Obserwuj nasz nowy kanał na YouTube!

Konie w sztuce

The Boy Who Rode Into the Sunset

· The Equinest

Chłopiec patrzący w niebo na chmurę w kształcie konia
Zabawna opowieść o przygodzie z podniebnym koniem ze zbioru A Book for Kids autorstwa CJ Dennisa, wydanego w 1921 roku. Historia chłopca, którego koń podstępem wciągnął w wielką przygodę.

Dawno, dawno temu – choć wcale nie aż tak dawno – mały chłopiec imieniem Neville mieszkał z rodziną w domu, który stał prawie na wsi. To znaczy na samym skraju miasta; a za domem wznosiło się dość duże wzgórze, zupełnie łyse.

Neville, który lubił bawić się sam, często wędrował na szczyt łysego wzgórza; a jeśli stanął na samym wierzchołku i spojrzał w jedną stronę, na wschód, widział całe miasto, ze wszystkimi wysokimi budynkami, kopułami, iglicami i dymiącymi kominami. Ale kiedy spojrzał w drugą stronę, na zachód, widział na wiele mil piękną okolicę, z zielonymi polami, sadami, białymi drogami i małymi domkami gospodarzy.

Pewnego wieczoru Neville bawił się sam na szczycie wzgórza, kiedy zauważył, że właśnie zaczyna się jeden z najpiękniejszych zachodów słońca, jakie kiedykolwiek widział. Niebo na zachodzie, daleko nad rozległymi wiejskimi ziemiami, było pełne małych chmurek najróżniejszych rodzajów i kształtów, które właśnie zaczynały przybierać najcudowniejsze barwy.

Neville już wcześniej często bawił się obserwowaniem chmur i dziwnych kształtów, w jakie się zmieniały – czasem jak wielkie łańcuchy górskie, czasem jak morskie fale, a bardzo często jak słonie, lwy, foki i wszelkie inne ciekawe rzeczy tego rodzaju. Ale nigdy wcześniej nie udało mu się dopatrzyć w chmurach tylu zwierzęcych kształtów. Niebo było prawie tak dobre jak zoo. Były tam kangury i słonie, i kura z kurczętami, i walabie, i króliki, i zabawny człowiek z wielkimi uszami, i wszelkiego rodzaju inne osobliwe kształty.

Słońce zachodziło za odległym pasmem wzgórz, gdzie złote światło jaśniało jak przez bramę. Tak bardzo przypominało wielką złotą bramę, że Neville zaczął się zastanawiać, co też może być po jej drugiej stronie.

Nagle, w samym środku wszystkich kolorowych chmur, zobaczył jedną małą chmurkę, która była zupełnie biała, a kiedy jej się przyglądał, zauważył, że ma chyba kształt małego konika. Z tej odległości wydawał się bardzo mały; ale kiedy Neville na niego patrzył, rósł i rósł, zupełnie jakby bardzo szybko zbliżał się w jego stronę, a Neville był prawie pewien, że widzi, jak porusza nogami.

Trochę go to przestraszyło, więc przetarł oczy, żeby się upewnić, że nie płatają mu figli.

Kiedy spojrzał znowu, przestraszył się jeszcze bardziej; bo mała biała chmurka nie była już chmurką, tylko najprawdziwszym małym białym konikiem. Co więcej, właśnie opuścił niebo i galopował w dół po paśmie gór, które Neville widział daleko na zachodzie.

W dwie minuty zostawił góry za sobą i biegł przez pola w jego stronę, przeskakując płoty, przemykając pod drzewami i pędząc przez równinę, a jego biała grzywa i ogon powiewały na wietrze. Zdawało się, że zmierza prosto do niego.

Neville wcale się nie bał – nie wolno ci tak o nim myśleć – ale właśnie zaczynał się zastanawiać, czy nie pora już wracać do domu na obiad, kiedy zauważył, że biały koń się zatrzymał, tuż u stóp łysego wzgórza. Patrzył na niego w górę, potrząsając łbem i grzebiąc kopytem w ziemi – najpiękniejszy biały koń, jakiego Neville kiedykolwiek widział, nawet w cyrku. Potem chyba ochłonął z podniecenia i zaczął spokojnie kłusować pod górę w jego stronę.

Myślę, że nikt nie miałby Neville’owi za złe, gdyby postanowił wtedy od razu wrócić do domu na obiad. Ale był dość odważnym chłopcem i z całą pewnością bardzo ciekawskim, więc po prostu stał i czekał.

I tu zaczyna się najcudowniejsza część tej historii. Biały koń podkłusował do Neville’a i odezwał się do niego. To zdziwiłoby większość ludzi; a Neville z pewnością zdziwił się tak samo, jak zdziwiłby się każdy inny.

„Czego się boisz?” – zapytał biały koń donośnym głosem.

Neville rzeczywiście BAŁ SIĘ już odrobinę; ale nie zamierzał tego okazywać, więc powiedział tylko: „A kto się boi?”

„TY się boisz – powiedział biały koń jeszcze głośniej. – Jesteś tylko nieśmiałym małym chłopczykiem. Kiedy zobaczyłem cię z daleka, myślałem, że jesteś jednym z tych dzielnych; ale się pomyliłem. Jesteś zwykłe małe strachajło”.

„Lepiej uważaj, z kim gadasz” – powiedział Neville, nagle zapominając o strachu. (Mali chłopcy nie zawsze mówią poprawnie; inaczej powiedziałby „do kogo mówisz”, a nie „z kim gadasz”). Nie znosił, kiedy nazywano go „strachajłem”. „Lepiej uważaj, bo ci przyłożę!”

„Aha! – zawołał biały koń. – Nagle zrobiłeś się bardzo odważny, co? A jednak boisz się podejść i mnie pogłaskać”.

„Ale ja wcale nie chcę cię głaskać” – powiedział Neville.

„Tak myślałem – odparł biały koń. – Tak myślałem, kiedy tylko się do ciebie zbliżyłem. Jesteś jednym z tych strachliwych, a ja marnowałem tylko czas”.

„A kto się boi?” – powtórzył Neville.

„Już o to pytałeś – odparł biały koń – i ci odpowiedziałem. Jeśli się nie boisz, podejdź i mnie pogłaszcz. Nie ma się czego bać”.

Więc Neville podszedł prosto do białego konia i pogłaskał go po łopatce. I od razu poczuł, że niemądrze było się wahać. Bo ze wszystkich gładkich, miękkich, jedwabistych sierści, jakie kiedykolwiek głaskał, sierść białego konia była z pewnością najgładsza, najmiększa i najbardziej jedwabista. Czuł, że mógłby ją głaskać godzinami.

„No widzisz – powiedział biały koń głosem tak miękkim i jedwabistym jak jego sierść. – Nie było się czego bać, prawda? I myślę, że może się co do ciebie pomyliłem. Wydaje mi się nawet, że możesz być jednym z tych śmiałych chłopców, o których czyta się w opowieściach. Co powiesz na to, żeby wskoczyć mi na grzbiet i trochę się przejechać?”

Neville przestał głaskać białego konia i cofnął się trochę.

„Obawiam się, że czekają na mnie w domu z obiadem – powiedział. – Bardzo się cieszę, że cię poznałem”. Neville był zawsze grzecznym chłopczykiem.

„No właśnie! – zawołał biały koń. – Wskakuj mi na grzbiet, a zawiozę cię do domu. Lubiłeś mnie głaskać, prawda? No to to jeszcze nic w porównaniu z przejażdżką, która cię czeka – po prostu nic. Ależ wszyscy najodważniejsi jeźdźcy na świecie oddaliby uszy za jedną małą przejażdżkę na moim grzbiecie. No to już! Raz, dwa, trzy i hop na górę!”

I zanim Neville całkiem zdał sobie sprawę z tego, co robi, wziął krótki rozbieg i wskoczył okrakiem na białego konia.

„Mieszkam tam, o, niedaleko” – powiedział Neville, wskazując swój dom.

Ale zanim zdążył powiedzieć „nóż”, albo nawet „nożyczki” (zakładając, że chciałby powiedzieć któreś z tych słów), biały koń zaśmiał się paskudnym, głuchym śmiechem, odbił się od ziemi i wzniósł w powietrze ku gasnącemu zachodowi słońca, w przeciwną stronę niż dom i obiad.

Neville trzymał się mocno, bo był tak wysoko nad ziemią, że upadek oznaczałby jego koniec. A daleko w dole widział zielone pola i białą drogę, która wyglądała teraz jak cieniutka nitka.

„To nie fair! Prr, stój! Prr, stój!” – krzyczał do białego konia; ale biały koń nie odpowiadał. Właściwie nagle wydał się nie tyle białym koniem, ile białą chmurą w kształcie konia, a Neville zobaczył, że nie siedzi już na jedwabistej sierści, tylko na czymś miękkim i puszystym jak białe runo, i do tego lekko wilgotnym. Wtedy zrozumiał, że jedzie na chmurze; a ponieważ mówienie do chmury byłoby zupełnie niedorzeczne, przestał wołać. Po prostu trzymał się mocno i zastanawiał, co będzie dalej.

Teraz był wysoko nad zagrodą: jedną z tych, które widywał z łysego wzgórza. Poznał ją po wysokich sosnach, które rosły dookoła; a w dole, na podwórzu, zobaczył człowieka z wiadrem, który szedł nakarmić cielęta. Neville głośno go zawołał, ale człowiek nawet nie podniósł głowy. Teraz był już daleko za tą zagrodą, nad sadem, gdzie drzewa owocowe stały w równych rzędach; a kilka sekund później miał pod sobą pasmo gór i wiedział, że chmura, która wyglądała jak koń, zmierza prosto do złotej bramy, która żarzyła się teraz matowo na szarym niebie. Jechał w stronę zachodzącego słońca.

Szybko jak wiatr, który go pędził, Obłoczny Koń przepłynął nad pasmem gór. Nagle dookoła rozjarzyło się złote światło, a potem błysnęły kolory tak cudowne, że Neville nie mógł na nie patrzeć. Zamknął oczy i w tej samej chwili poczuł, że Obłoczny Koń w końcu się zatrzymał.

Neville siedział więc na chmurze i dość długo nie śmiał otworzyć oczu. Kiedy wreszcie znowu spojrzał, omal nie zemdlał z zachwytu. Był w samym środku zachodu słońca.

Ale ledwie zaczął się cieszyć tym cudownym widokiem, kiedy przestraszył go zabawny, piskliwy głosik tuż obok. Spojrzał w dół i zobaczył dziwnego małego człowieczka, nie wyższego od laski, ubranego od stóp do głów w złocistożółte szaty. „A niech mnie! – powiedział malutki żółty człowieczek. – Jak TY się tu dostałeś? Nie wiesz, że to teren prywatny?”

„Bardzo przepraszam – powiedział Neville – ale nic na to nie mogłem poradzić. Przywiózł mnie Obłoczny Koń, rozumie pan”.

„Aha! – powiedział malutki żółty człowieczek. – Oszukał cię, tak? Ten Obłoczny Koń jest o wiele za bardzo skory do figli; i muszę przyznać, że wpakował cię w niezłe tarapaty”.

„Przepraszam – powiedział Neville – czy mógłby mi pan powiedzieć, kim pan jest?”

„Ja? – zawołał mały żółty człowieczek. – Przecież jestem Ostatni Promyk, oczywiście. Myślałem, że wiesz. Moja praca, rozumiesz, polega na zamykaniu przedstawienia, kiedy zachód słońca się kończy. A to dość ciężka praca, mówię ci, bo muszę to robić bez przerwy dookoła całej ziemi co kilka minut. I czasem robi się to bardzo męczące. Uwierzyłbyś? Ani razu w życiu nie widziałem świtu ani jasnego południa – tylko zachody słońca przez cały czas. Zachody słońca na śniadanie, zachody słońca na obiad, zachody słońca na kolację. A jak się choć odrobinę pomylę, główny maszynista sceny spada na mnie jak grom z jasnego nieba”.

„O rety! – powiedział Neville. – Nie wiedziałem, że macie tu maszynistów sceny”. Neville bywał w teatrze na pantomimach, więc wiedział, kim jest maszynista sceny.

„A jak myślisz, kto u nas zmienia dekoracje?” – zawołał malutki żółty człowieczek dość opryskliwie. Potem nagle zaczął się bardzo krzątać przy niczym, szepcząc: „Uwaga! Idzie główny maszynista”.

Neville obejrzał się i zobaczył, że zbliża się do nich człowiek z bardzo dużymi uszami. Nie był to sympatyczny człowiek z wyglądu i był niezwykle podobny do chmurowego człowieka, którego Neville czasem widywał na niebie, kiedy chodził oglądać zachód słońca z łysego wzgórza.

„No już! No już! – ryknął człowiek z dużymi uszami. – Ruszaj się tam, Goldie! Za kilka minut zamykamy tutaj przedstawienie i od razu otwieramy na następnym paśmie. Pilnuj, żeby kurtyna opadła na czas”.

„Oczywiście, proszę pana” – odparł mały żółty człowieczek bardzo pokornie.

Wtedy człowiek z dużymi uszami po raz pierwszy zauważył Neville’a. Zmarszczył groźnie brwi, a jego wielkie uszy jakby załopotały z irytacji.

„Kto to siedzi na naszym Obłocznym Koniu?” – ryknął swoim potężnym, gniewnym głosem.

„To tylko mały chłopiec – powiedział żółty człowieczek, bo Neville był zbyt przestraszony, żeby się odezwać. – Tylko mały chłopiec, któremu Obłoczny Koń spłatał figla. Myślę, że chciałby już wracać do domu – tam, koło łysego wzgórza, jeśli pan pozwoli”.

„Wykluczone! – wrzasnął człowiek z dużymi uszami. – Obłoczny Koń nie pojedzie tam dziś wieczorem już ani razu, ani ten głupi mały chłopiec. Nie pozwolę, żeby takie głupie bzdury psuły mi zachód słońca. Pamiętaj, co mówię, i zajmij się swoją robotą”.

I nie rzuciwszy już nawet okiem na Neville’a, człowiek z dużymi uszami odmaszerował, żeby przygotować zachód słońca na następnym paśmie, wiele, wiele mil stąd.

Neville spojrzał bezradnie na malutkiego żółtego człowieczka, a malutki żółty człowieczek spojrzał na Neville’a, i żaden nie odezwał się ani słowem, dopóki człowiek z dużymi uszami nie odszedł daleko. Wtedy Ostatni Promyk znów zrobił się całkiem wesoły.

„No cóż – powiedział – słyszałeś, co powiedział główny maszynista. Na pewno nie możesz wrócić do domu tą samą drogą, którą przybyłeś. Jedyne, co ci zostaje, to objechać dookoła. Akurat zdążysz, jeśli się pospieszysz”.

„Objechać dookoła? – powtórzył Neville zdziwionym głosem. – Dookoła czego, dookoła gdzie?”

„Dookoła świata, oczywiście” – odparł mały żółty człowieczek.

„Dookoła świata? – zawołał Neville. – Pan chyba sobie ze mnie żartuje, a to bardzo nieładnie”.

„Ani trochę – zaśmiał się mały żółty człowieczek. – Nie musisz robić z tego takiego zamieszania. Przecież ja okrążam świat raz dziennie razem z zachodem słońca. Ty musisz tylko jechać trochę szybciej, żeby zrobić to w kilka minut, a z pomocą Obłocznego Konia to łatwizna. Nie martw się Obłocznym Koniem. Musi robić wszystko, co mu każę. A teraz wybacz mi na chwileczkę, a potem dam ci dokładne wskazówki”.

To mówiąc, malutki żółty człowieczek poszedł za różową chmurę i wrócił z pięknym niebieskim kwiatem w ręku.

„To – powiedział, wręczając kwiat Neville’owi – jest Kwiat z Nieba. Jest zrobiony w całości z prawdziwego kawałka nieba i jest talizmanem – to dłuższe słowo na amulet, wiesz – który pozwala ci za darmo objechać świat dookoła. Musisz pamiętać tylko o jednym: w żadnym wypadku nie wolno ci zgubić tego kwiatu, dopóki nie wrócisz do domu. A teraz dokładnie to, co masz zrobić: masz jechać na zachód i pędzić dookoła świata, aż znowu dogonisz ten wieczór. To bardzo proste”.

„Proste! – zawołał Neville. – Przecież ja nic z tego nie rozumiem”.

„Ojej! – powiedział malutki żółty człowieczek dość niecierpliwie. – Strasznie z ciebie tępa głowa. Słuchaj uważnie. Świat, jak wiesz, obraca się z zachodu na wschód, i przez to wydaje się, że słońce okrąża świat ze wschodu na zachód. Dobrze. Więc musisz jechać na zachód na Obłocznym Koniu o wiele szybciej, niż pozornie wędruje słońce, i znowu je dogonić, zanim zdąży się stąd dobrze oddalić. Obłoczny Koń jest w dobrej formie, więc z łatwością powinieneś to zrobić w kilka minut”.

„W kilka minut!” – wykrztusił Neville.

„Bądź cicho i słuchaj – warknął malutki żółty człowieczek. – Kilka mil na zachód stąd wjedziesz w jasny dzień. To będzie popołudnie. Potem spotkasz południe, a kiedy je miniesz, dotrzesz do miejsca, gdzie jest dopiero świt. To mniej więcej w połowie drogi dookoła ziemi. Pokaż Kwiat z Nieba Odźwiernemu Świtu, a on cię przepuści. Potem dotrzesz do tej połowy świata, gdzie jest noc, i musisz pędzić przez nią, aż dotrzesz do miejsca, gdzie jest dopiero wieczór. To będzie TEN wieczór, gdzieś tutaj, bo w sumie zajmie ci to tylko kilka minut. A kiedy znowu zobaczysz swój dom albo łyse wzgórze, chwyć mocno Kwiat z Nieba, zeskocz z Obłocznego Konia, a wdzięcznie spłyniesz w dół na ziemię. Nic ci się nie stanie. Potem możesz iść do domu i mam nadzieję, że nie spóźnisz się na obiad”.

„Ale – zaczął Neville – nie rozumiem…”

„Mój czas jest cenny – powiedział malutki żółty człowieczek, ściskając mu dłoń. – Do widzenia i przyjemnej podróży”. To mówiąc, klepnął energicznie Obłocznego Konia w bok i w jednej chwili koń pędził już na zachód w najstraszliwszym tempie.

Oczywiście teraz, kiedy wynaleziono samoloty, latanie nie wydaje się już tak cudowne, jak kiedyś. Ale wleczenie się w powietrzu dwupłatowcem czy jednopłatowcem z prędkością osiemdziesięciu czy stu mil na godzinę to bardzo nudna sprawa w porównaniu z wyścigiem z dniem dookoła świata na Obłocznym Koniu. A Neville jest najprawdopodobniej jedyną osobą, która kiedykolwiek tego dokonała.

Zanim się zorientował, co się stało, zostawił wieczór daleko za sobą i jechał w pełnym świetle dnia. Obłoczny Koń wzbił się wysoko w powietrze i Neville zobaczył rozległą krainę, z równinami, wzgórzami i lasami, rozpostartą daleko w dole. Chwilę później pod nim nie było już lądu, tylko szerokie morze, iskrzące się w jasnym słońcu.

Zanim zdążył się czemukolwiek przyjrzeć, dotarł do południa, wysoko nad dziwną obcą krainą, i pędził przez poranek w stronę świtu. Leciał tak szybko, że nie miał szans wyraźnie czegokolwiek zobaczyć; ale migały mu przed oczami najróżniejsze dziwne widoki. Widział na morzu wiele statków – małe stateczki i dostojne parowce sunące po oceanie jak dziwne chrząszcze wodne. Raz, kiedy Obłoczny Koń zniżył lot, Neville zobaczył piękny żaglowiec z rozpostartymi wszystkimi żaglami i dziwnie wyglądających ludzi na pokładzie. Wyglądali zupełnie jak piraci i może nimi byli; ale Neville nie miał czasu się upewnić, bo w następnej minucie był już nad dziką krainą, gdzie zobaczył gromadę czarnoskórych mężczyzn z włóczniami i maczugami, którzy ścigali słonia przez polanę w wielkiej dżungli. Kiedy patrzył, słoń odwrócił się i zaszarżował na myśliwych; ale co stało się potem, Neville nie zobaczył, bo w następnej chwili był nad wielkim miastem z tłumami ludzi na ulicach – ludzi ubranych w dziwne, jaskrawe stroje – i dzwoniły dzwony, i gwizdały gwizdki. Potem rozpostarła się pod nim wielka pustynia, na której nie było widać żywej duszy poza wielkim płowym lwem skradającym się po piasku. Potem znowu było morze i kolejne statki; a światło zaczęło przygasać, bo był już prawie w połowie drogi dookoła ziemi i zbliżał się do świtu.

Światło przygasało coraz bardziej i bardziej, zupełnie jakby nadchodził wieczór – a przed sobą Neville zobaczył świt, podobny do srebrzystej bramy na niebie. Obłoczny Koń pomknął prosto ku niej i zatrzymał się tak nagle, że Neville omal nie spadł.

„Co to ma być? Co to ma być?” – zawołał cienki głosik; i Neville zobaczył obok srebrnej bramy małego człowieczka ubranego od stóp do głów w srebrzystą szarość. Był to Odźwierny Świtu, zwany czasem Pierwszym Promykiem.

Zanim Neville zdążył odpowiedzieć, mały szary człowieczek dostrzegł Kwiat z Nieba.

„Aha, masz talizman – powiedział. – Przejeżdżaj! I nie zatrzymuj się na pogaduszki, bo mam dziś rano mnóstwo roboty. Przyjemnej podróży” – dodał, klepiąc Obłocznego Konia po łopatce; i w mgnieniu oka Neville przejechał przez świt i zanurzył się w noc.

Noc była ciemna, bezksiężycowa, bo niebo zasnuwały gęste chmury. Obłoczny Koń leciał ponad nimi, a nad głową Neville widział pędzące gwiazdy, w dole zaś tylko czerń ciężkich chmur. Ale częściej Obłoczny Koń leciał nisko, i wtedy niewiele było widać. Po światłach płynących statków Neville poznawał, że czasem jest nad morzem. Czasem migoczące światła miasteczek albo samotnych zagród, czy nagła łuna wielkiego miasta mówiły mu, że pod nim jest ląd. Raz przez ciemność zobaczył wielki pożar lasu na wyspie; jego blask oświetlał morze i ukazywał tubylców stłoczonych na plaży i na płyciźnie, a niektórych odpływających w czółnach.

Potem ciemność znowu pochłonęła Obłocznego Konia, a płonąca wyspa została daleko w tyle.

Potem Neville zaczął czuć się trochę senny. Może nawet trochę się zdrzemnął, bo następne, co zobaczył, to słabe światło na niebie przed sobą, jakby nadchodził świt. Ale wiedział, że to musi być wieczór, bo wracał do miejsca, z którego wyruszył, i doganiał słońce. Bo widzisz, nie było go zaledwie kilka minut.

Obłoczny Koń leciał teraz bardzo nisko; a ciemność szybko rzedła. A potem, o wiele wcześniej, niż się spodziewał, Neville zobaczył pod sobą dach swojego domu. Widział ogród w zmierzchu i swojego psa, który węszył między drzewami, jakby go szukał.

Neville zaczął się teraz zastanawiać nad skokiem i trochę się denerwował. Mógł wylądować miękko, a mógł i nie. Miał na to tylko słowo malutkiego żółtego człowieczka.

A potem ze zgrozą zobaczył, że minęli już jego dom i są nad łysym wzgórzem. Nie było czasu do stracenia. Obłoczny Koń znowu niósł go w stronę zachodu słońca, a gdyby tam dotarł, co by wtedy powiedział główny maszynista?

Więc ściskając mocno Kwiat z Nieba, Neville zamknął oczy i skoczył. Spodziewał się trochę, że szybko spadnie i roztrzaska się o ziemię; ale zamiast tego unosił się w powietrzu jak piórko, kołysząc się i dryfując, i przez cały czas powoli opadając ku ziemi. Było to naprawdę bardzo przyjemne uczucie.

Kiedy powoli opadał w dół, w dół, w dół, pod nim było łyse wzgórze.

Widział Obłocznego Konia – teraz już niewiele większego od białej plamki – jak pędzi dalej, żeby dogonić zachód słońca. A on wciąż opadał bardzo, bardzo powoli w stronę szczytu łysego wzgórza.

Jego piesek zdążył go już zauważyć i wybiegł pędem przez furtkę i pod górę na łyse wzgórze, głośno szczekając. A on wciąż opadał coraz bliżej ziemi, w dół, w dół, coraz bliżej i bliżej – i wtedy, całkiem nagle, jakby o wszystkim zapomniał.

Następne, co Neville pamiętał, to coś mokrego i ciepłego na policzku. Otworzył oczy i zobaczył, że piesek liże go po twarzy. Usiadł i rozejrzał się. Leżał w trawie na szczycie łysego wzgórza; noc była już bardzo blisko, a pierwsza gwiazda właśnie zaczynała migotać.

Wtedy, całkiem nagle, Neville przypomniał sobie Obłocznego Konia i małego żółtego człowieczka, i małego srebrnego człowieczka, i głównego maszynistę, i cudowną podróż, i całą resztę.

„No, ale miałem niezwykły sen” – powiedział Neville, przeciągając się. I gdy to robił, z ręki wypadł mu Kwiat z Nieba.

A więc to jednak nie był sen; bo gdyby był, jak wytłumaczyć ten Kwiat z Nieba? Podniósł go i niósł bardzo ostrożnie, kiedy ruszył do domu na obiad, a piesek dreptał mu przy nodze.

„Co za piękny kwiat! – powiedziała mama Neville’a, kiedy wrócił do domu. – Skądżeś go wziął?”

„To kawałek prawdziwego nieba” – powiedział z dumą Neville, wręczając go jej.

Mama uśmiechnęła się do niego i powiedziała: „To bardzo ładnie powiedziane i rzeczywiście wygląda jak mały kawałek nieba. Ale oczywiście nie może to być prawdziwy kawałek”.

Wtedy Neville zrozumiał, że gdyby opowiedział o swojej cudownej przejażdżce i próbował wyjaśnić, że okrążył cały świat, odkąd wyszedł się bawić, rodzicom bardzo, bardzo trudno byłoby w to uwierzyć. Więc nic nie powiedział, tylko zjadł bardzo dobry obiad.

Ale mama Neville’a wstawiła kwiat do wazonu na kominku; i do dziś tam stoi, tak samo świeży i jasny jak zawsze. Nie więdnie. Mama Neville’a uważa, że to bardzo dziwne i cudowne. I tak właśnie jest.

Od tamtego dnia, kiedy Neville idzie na szczyt łysego wzgórza, żeby popatrzeć na zachód słońca, jest prawie pewien, że właśnie wtedy, gdy złote światło gaśnie, widzi przy bramie małego żółtego człowieczka; i wydaje mu się, że mały żółty człowieczek macha mu wesoło na powitanie. Ale czy tak jest, czy nie, Neville zawsze odmachuje; i bardzo się cieszy, że ma dobrego przyjaciela w samym środku zachodu słońca.

Książki i opowiadania o koniach

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał