Paarden in de kunst
A Horse’s Tale, hoofdstuk 15 – Generaal Alison aan mevrouw Drake, de vrouw van de kolonel

Van de man die ons Huckleberry Finn gaf: dit is een verhaal over het paard van Buffalo Bill, geschreven om de aandacht te vestigen op de zinloosheid van het stierenvechten.
Deel II
Hoofdstuk XV Generaal Alison aan mevrouw Drake, de vrouw van de kolonel
Om nu terug te keren naar waar ik was, en je de rest te vertellen. We zullen nooit weten hoe ze daar terechtkwam; er is geen verklaring voor. Ze keek altijd uit naar zwarte, glanzende en vurige paarden – uitkijkend, hopend, wanhopend, weer hopend; altijd zette ze de achtervolging in en blies ze haar signaal, bij de geringste kans op een antwoord, en brak ze haar hart over de teleurstelling; altijd informerend, altijd geïnteresseerd in verkoopstallen en verzamelingen paarden in het algemeen. Hoe ze daar terechtkwam, moet een raadsel blijven.
Op het punt dat ik in een vorige alinea van dit verslag had bereikt, was de situatie als volgt: twee paarden lagen op sterven; de stier had zijn kwelgeesten voor het moment verjaagd en stond te razen, te hijgen en het stof in wolken over zijn rug te schrapen, toen de man die gewond was geraakt op een ander paard terugkeerde in de arena, een arm geblinddoekt wrak dat toch iets ironisch militairs in zijn houding had – en het volgende ogenblik had de stier het opengereten en sleepten zijn ingewanden over de grond: en de stier viel zijn zwerm plaaggeesten weer aan. Toen schalde er door de lucht een hoornsignaal dat mijn bloed deed stollen – “Ik ben het, Soldier – kom!” Ik draaide me om; Cathy vloog naar beneden door de opeengepakte menigte; ze sprong in één keer over de borstwering en snelde naar dat paard zonder ruiter, dat naar het herinnerde geluid toe strompelde; maar zijn kracht liet hem in de steek, en hij viel aan haar voeten, terwijl zij hem met kussen overlaadde en snikte, en het hele publiek als één man opstond, wit van afschuw! Voordat er hulp bij haar kon zijn, was de stier alweer terug –
Ze kwam in dit leven nooit meer bij bewustzijn. We droegen haar naar huis, helemaal verminkt en doordrenkt van bloed, en knielden bij haar neer en luisterden naar haar gebroken en dwalende woorden, en baden voor haar heengaande ziel, en er was geen troost – en die zal er ook nooit zijn, denk ik. Maar zij was gelukkig, want ze was ver weg onder een andere hemel, en weer samen met haar Rangers, en haar dierenvrienden, en de soldaten. Hun namen vielen zacht en liefkozend van haar lippen, een voor een, met pauzes ertussen. Ze had geen pijn, maar lag met gesloten ogen afwezig te mompelen, als iemand die droomt. Soms glimlachte ze zonder iets te zeggen; soms glimlachte ze als ze een naam uitsprak – zoals Shekels, of BB, of Potter. Soms was ze in haar fort en gaf ze bevelen; soms stormde ze over de vlakte aan het hoofd van haar mannen; soms was ze haar paard aan het africhten; eens zei ze verwijtend: “Je geeft me de verkeerde voet; geef me de linker – weet je niet dat het afscheid is?”
Daarna lag ze een tijdlang stil; het einde was nabij. Na een poosje mompelde ze: “Moe . . . slaperig . . . neem Cathy, mama.” Toen: “Kus me, Soldier.” Een poosje lag ze zo stil dat we twijfelden of ze nog ademde. Toen stak ze haar hand uit en begon tastend rond te voelen; toen zei ze: “Ik kan hem niet vinden; blaas de ‘taptoe’.” Het was het einde.
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel