Paarden in de kunst
A Horse’s Tale, hoofdstuk 2 – Brief uit Rouen aan generaal Alison

Van de man die ons Huckleberry Finn gaf: dit is een verhaal over het paard van Buffalo Bill, geschreven om de aandacht te vestigen op de zinloosheid van het stierenvechten.
Deel I
Hoofdstuk II Brief uit Rouen aan generaal Alison
Mijn beste zwager, – Laat me alsjeblieft weer in het Spaans schrijven; ik kan niet op mijn Engels vertrouwen, en ik weet uit wat je broer altijd zei dat legerofficieren die aan de Militaire Academie van de Verenigde Staten zijn opgeleid, onze taal leren. Het is zoals ik je in mijn vorige brief schreef: zowel mijn arme zus als haar man spraken, toen ze merkten dat ze niet meer zouden herstellen, de wens uit dat jij hun kleine Catherine zou nemen – omdat ze wisten dat je binnenkort uit het leger zou gaan – liever dan dat ze bij mij zou blijven, met mijn geknakte gezondheid, of naar je moeder in Californië zou gaan, wier gezondheid ook broos is.
Je kent het kind niet, dus moet ik je iets over haar vertellen. Voor haar uiterlijk hoef je je niet te schamen, want ze is een kopie in het klein van haar mooie moeder – en het is die Andalusische schoonheid die niet te overtreffen is, zelfs niet in jouw land. Ze heeft de charme en gratie en het goede hart en het rechtvaardigheidsgevoel van haar moeder, en ze heeft de levendigheid en opgewektheid en durf en ondernemingslust van haar vader, met het liefdevolle karakter en de oprechtheid van beide ouders.
Mijn zus heeft al die jaren van ballingschap naar haar Spaanse thuis verlangd; ze praatte altijd met het kind over Spanje, en verzorgde en voedde de liefde voor Spanje in het hartje van het kleine ding als een kostbare bloem; en ze stierf gelukkig, in de wetenschap dat haar vaderlandslievende arbeid zo rijk vrucht had gedragen als zelfs zij maar kon wensen.
Cathy is voor haar negen jaar een behoorlijk goede kleine leerling; haar moeder heeft haar zelf Spaans geleerd en hield het altijd vers in haar oor en op haar tong door bijna nooit een andere taal met haar te spreken; haar vader was haar leraar Engels en sprak bijna uitsluitend die taal met haar; Frans is al meer dan zeven jaar haar dagelijkse taal met haar speelkameraadjes hier; en ze heeft een goede praktische beheersing van gouvernante-Duits en -Italiaans. Het is waar dat er altijd een vaag buitenlands geurtje om haar spraak hangt, welke taal ze ook spreekt, maar het is maar net merkbaar, meer niet, en eerder een charme dan een smet, vind ik. In de gewone schoolvakken loopt Cathy voor noch achter bij het gemiddelde kind van negen, zou ik zeggen. Maar dit kan ik voor haar zeggen: in liefde voor haar vrienden en in edelmoedigheid en goedhartigheid heeft ze niet veel gelijken, en naar mijn mening niemand die haar overtreft. En ik smeek je, laat haar haar gang gaan met de stomme dieren – die aanbidt ze. Het is een erfenis van haar moeder. Ze weet maar weinig van wreedheid en onderdrukking – houd die uit haar zicht als je kunt. Ze zou erover opvlammen en moeilijkheden maken, op haar kleine maar heel besliste en vastberaden manier; want ze heeft een eigen karakter, en het ontbreekt haar niet aan doortastendheid of initiatief. Soms schiet haar oordeel tekort, maar ik denk dat haar bedoelingen altijd goed zijn. Eens, toen ze een klein ding was van drie of vier jaar, stampte ze plotseling met haar piepkleine voetje op de vloer, kennelijk in een uitbarsting van verontwaardiging, veegde het toen naar achteren en bukte zich om het resultaat te bekijken. Haar moeder zei:
“Wel, wat is er, kind? Wat heeft je zo van streek gemaakt?”
“Mama, de grote mier probeerde de kleine dood te maken.”
“En dus heb je de kleine beschermd.”
“Ja, mama, want hij had geen vriend, en ik liet de grote hem niet doodmaken.”
“Maar je hebt ze allebei doodgemaakt.”
Cathy was ontdaan, en haar lip trilde. Ze raapte de resten op, legde ze op haar handpalm en zei:
“Arm klein miertje, het spijt me zo; en ik wilde je niet doodmaken, maar er was geen andere manier om je te redden, het moest zo snel.”
Ze is een lieve, schattige kleine dame, en als ze vertrekt, zal mijn hart pijn doen. Maar ze zal gelukkig zijn bij jou, en als je hart oud en moe is, geef het dan aan haar in bewaring; ze zal het weer jong maken, ze zal het verkwikken, ze zal het laten zingen. Wees goed voor haar, voor ons allemaal!
Mijn ballingschap is nu bijna voorbij. Zodra ik een beetje sterker ben, zal ik mijn Spanje weerzien; en dat zal mij weer jong maken!
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel