Obserwuj nasz nowy kanał na YouTube!

Konie w sztuce

A Horse’s Tale – Rozdział 10. Generał Alison i Dorcas

· The Equinest

Kobieta siedząca w łóżku, obok niej kruk
Od człowieka, który dał nam Huckleberry’ego Finna: opowieść Marka Twaina o koniu Buffalo Billa powstała po to, by zwrócić uwagę na bezsens walk byków.

Część I

Rozdział X. Generał Alison i Dorcas

„Za dużo gości jak dla niej, paniczu Tomie. Między paniczem a Shekelsem, pułkownikową i Cydem –”

„Cyd? A, pamiętam – ten kruk”.

„– i panią kapitanową Marsh, i Głodem, i Zarazą, tymi małymi kojotami, i Sour-Mash z jej szczeniakami, i Sardanapalem z jej kociętami – niech licho porwie te imiona, co ona daje stworzeniom, aż szczęka mi się od nich wykrzywia – i Potterem: wszyscy siedzicie w domu, a Soldier Boy cały czas pod oknem, to aż dziw, że ona tak dobrze dochodzi do siebie. Ona –”

„Chcesz ją mieć tylko dla siebie, ty stara sknero!”

„Panicz wie lepiej, paniczu Tomie. Za dużo gości. A do tego jeszcze ten pomysł, że ona cały czas przyjmuje meldunki od swoich oficerów, działa na ich podstawie i wydaje rozkazy, zupełnie jakby była zdrowa! To jej nie służy, i chirurg tego nie lubi, i próbował ją przekonać, żeby przestała, ale nie dał rady; a jak jej rozkazał, to była taka oburzona i rozgniewana, i była dla niego bardzo surowa, i oskarżyła go o niesubordynację, i powiedziała, że nie przystoi mu wydawać rozkazów oficerowi jej rangi. No i zobaczył, że rozdrażnił ją bardziej i zaszkodził jej więcej niż wszyscy inni razem wzięci, więc był zły na siebie i żałował, że nie siedział cicho. Doktorzy mało wiedzą, i taka jest prawda. Ona za bardzo się wszystkim przejmuje – powinna więcej odpoczywać. Cały czas śle wiadomości do BB, i do żołnierzy, i do Indianów, i kogo tam jeszcze, i do zwierząt”.

„Do zwierząt?”

„Tak, proszę panicza”.

„A kto je zanosi?”

„Czasem Potter, ale najczęściej Shekels”.

„No, no! Któż by się czepiał takiej ładnej zabawy w udawanie?”

„Ale to nie udawanie, paniczu Tomie. Ona naprawdę je wysyła”.

„Tak, w tę część nie wątpię”.

„A wątpi panicz, że one je dostają?”

„Oczywiście. A ty nie?”

„Nie, proszę panicza. Zwierzęta rozmawiają ze sobą. Wiem to doskonale, paniczu Tomie, i nie mówię tego na zgadywanie”.

„Cóż za osobliwy przesąd!”

„To nie przesąd, paniczu Tomie. Niech panicz spojrzy na tego Shekelsa – niech panicz na niego teraz spojrzy. Słucha czy nie słucha? No i proszę! odwrócił łeb. Bo go przyłapali – przyłapali na gorącym uczynku. Pytam się panicza – czy chrześcijanin mógłby wyglądać na bardziej zawstydzonego niż on teraz? – leżeć! Widzi panicz? chciał się wymknąć. Niech mi panicz nie mówi, paniczu Tomie! Jeśli zwierzęta nie rozmawiają, to ja się na niczym nie znam. A Shekels jest najgorszy. Chodzi i opowiada zwierzętom wszystko, co się dzieje w kwaterach oficerów; a jak mu brakuje faktów, to je wymyśla. Ma nie więcej zasad niż sójka błękitna; a jeśli chodzi o moralność, to jest pusty jak bęben. Niech panicz na niego teraz spojrzy; niech panicz spojrzy, jak się płaszczy. Wie, co mówię, i wie, że to prawda. Sam panicz widzi, że potrafi się wstydzić; to jedyna cnota, jaką ma. Aż dziw, jak one się o wszystkim dowiadują, co się dzieje – te zwierzęta. One –”

„Naprawdę w to wierzysz, Dorcas?”

„Ja nie tylko wierzę, paniczu Tomie, ja to wiem. Przedwczoraj wiedziały, że coś się wydarzy. Były takie podniecone i szeptały między sobą; przecież każdy mógł zobaczyć, że one – Ale, mój Boże! muszę do niej wracać, a jeszcze nie powiedziałam, z czym przyszłam”.

„Z czym, Dorcas?”

„No, z dwiema czy trzema sprawami. Jedna jest taka, że doktor nie salutuje, kiedy przychodzi . . . No, paniczu Tomie, to nie jest nic do śmiechu, więc –”

„No to wybacz mi; nie chciałem się śmiać – zaskoczyło mnie to”.

„Bo widzi panicz, ona nie chce urazić doktora, więc nic mu o tym nie mówi; ale sama zawsze jest uprzejma, a takie osoby to boli, kiedy ludzie są wobec nich niegrzeczni”.

„Każę tego doktora powiesić”.

„Paniczu Tomie, ona nie chce, żeby go wieszać. Ona –”

„No to każę go ugotować w oleju”.

„Ale ona nie chce, żeby go gotować. Ja –”

„Och, dobrze już, dobrze, chcę jej tylko sprawić przyjemność; każę obedrzeć go ze skóry”.

„Ależ ona nie chce, żeby go obdzierać ze skóry; to by jej złamało serce. No –”

„Kobieto, to zupełnie nierozsądne. Czegóż ona, u licha, chce?”

„Paniczu Tomie, gdyby panicz był choć trochę cierpliwy i nie wybuchał z byle powodu. Przecież ona chce tylko, żeby panicz z nim porozmawiał”.

„Porozmawiał z nim! No, słowo daję! Cała ta niestosowna wściekłość i awantura o takie – takie – Dorcas, nigdy dotąd nie widziałem, żebyś się tak zachowywała. Zaalarmowałaś wartownika; myśli, że ktoś mnie morduje; myśli, że wybuchł bunt, rewolta, powstanie; on –”

„Paniczu Tomie, panicz tylko udaje; dobrze panicz o tym wie; nie wiem, co panicza do tego skłania – ale panicz zawsze taki był, nawet jak był mały, i chyba już mu to nie przejdzie. Przeszło już paniczowi, paniczu Tomie?”

„No, dobrze, tak; ale każdego by to wyprowadziło z równowagi – robić, co tylko można, oferować wszelkie uprzejmości, jakie przyjdą do głowy, a potem spotkać się z pogardliwą odmową i . . . A, mniejsza z tym; nieważne – porozmawiam z doktorem. Czy to cię zadowala, czy znów wybuchniesz?”

„Tak, proszę panicza, zadowala; i dobrze, że panicz z nim porozmawia, bo jest dokładnie tak, jak ona mówi; ona próbuje utrzymać dyscyplinę wśród Rangersów, a ta jego niesubordynacja daje im zły przykład – czy nie tak, paniczu Tomie?”

„No, jest w tym sens, nie mogę zaprzeczyć; porozmawiam więc z nim, choć w gruncie rzeczy uważam, że powieszenie byłoby trwalsze. Z czym jeszcze przyszłaś, Dorcas?”

„Jej pokój jest teraz oczywiście kwaterą główną Rangersów, paniczu Tomie, dopóki ona choruje. No i żołnierze z kawalerii i dragoni, którzy są po służbie, przychodzą i proszą jej wartowników, żeby pozwolili się zluzować i stanąć na ich miejscu. To tylko z sympatii, proszę panicza, i dlatego, że wiedzą, że honory wojskowe sprawiają jej przyjemność, a dzieciom też, przez wzgląd na nią; i nie przynoszą muszkietów; więc –”

„Widziałem ich tam, ale nie załapałem, o co chodzi. Trzymają wartę, tak?”

„Tak, proszę panicza, a ona się boi, że panicz ich zgani i zrobi im przykrość, jak ich tam zobaczy; więc prosi, czy – czy panicz nie miałby nic przeciwko temu, żeby wchodzić tylnymi drzwiami –”

„Podtrzymaj mnie, Dorcas; nie pozwól mi zemdleć”.

„No już – niech panicz usiądzie prosto i się zachowuje, paniczu Tomie. Panicz nie zemdleje; panicz tylko udaje – zawsze tak robił, jak był mały; długo to trwa, zanim panicz dorośnie”.

„Dorcas, w tym tempie, w jakim to dziecko się rozpędza, niedługo stracę posadę – cała placówka będzie w jej rękach. Muszę stawić opór, nie mogę się poddać bez walki. Te uzurpacje. . . . Dorcas, jak myślisz, co jej jeszcze przyjdzie do głowy?”

„Paniczu Tomie, ona nie ma złych zamiarów”.

„Jesteś tego pewna?”

„Tak, paniczu Tomie”.

„Jesteś pewna, że nie ma żadnych ukrytych celów?”

„Nie wiem, co to takiego, paniczu Tomie, ale wiem, że nie ma”.

„No dobrze, na razie jestem zadowolony. Z czym jeszcze przyszłaś?”

„Chyba lepiej najpierw opowiem paniczowi wszystko od początku, paniczu Tomie, a potem powiem, czego ona chce. Była emeute, jak ona to nazywa. Było to, zanim wróciła z BB. Oficer dyżurny zameldował jej o tym dziś rano. Stało się to w jej forcie. Była awantura między generałem dywizji Tommym Drakiem a podpułkownik Agnes Frisbie, i on wyrwał jej lalkę, która jest z białej koźlej skórki wypchanej trocinami, i zdarł z niej wszystkie ubranka do ostatniego gałganka, na oczach wszystkich, i jest aresztowany, a zarzut to zachowanie nie–”

„Tak, wiem – zachowanie niegodne oficera i dżentelmena – i to oczywisty przypadek, jak mi się zdaje. To poważna sprawa. No i czego ona sobie życzy?”

„No, paniczu Tomie, zwołała sąd wojenny, ale doktor uważa, że ona nie jest dość zdrowa, żeby mu przewodniczyć, a ona mówi, że nikt poza nią nie jest kompetentny, bo chodzi o generała dywizji; więc ona – ona – no, pyta, czy panicz by mu przewodniczył w jej imieniu? . . . Paniczu Tomie, niech panicz usiądzie prosto! Panicz tak samo nie zemdleje jak Shekels”.

„Posłuchaj, Dorcas, wracaj tam i bądź taktowna. Bądź przekonująca; nie denerwuj jej; powiedz jej, że wszystko w porządku, sprawa jest w moich rękach, ale nie wypada śpieszyć się w tak poważnej sprawie. Wytłumacz jej, że musimy kierować się precedensami, a ja uważam, że ten przypadek jest nowy. Właściwie możesz powiedzieć, że wiem, iż nic podobnego nie wydarzyło się w naszej armii, dlatego muszę kierować się precedensami europejskimi, postępować ostrożnie i starannie je zbadać. Powiedz jej, żeby się nie niecierpliwiła, zajmie mi to kilka dni, ale wszystko dobrze się skończy, a ja będę przychodził i meldował o postępach. Rozumiesz, o co chodzi, Dorcas?”

„Nie wiem, czy rozumiem, proszę panicza”.

„Chodzi o to. Widzisz, mnie, generałowi brygady w armii regularnej, w żadnym razie nie wypada przewodniczyć temu dziecięcemu sądowi wojennemu – nie ma na to precedensu, rozumiesz. Doskonale. Będę więc badał autorytety i meldował o postępach, dopóki ona nie wydobrzeje na tyle, żeby wyciągnąć mnie z tej kabały, przewodnicząc sama. Teraz rozumiesz?”

„O tak, proszę panicza, rozumiem, i to dobry pomysł, pójdę i załatwię to z nią. Leżeć! i nie ruszać się stąd”.

„A cóż on złego robi?”

„Och, nic złego, ale złości mnie, jak widzę, co on wyprawia”.

„A co robił?”

„Nie widzi panicz, i to jak się zgrzał? Wybierał się rozgadać to po całej placówce. No, chyba już panicz nie zaprzeczy, że one chodzą i rozpowiadają wszystko, co usłyszą, teraz, jak panicz widział to na własne oczy”.

„No cóż, niechętnie to przyznaję, Dorcas, ale nie widzę, jak mógłbym konsekwentnie trwać przy swoich wątpliwościach w obliczu tak przytłaczającego dowodu, jakiego dostarcza ten pies”.

„No, nareszcie panicz doszedł do rozumu! Dziwię się, że panicz potrafi być taki uparty, paniczu Tomie. Ale panicz zawsze taki był, nawet jak był mały. Idę już”.

„Posłuchaj; powiedz jej, że wobec tej zwłoki moim zdaniem powinna zwolnić oskarżonego na słowo honoru”.

„Tak, proszę panicza, powiem jej. Paniczu Tomie?”

„Tak?”

„Ona nie może pójść do Soldier Boya, a on stoi tam cały czas, markotny i samotny; i ona pyta, czy panicz poda mu rękę i go pocieszy? Wszyscy tak robią”.

„Osobliwy to rodzaj samotności; ale dobrze, zrobię to”.

Wszystkie rozdziały

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał