Paarden in de kunst
A Horse’s Tale, hoofdstuk 3 – Generaal Alison aan zijn moeder

Van de man die ons Huckleberry Finn gaf: dit is een verhaal over het paard van Buffalo Bill, geschreven om de aandacht te vestigen op de zinloosheid van het stierenvechten.
Deel I
Hoofdstuk III Generaal Alison aan zijn moeder
Ik ben blij te horen dat jullie het allemaal goed maken in San Bernardino.
. . . Dat kleinkind van je is hier nu – tja, ik weet niet precies hoeveel dagen het al is; niemand kan dagen of wat dan ook bijhouden waar zij is! Moeder, ze heeft gedaan wat de indianen nooit is gelukt. Ze heeft het fort ingenomen – op de eerste dag al! Mij ook; ze nam de kolonels, de kapiteins, de vrouwen, de kinderen en de stomme dieren in; Buffalo Bill en al zijn verkenners; het garnizoen – tot de laatste man; en binnen achtenveertig uur was het indianenkamp van haar, met de illustere oude Thunder-Bird en al. Lijkt het alsof ik mijn plechtigheid, mijn ernst, mijn evenwicht, mijn waardigheid kwijt ben? Jij zou de jouwe ook kwijtraken, in mijn omstandigheden. Moeder, je hebt nog nooit zo’n innemend klein duiveltje gezien. Ze is een en al energie, en pit, en zonneschijn, en belangstelling voor iedereen en alles, en ze overstelpt elk schepsel dat het maar wil aannemen met haar kwistige liefde, hoog of laag, christen of heiden, gevederd of behaard; en tot nu toe heeft niemand die afgeslagen, en dat zal ook nooit iemand doen, denk ik. Maar ze heeft een driftig humeur, en soms vat het vlam en laait het op, en dan dreigt het alles in de buurt te verschroeien; maar het is snel voorbij, de drift gaat even snel als hij komt. Natuurlijk heeft ze al een indiaanse naam; indianen geven een vreemdeling altijd al gauw een nieuwe naam. Thunder-Bird heeft zich over haar geval ontfermd. Hij gaf haar het indiaanse woord voor vuurkever, of vuurvliegje. Hij zei:
“’Soms, hee’ stil, hee’ zacht, als zomernacht, maar als zij kwaad, zij vlam.”
Is dat niet goed? Zie je die vlam niet voor je? Ze is mooi, moeder, zo mooi als een schilderij; en er zit een trekje van jou in haar gezicht, en van haar vader – arme George! en met haar rusteloze bedrijvigheid, en haar onbevreesde manier van doen, en haar zonnestralen en wolkbreuken, brengt ze me George steeds weer terug. Zulke impulsieve naturen zijn dramatisch. George was dramatisch, dit Vuurvliegje is het ook, en Buffalo Bill ook. Toen Cathy net aankwam – het was in de voormiddag – was Buffalo Bill weg om orders over te brengen aan majoor Fuller, in Five Forks, boven in de Clayton Hills. Halverwege de middag zat ik aan mijn bureau en probeerde ik te werken, en dit elfje had dat al een halfuur onmogelijk gemaakt. Ten slotte zei ik:
“O, betoverend klein boefje, kun je nou niet eens een minuutje of twee stil zijn en je arme oude oom een deel van zijn plichten laten doen?”
“Ik zal het proberen, oom; echt waar,” zei ze.
“Nou, dan ben je een braaf kind – geef me een kus. Zo, ga nu rechtop in die stoel zitten en houd je ogen op die klok. Zo – zo is het goed. Als je beweegt – als je ook maar met je ogen knippert – vier hele minuten lang, dan bijt ik je!”
Ze zag er heel lief en nederig en gehoorzaam uit, zoals ze daar zat, muisstil; ik kon me nauwelijks inhouden om haar niet vrij te laten en te zeggen dat ze zoveel herrie mocht maken als ze wilde. Wel twee minuten lang heerste er een hoogst onnatuurlijke en hemelse stilte en rust; toen kwam Buffalo Bill in volle verkennerstooi naar de deur gedenderd, wierp zich uit het zadel, zei tegen zijn paard: “Wacht op me, Boy,” stapte naar binnen en bleef als aan de grond genageld staan – starend naar het kind. Ze vergat haar orders, stond in een oogwenk op de vloer en zei:
“O, wat ben je mooi! Vind je mij lief?”
“Nee, ik vind je niet lief, ik hou van je!” en hij tilde haar met een knuffel op en zette haar toen op zijn schouder – zo te zien negen voet boven de vloer.
Ze voelde zich meteen thuis. Ze speelde met zijn lange haar, bewonderde zijn grote handen en zijn kleren en zijn karabijn, en stelde vraag na vraag, zo snel als hij kon antwoorden, tot ik ze allebei een halfuur wegstuurde, zodat ik de kans had mijn werk af te maken. Toen hoorde ik Cathy in verrukking uitroepen over Soldier Boy; en hij was haar verrukking waard, want hij is een wonder van een paard, en hij heeft een reputatie die even glanzend is als zijn eigen zijdezachte vacht.
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel