Paarden in de kunst
A Horse’s Tale, hoofdstuk 13 – Generaal Alison aan zijn moeder

Van de man die ons Huckleberry Finn gaf: dit is een verhaal over het paard van Buffalo Bill, geschreven om de aandacht te vestigen op de zinloosheid van het stierenvechten.
Deel II
Hoofdstuk XIII Generaal Alison aan zijn moeder
Het was een enorme reis, maar natuurlijk heerlijk, door de Rockies en de Black Hills en de machtige uitgestrektheid van de Great Plains naar de beschaving en de grens van Missouri – waar het treinreizen begon en het heerlijke ophield. Maar niemand is slechter af door de reis; Cathy zeker niet, en Dorcas en Soldier Boy evenmin; en wat mij betreft, ik klaag niet.
Spanje is alles wat Cathy zich ervan had voorgesteld – en meer, zegt ze. Ze is in een razernij van verrukking, het dolste diertje dat er ooit was, en dat allemaal van vreugde. Ze denkt dat ze zich Spanje herinnert, maar dat is niet erg waarschijnlijk, vermoed ik. Die twee – Mercedes en Cathy – verslinden elkaar. Het is een vervoering van liefde, en mooi om te zien. Het is Spaans; dat zegt genoeg. Wordt dit een kort bezoek?
Nee. Het wordt blijvend. Cathy heeft ervoor gekozen in Spanje en bij haar tante te blijven. Dorcas zegt dat zij (Dorcas) had voorzien dat dit zou gebeuren; en ze zegt ook dat ze wilde dat het zou gebeuren, en dat het eigen land van het kind de juiste plek voor haar is, en dat ze niet naar mij had moeten worden gestuurd, maar dat ik naar haar had moeten gaan. Ik vond het krankzinnig om Soldier Boy mee naar Spanje te nemen, maar het was goed dat ik voor Cathy’s smeekbeden zwichtte; als hij was achtergebleven, zou de helft van haar hart bij hem zijn gebleven, en zou ze niet tevreden zijn geweest. Zoals het nu is, is alles op zijn best uitgevallen, en zijn we allemaal tevreden en op ons gemak. Het kan zijn dat Dorcas en ik Amerika ooit nog eens terugzien; maar het kan ook van niet.
We vertrokken in de vroege ochtend van de post. Het was een ontroerend moment. De vrouwen huilden om Cathy, en zelfs die strenge krijgers, de Rocky Mountain Rangers, deden het; Shekels was er, en de Cid, en Sardanapalus, en Potter, en Mongrel, en Sour-Mash, Hongersnood en Pest, en Cathy kuste ze allemaal en huilde; detachementen van de verschillende wapens van het garnizoen waren aanwezig om de rest te vertegenwoordigen en namens alle soldaten vaarwel en God zegene je te zeggen; en er was een speciale ploeg van de Zevende, met de oudste veteraan aan het hoofd, om het Kind van de Zevende met grote eer en indrukwekkende ceremonies uitgeleide te doen; en de veteraan had een ontroerende toespraak uit zijn hoofd geleerd, en bracht zijn hand omhoog voor het saluut en probeerde hem uit te spreken, maar zijn lippen trilden en zijn stem brak; maar Cathy boog zich uit het zadel en kuste hem op de mond en maakte van zijn nederlaag een overwinning, en er steeg een gejuich op.
De volgende act sloot de ceremonies af, en was een ontroerende verrassing. Misschien heb je al eerder ontdekt dat de strengheid van de militaire wet en gewoonte ongemerkt wegsmelt en verdwijnt wanneer een soldaat of een regiment of het garnizoen iets wil doen waar Cathy blij van wordt. De muziekkorpsen kwamen op het idee om haar soldatenhart te beroeren met een afscheid dat altijd in haar herinnering zou blijven, mooi en onvergankelijk, en dat het verleden en de liefde ervan voor haar zou terugbrengen wanneer ze eraan terugdacht; dus legden ze hun plan voor aan generaal Burnaby, mijn opvolger, die Cathy’s nieuwste slaaf is, en ondanks een gebrek aan precedenten kregen ze zijn toestemming. De korpsen kenden de militaire lievelingsmelodieën van het kind. Door deze hint weet je wat er komt, maar Cathy wist het niet. Ze werd gevraagd de “reveille” te blazen, wat ze deed.
Met de laatste noot barstten de korpsen met een klap los: en wekten de bergen met de “Star-Spangled Banner”, op een manier die je hart deed zwellen en bonzen en je haren recht overeind deed staan! Het was genoeg om iemand helemaal van slag te brengen, om Cathy’s stralende gezicht te zien schitteren door haar blijdschap en tranen heen. Op verzoek blies ze nu “verzamelen”. . . .
. . . Toen donderden de korpsen erin, met “Rally round the flag, boys, rally once again!” Vervolgens blies ze een ander signaal (“naar het vaandel”) . . .
. . . en de korpsen antwoordden met “When we were marching through Georgia.” Meteen blies ze “opzadelen”, dat opwindende en meest aansporende signaal. . . .
en de korpsen konden zich nauwelijks inhouden tot de laatste noot; toen lieten ze al hun kracht los op “Tramp, tramp, tramp, the boys are marching”, en ieders opwinding steeg tot het kookpunt.
Nu een indrukwekkende stilte – toen zong de hoorn de “taptoe” – deze keer te vertalen als “Vaarwel, en God behoede ons allen!”, want de taptoe is voor de soldaat het nachtelijke einde van zijn dienst, en een afscheid: klagend, lieflijk, aandoenlijk, want voor hem is de ochtend nooit zeker; het is altijd mogelijk dat hij hem voor het laatst hoort. . . .
. . . Toen richtten de korpsen hun instrumenten op Cathy en barstten los met die uitgelaten, dolle wijs, “Oh, we’ll all get blind drunk when Johnny comes marching home – yes, we’ll all get blind drunk when Johnny comes marching home!”, en lieten daar meteen “Dixie” op volgen, dat tegengif voor zwaarmoedigheid, de vrolijkste en blijste van alle militaire muziek aan welke kant van de oceaan ook – en dat was het einde. En dus – vaarwel!
Ik wou dat je erbij had kunnen zijn om het allemaal te zien, te horen en te voelen: en weggeblazen te worden door het orkaanachtige hoerageroep dat als slot over de plek raasde.
Toen we wegreden, was onze hoofdmacht al een uur of twee onderweg – ik bedoel onze kampuitrusting; maar we vertrokken niet alleen: toen Cathy “voorwaarts” blies, galoppeerden de Rangers in colonne bij vieren naar buiten en gaven ons escorte, en werden vergezeld door White Cloud en Thunder-Bird in al hun bonte praal, en door Buffalo Bill en vier ondergeschikte verkenners. Drie mijl verderop, op de vlakte, hield de luitenant-generaal halt, zat op haar paard als een militair standbeeld, de hoorn aan haar lippen, en liet de Rangers een halfuur lang manoeuvres uitvoeren; en ten slotte, toen ze “chargeren” blies, leidde ze de charge zelf. “Niet voor de laatste keer,” zei ze, en kreeg een gejuich, en we namen van iedereen afscheid, keerden ons naar het oosten en reden weg.
Naschrift. Een dag later. Soldier Boy is vannacht gestolen. Cathy is bijna buiten zinnen, en we kunnen haar niet troosten. Mercedes en ik zijn niet erg ongerust over het paard, hoewel dit deel van Spanje op het moment politiek nogal in beroering is, en er heel wat wetteloosheid heerst. In gewone tijden zouden de dief en het paard snel gepakt zijn. We zullen ze binnenkort wel hebben, denk ik.
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel