośniejszą ze wszystkich wojskowych melodii po obu stronach oceanu – i to był koniec. A więc – żegnaj!

Szkoda, że nie mogłaś tam być, żeby to wszystko zobaczyć, usłyszeć i poczuć: i dać się porwać huraganowi wiwatów, który na koniec przetoczył się przez to miejsce.

Kiedy odjeżdżaliśmy, nasze główne siły były już w drodze od godziny czy dwóch – mówię o naszym obozowym taborze; ale nie ruszyliśmy sami: kiedy Cathy zagrała „naprzód”, Rangersi wyjechali galopem w kolumnie czwórkami i dali nam eskortę, a dołączyli do nich White Cloud i Thunder-Bird w całej swej jaskrawej okazałości oraz Buffalo Bill z czterema podwładnymi zwiadowcami. Trzy mile dalej, na Równinach, generał porucznik zatrzymała się, siedziała na koniu jak wojskowy posąg, z trąbką przy ustach, i przez pół godziny przeprowadzała z Rangersami ewolucje; a w końcu, gdy zagrała „szarżę”, sama ją poprowadziła. „Nie po raz ostatni” – powiedziała i zebrała wiwaty, a my pożegnaliśmy się ze wszystkimi, zwróciliśmy się na wschód i odjechaliśmy.

Postscriptum. Dzień później. Zeszłej nocy skradziono Soldier Boya. Cathy jest prawie nieprzytomna z rozpaczy i nie możemy jej pocieszyć. Mercedes i ja nie bardzo się o konia niepokoimy, choć w tej części Hiszpanii panuje obecnie pewien zamęt polityczny i jest sporo bezprawia. W zwykłych czasach złodzieja i konia szybko by schwytano. Myślę, że niedługo ich dostaniemy.

Wszystkie rozdziały

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał