Konie w sztuce
A Horse’s Tale – Rozdział 3. Generał Alison do matki

Od człowieka, który dał nam Huckleberry’ego Finna: opowieść Marka Twaina o koniu Buffalo Billa powstała po to, by zwrócić uwagę na bezsens walk byków.
Część I
Rozdział III. Generał Alison do matki
Cieszę się, że wszyscy macie się dobrze w San Bernardino.
. . . Ta Twoja wnuczka jest tu od – no, sam nie wiem dokładnie, od ilu dni; nikt nie potrafi rachować dni ani czegokolwiek innego tam, gdzie ona jest! Mamo, ona dokonała tego, czego Indianom nigdy się nie udało. Zdobyła Fort – zdobyła go pierwszego dnia! Zdobyła i mnie; zdobyła pułkowników, kapitanów, kobiety, dzieci i nieme bydlęta; zdobyła Buffalo Billa i wszystkich jego zwiadowców; zdobyła garnizon – do ostatniego człowieka; a w ciągu czterdziestu ośmiu godzin indiański obóz był jej, łącznie ze sławnym starym Thunder-Birdem. Czy wydaje Ci się, że postradałem powagę, dostojeństwo, równowagę i godność? Ty postradałabyś swoje na moim miejscu. Mamo, nigdy nie widziałaś tak ujmującego małego diabełka. Ona jest cała energią, werwą i słońcem, ciekawi ją każdy i wszystko, i szczodrze obdarza miłością każde stworzenie, które zechce ją przyjąć, wysoko czy nisko postawione, chrześcijańskie czy pogańskie, w piórach czy w futrze; i dotąd nikt jej nie odtrącił, i chyba nikt nigdy nie odtrąci. Ale ma temperament, który czasem zajmuje się ogniem i buchnie płomieniem, gotów spalić wszystko, co jest w pobliżu; szybko jednak mija – gniew odchodzi równie prędko, jak przychodzi. Rzecz jasna ma już indiańskie imię; Indianie zawsze szybko nadają przybyszowi nowe imię. Jej sprawą zajął się Thunder-Bird. Dał jej indiański odpowiednik słów „ognik” albo „świetlik”. Powiedział:
„Czasem ona bardzo cicha, bardzo łagodna, jak letnia noc, ale jak ona zła, to ona płonąć”.
Czyż to nie trafne? Czy nie widzisz tego płomienia? Ona jest piękna, mamo, piękna jak obrazek; ma w twarzy coś z Ciebie i ze swojego ojca – biedny George! – a tą swoją niespożytą ruchliwością, nieustraszonością, nagłymi przebłyskami słońca i nagłymi ulewami wciąż przywodzi mi George’a na myśl. Takie porywcze natury mają w sobie coś teatralnego. George miał, ten Świetlik ma, Buffalo Bill też ma. Kiedy Cathy przyjechała – a było to przed południem – Buffalo Billa nie było, bo zawoził rozkazy majorowi Fullerowi do Five Forks, w górach Clayton Hills. Po południu siedziałem przy biurku, próbując pracować, a ten chochlik od pół godziny skutecznie mi to uniemożliwiał. W końcu powiedziałem:
„Och, ty czarująca mała łobuziaro, czy nie możesz posiedzieć spokojnie choćby minutkę czy dwie i pozwolić swojemu biednemu staremu wujowi zająć się choć częścią obowiązków?”
„Spróbuję, wujku; naprawdę spróbuję” – powiedziała.
„No to jesteś grzeczną dziewczynką – pocałuj mnie. A teraz usiądź prosto na tym krześle i nie spuszczaj oka z tego zegara. O tak – dobrze. Jeśli się ruszysz – jeśli choćby mrugniesz – przez całe cztery minuty, to cię ugryzę!”
Wyglądała tak słodko, pokornie i posłusznie, siedząc tam cicho jak myszka, że ledwie mogłem się powstrzymać, by jej nie uwolnić i nie powiedzieć, żeby hałasowała, ile dusza zapragnie. Przez całe dwie minuty panowały najbardziej nienaturalne, niebiańskie cisza i spokój, a potem Buffalo Bill zajechał z tętentem pod drzwi w całym swoim zwiadowczym rynsztunku, zeskoczył z siodła, powiedział do konia: „Zaczekaj na mnie, Boy”, wszedł i stanął jak wryty – wpatrzony w dziecko. Zapomniała o rozkazach i w mgnieniu oka była na podłodze, mówiąc:
„Och, jaki pan piękny! Lubi mnie pan?”
„Nie, nie lubię – ja cię kocham!” – i porwał ją w objęcia, a potem posadził sobie na ramieniu – jak się zdawało, dziewięć stóp nad podłogą.
Od razu poczuła się jak u siebie. Bawiła się jego długimi włosami, podziwiała jego wielkie dłonie, ubranie i karabinek i zadawała pytanie za pytaniem, tak szybko, jak on nadążał odpowiadać, aż w końcu zwolniłem ich oboje na pół godziny, żeby móc dokończyć pracę. Potem usłyszałem, jak Cathy zachwyca się Soldier Boyem; a on był wart jej zachwytów, bo to cudowny koń i ma reputację równie lśniącą jak jego jedwabista sierść.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał