
Koń kurdyjski, czyli kurd, jest hodowany przez Kurdów z Wyżyny Irańskiej w Iranie i od nich wziął nazwę.
Pochodzenie
Jak wskazuje kolebka rasy, koń kurdyjski łączy cechy konia arabskiego i koni tureckich. Uważa się, że pochodzi od starożytnej rasy nisejskiej. Hodowany tak, by radzić sobie w surowym górskim środowisku Kurdystanu, jest koniem bardzo odpornym. Ta wrodzona odporność, pięknie połączona z wytrzymałością i szybkością araba, dała zwierzę cenione jako koń bojowy za pewność kroku.
Dla Kurdów konie te są nieodłączną częścią życia: dobrze przystosowane do otoczenia i hodowane specjalnie z myślą o miejscowych potrzebach. Są tak ważne, że wiele kurdyjskich tradycji wiąże się z jeździectwem, a konie bywają przedmiotem negocjacji w sprawie posagu.
Choć w XX i XXI wieku ich liczebność spadła, Kurdowie zapewne jeszcze przez wiele lat będą dbać o tę żywą cząstkę swojej historii.
Z czasem wykształciło się kilka typów: Afshari, Jaf, Kalhor i Sanjabi. Różnice między nimi wynikają zapewne z hodowli nastawionej na konkretne potrzeby poszczególnych regionów.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 13-15.3 hands
Gęsta grzywa i ogon
Budowa
Głowa o prostym lub lekko wklęsłym profilu
Oczy duże i owalne
Szyja krótka, umięśniona i wysoko osadzona
Klatka piersiowa szeroka
Grzbiet krótki
Zad opadający
Ogon wysoko osadzony
Nogi długie i suche
Kopyta wyjątkowo twarde
Tradycyjne maści
Zwykle gniada, skarogniada, kasztanowata, rzadziej kara.
Temperament
Żywy i odważny
Użytkowanie
Jazda wierzchem
Lekkie prace rolne
Transport
Wideo
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał