Paarden in de kunst

A Horse’s Tale, hoofdstuk 10 – Generaal Alison en Dorcas

· The Equinest

Vrouw die rechtop in bed zit, met een raaf naast zich
Van de man die ons Huckleberry Finn gaf: dit is een verhaal over het paard van Buffalo Bill, geschreven om de aandacht te vestigen op de zinloosheid van het stierenvechten.

Deel I

Hoofdstuk X Generaal Alison en Dorcas

“Te veel bezoek voor d’r, Marse Tom. Tussen u, en Shekels, de vrouw van de kolonel, en de Cid –”

“De Cid? O, ik weet het weer – de raaf.”

“– en mevrouw kapitein Marsh en Hongersnood en Pest, de coyotejongen, en Sour-Mash en d’r pups, en Sardanapalus en d’r katjes – verdorie, die namen die ze de beesten geeft, ik verrek er m’n kaak aan – en Potter: u – allemaal in huis rondhangen, en Soldier Boy de hele tijd aan het raam, het is me een raadsel dat ze nog zo goed vooruitgaat. Ze –”

“Je wilt haar helemaal voor jezelf, jij gierig oud mens!”

“Marse Tom, u weet wel beter. Het is te veel bezoek. En dan dat idee dat ze de hele tijd rapporten krijgt van d’r officieren, en er wat mee doet, en orders geeft, net alsof ze gezond was! Dat is niet goed voor d’r, en de legerarts vindt het niks, en heeft geprobeerd d’r over te halen het niet te doen, maar dat lukte niet; en toen hij het d’r beval, was ze zo verontwaardigd en verbolgen, en ze was heel streng tegen ’m, en beschuldigde ’m van insubordinatie, en zei dat het ’m niet paste om een officier van haar rang orders te geven. Nou, hij zag dat hij d’r meer had opgewonden en meer kwaad had gedaan dan al het andere bij elkaar, dus hij was boos op zichzelf en wenste dat hij z’n mond had gehouden. Dokters weten niet veel, en dat is een feit. Ze is te veel met dingen bezig – ze moet meer rusten. Ze stuurt de hele tijd boodschappen naar BB, en naar soldaten en indianen en wat al niet, en naar de dieren.”

“Naar de dieren?”

“Ja, meneer.”

“Wie brengt ze over?”

“Soms Potter, maar meestal is het Shekels.”

“Kom nou! Wie kan er iets op aanmerken als ze zo leuk doet alsof?”

“Maar het is geen doen alsof, Marse Tom. Ze stuurt ze echt.”

“Ja, aan dat deel twijfel ik niet.”

“Twijfelt u eraan dat ze ze krijgen, meneer?”

“Natuurlijk. Jij niet?”

“Nee, meneer. Dieren praten met elkaar. Dat weet ik heel goed, Marse Tom, en ik zeg het niet zomaar op de gok.”

“Wat een eigenaardig bijgeloof!”

“Het is geen bijgeloof, Marse Tom. Kijk naar die Shekels – kijk nou naar ’m. Luistert hij, of niet? Daar ziet u het! Hij heeft z’n kop weggedraaid. Dat is omdat hij betrapt is – op heterdaad betrapt. Ik vraag het u – kan een christenmens er beschaamder uitzien dan hij nu? – Liggen! Ziet u? Hij wou ertussenuit knijpen. Vertel mij wat, Marse Tom! Als dieren niet praten, dan heb ik het mis. En Shekels is de ergste. Hij gaat de dieren alles vertellen wat er in de officiersverblijven gebeurt; en als hij te weinig feiten heeft, verzint hij ze. Hij heeft niet meer principes dan een blauwe gaai; en wat moraal betreft, daar is hij helemaal leeg van. Kijk nou naar ’m; kijk ’m kruipen. Hij weet wat ik zeg, en hij weet dat het de waarheid is. U ziet zelf dat hij zich kan schamen; dat is de enige deugd die hij heeft. Het is wonderlijk hoe ze alles te weten komen wat er gebeurt – de dieren. Ze –”

“Geloof je echt dat ze dat doen, Dorcas?”

“Ik geloof het niet alleen maar, Marse Tom, ik weet het. Eergisteren wisten ze dat er iets ging gebeuren. Ze waren zo opgewonden, en liepen samen te fluisteren; nou, iedereen kon zien dat ze – Maar jeetje! Ik moet terug naar d’r, en ik ben nog niet eens aan m’n boodschap toegekomen.”

“Wat is het, Dorcas?”

“Nou, het zijn twee of drie dingen. Een is dat de dokter niet salueert als hij binnenkomt . . . Nou, Marse Tom, er valt niks te lachen, en dus –”

“Nou, vergeef me dan; ik wilde niet lachen – ik werd overvallen.”

“Ziet u, ze wil de gevoelens van de dokter niet kwetsen, dus ze zegt er niks over tegen ’m; maar zelf is ze altijd beleefd, en zulke mensen doet het pijn als anderen onbeleefd tegen ze zijn.”

“Ik laat die dokter ophangen.”

“Marse Tom, ze wil niet dat hij opgehangen wordt. Ze –”

“Nou, dan laat ik hem in olie koken.”

“Maar ze wil niet dat hij gekookt wordt. Ik –”

“O, goed dan, goed dan, ik wil haar alleen maar een plezier doen; ik laat hem villen.”

“Maar ze wil niet dat hij gevild wordt; dat zou d’r hart breken. Nou –”

“Mens, dit is volstrekt onredelijk. Wat wil ze in vredesnaam?”

“Marse Tom, als u nou eens een beetje geduld had, en niet bij het minste of geringste uit uw slof schoot. Ze wil alleen maar dat u ’m even aanspreekt.”

“Hem aanspreken! Nou, op mijn woord! Al die onbetamelijke woede en herrie om zo’n – zo’n – Dorcas, ik heb je nog nooit zo tekeer zien gaan. Je hebt de schildwacht gealarmeerd; hij denkt dat ik vermoord word; hij denkt dat er een muiterij is, een opstand, een oproer; hij –”

“Marse Tom, u doet maar alsof; dat weet u heel goed; ik weet niet waarom u zo doet – maar dat deed u altijd al, ook toen u klein was, en u komt er nooit overheen, denk ik. Bent u er nu overheen, Marse Tom?”

“Nou ja, goed; maar het zou ieder mens op de proef stellen om zijn uiterste best te doen, elke vriendelijkheid aan te bieden die hij maar kan bedenken, en die dan smadelijk afgewezen te zien en . . . Ach, laat maar; het doet er niet toe – ik zal met de dokter praten. Is dat naar wens, of ga je weer uitbarsten?”

“Ja, meneer, dat is het; en het is ook niet meer dan juist om met ’m te praten, want het is net zoals zij zegt; ze probeert de discipline bij de Rangers erin te houden, en deze insubordinatie van ’m is een slecht voorbeeld voor ze – is het niet zo, Marse Tom?”

“Nou, er zit wat in, dat kan ik niet ontkennen; dus ik zal hem aanspreken, al denk ik diep vanbinnen dat ophangen blijvender zou zijn. Wat is de rest van je boodschap, Dorcas?”

“Natuurlijk is d’r kamer nu het hoofdkwartier van de Rangers, Marse Tom, zolang ze ziek is. Nou, soldaten van de cavalerie en de dragonders die geen dienst hebben, komen d’r schildwachten vragen of ze ze mogen aflossen en hun plaats mogen innemen. Het is alleen uit genegenheid, meneer, en omdat ze weten dat militaire eerbewijzen d’r plezier doen, en de kinderen ook, om haar; en ze nemen hun geweren niet mee; en dus –”

“Ik heb ze daar gezien, maar had niet door wat de bedoeling was. Ze staan op wacht, zeg je?”

“Ja, meneer, en ze is bang dat u ze een standje zult geven en ze zult kwetsen, als u ze daar ziet; dus ze vraagt, als – als u het niet erg vindt om via de achterdeur binnen te komen –”

“Houd me overeind, Dorcas; laat me niet flauwvallen.”

“Zo – ga rechtop zitten en gedraag u, Marse Tom. U valt niet flauw; u doet maar alsof – zo deed u vroeger ook altijd toen u klein was; het duurt wel lang voor u eens volwassen wordt.”

“Dorcas, zoals het kind vooruitgaat, ben ik binnenkort mijn baan kwijt – dan heeft ze de hele post in handen. Ik moet stelling nemen, ik mag niet ten onder gaan zonder strijd. Deze inbreuken. . . . Dorcas, wat denk je dat ze nu weer gaat bedenken?”

“Marse Tom, ze bedoelt het niet kwaad.”

“Weet je dat zeker?”

“Ja, Marse Tom.”

“Je weet zeker dat ze geen bijbedoelingen heeft?”

“Ik weet niet wat dat zijn, Marse Tom, maar ik weet dat ze die niet heeft.”

“Goed dan, voorlopig ben ik tevreden. Waarvoor ben je nog meer gekomen?”

“Ik denk dat ik u eerst maar het hele verhaal moet vertellen, Marse Tom, en dan wat ze wil. Er is een émeute geweest, zoals zij het noemt. Het was voordat ze terug was met BB. De officier van dienst heeft het d’r vanochtend gemeld. Het gebeurde in d’r fort. Er was ruzie tussen generaal-majoor Tommy Drake en luitenant-kolonel Agnes Frisbie, en hij griste d’r pop weg, die van wit glacéleer is en gevuld met zaagsel, en scheurde er elk lapje kleren af, waar ze allemaal bij stonden, en hij staat onder arrest, en de aanklacht luidt: gedrag onwaar –”

“Ja, ik weet het – gedrag een officier en een gentleman onwaardig – een duidelijke zaak, lijkt me. Dit is een ernstige kwestie. Nou, wat is haar wens?”

“Nou, Marse Tom, ze heeft een krijgsraad bijeengeroepen, maar de dokter vindt d’r niet gezond genoeg om die voor te zitten, en zij zegt dat er niemand anders bevoegd is dan zij, omdat er een generaal-majoor bij betrokken is; en dus wil ze – ze – nou, ze vraagt of u hem voor d’r zou willen voorzitten? . . . Marse Tom, ga rechtop zitten! U valt net zomin flauw als Shekels.”

“Luister, Dorcas, ga terug, en wees tactvol. Wees overtuigend; maak haar niet ongerust; zeg haar dat het in orde is, dat de zaak in mijn handen is, maar dat het geen pas geeft om zo’n ernstige zaak als deze te overhaasten. Leg haar uit dat we ons aan precedenten moeten houden, en dat ik denk dat dit een nieuw geval is. Je kunt zelfs zeggen dat ik weet dat er in ons leger nog nooit zoiets is voorgevallen, en dat ik me dus moet laten leiden door Europese precedenten, en voorzichtig te werk moet gaan en ze zorgvuldig moet bestuderen. Zeg haar dat ze niet ongeduldig moet zijn, het zal me een paar dagen kosten, maar het komt allemaal goed, en ik kom langs om verslag uit te brengen naarmate ik vorder. Snap je het idee, Dorcas?”

“Ik weet niet of ik het snap, meneer.”

“Nou, het zit zo. Zie je, het gaat echt niet aan dat ik, een brigadegeneraal in het beroepsleger, die kinderkrijgsraad voorzit – daar is geen precedent voor, snap je. Goed dan. Ik blijf autoriteiten raadplegen en verslag uitbrengen tot ze gezond genoeg is om me uit deze penarie te helpen door hem zelf voor te zitten. Snap je het nu?”

“O ja, meneer, ik snap het, en het is goed, ik ga het met d’r regelen. Liggen! en blijf waar je bent.”

“Wel, wat voor kwaad doet hij?”

“O, het is geen kwaad, maar het ergert me gewoon om ’m zo te zien doen.”

“Wat deed hij dan?”

“Ziet u het niet, en hij zo aan het zweten? Hij wou het net over de hele post gaan rondvertellen. Nu zult u toch niet meer ontkennen dat ze alles doorvertellen wat ze horen, nu u het met uw eigen ogen hebt gezien.”

“Nou, ik geef het niet graag toe, Dorcas, maar ik zie niet hoe ik consequent aan mijn twijfels kan vasthouden tegenover zo’n overweldigend bewijs als deze hond levert.”

“Zo, nu bent u eindelijk bij uw verstand! Het verbaast me dat u zo koppig kunt zijn, Marse Tom. Maar dat was u altijd al, ook toen u klein was. Ik ga nu.”

“Luister; zeg haar dat het, gezien de vertraging, naar mijn oordeel juist is dat ze de verdachte op erewoord vrijlaat.”

“Ja, meneer, ik zal het d’r zeggen. Marse Tom?”

“Ja?”

“Ze kan niet bij Soldier Boy komen, en hij staat daar de hele tijd, met hangend hoofd en eenzaam; en ze vraagt of u ’m de hand wilt schudden en ’m wilt troosten? Dat doet iedereen.”

“Het is een eigenaardig soort eenzaamheid; maar goed, dat zal ik doen.”

Alle hoofdstukken

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel