Paarden in de kunst

De jongen die de zonsondergang in reed

· The Equinest

Een jongen die naar een wolk in de vorm van een paard in de lucht kijkt
Een leuk avonturenverhaal over een paard in de lucht, uit A Book for Kids van CJ Dennis, verschenen in 1921. Het verhaal van een jongen die door een paard in een groots avontuur wordt gelokt.

Er was eens – en zo heel lang geleden is het niet eens – een jongetje dat Neville heette en met zijn familie in een huis woonde dat bijna op het platteland stond. Dat wil zeggen, het stond net aan de rand van de stad; en achter het huis lag een tamelijk grote heuvel, die helemaal kaal was.

Neville, die graag in zijn eentje speelde, dwaalde vaak naar de top van de kale heuvel; en als hij helemaal bovenop stond en de ene kant op keek, naar het oosten, kon hij over de hele stad heen kijken, met al haar hoge gebouwen en koepels en torenspitsen en rokende schoorstenen. Maar als hij de andere kant op keek, naar het westen, kon hij mijlenver uitkijken over het prachtige platteland, met zijn groene velden en boomgaarden en witte wegen en kleine boerderijtjes.

Op een avond speelde Neville alleen boven op de heuvel, toen hij merkte dat er net een van de allermooiste zonsondergangen begon die hij ooit had gezien. De lucht in het westen, ver boven het wijde land, was vol kleine wolkjes in allerlei soorten en vormen, en ze begonnen net de prachtigste kleuren aan te nemen.

Neville had zich al vaak vermaakt met het kijken naar wolken en de vreemde vormen die ze aannamen – soms als grote bergketens, soms als golven op zee, en heel vaak als olifanten en leeuwen en zeehonden en allerlei andere interessante dingen van dat soort. Maar nog nooit had hij zoveel dierenvormen in de wolken kunnen ontdekken. De lucht was bijna net zo goed als een dierentuin. Er waren kangoeroes en olifanten en een kip met kuikens en wallaby’s en konijnen en een grappige man met grote oren en allerlei andere vreemde vormen.

De zon zakte achter een verre heuvelrug, waar een gouden licht naar buiten straalde als door een poort. Het leek zo erg op een grote gouden poort dat Neville zich begon af te vragen wat er aan de andere kant te vinden zou zijn.

Opeens zag hij, precies midden tussen alle gekleurde wolken, één klein wolkje dat helemaal wit was, en terwijl hij ernaar keek, merkte hij dat het de vorm leek te hebben van een klein paard. Een heel klein paard leek het op die afstand; maar terwijl Neville keek, werd het groter en groter, net alsof het heel snel op hem af kwam, en hij wist bijna zeker dat hij de benen zag bewegen.

Daar schrok hij een beetje van, en dus wreef hij in zijn ogen om er zeker van te zijn dat ze hem geen streken leverden.

Toen hij opnieuw keek, schrok hij nog meer dan eerst; want het witte wolkje was geen wolkje meer, maar een echt, heus klein wit paard. Bovendien had het net de lucht verlaten en galoppeerde het de bergketen af die hij ver in het westen kon zien.

Binnen twee minuten had het de bergketen achter zich gelaten en kwam het over de velden op hem af: het sprong over de hekken, dook onder de bomen door en raasde over de vlakte, met zijn witte manen en staart wapperend in de wind. Het leek recht op hem af te komen.

Hij was niet echt bang – dat moet je niet van hem denken – maar hij begon zich net af te vragen of het niet bijna tijd was om naar huis te gaan voor het avondeten, toen hij merkte dat het witte paard was blijven staan, precies aan de voet van de kale heuvel. Het keek naar hem op, gooide zijn hoofd in de lucht en schraapte met zijn hoef over de grond – het mooiste witte paard dat hij ooit had gezien, zelfs in het circus. Toen leek het zijn opwinding te boven te komen en begon het rustig de heuvel op te draven, naar hem toe.

Ik denk niet dat iemand het Neville kwalijk zou hebben genomen als hij toen had besloten meteen naar huis te gaan om te eten. Maar hij was een vrij dappere jongen, en hij was in elk geval erg nieuwsgierig, dus hij bleef gewoon staan en wachtte af.

En hier begint het allerwonderlijkste deel van het verhaal. Het witte paard draafde naar Neville toe en sprak hem aan. Daar zouden de meeste mensen van opkijken; en Neville was zeker net zo verbaasd als ieder ander zou zijn geweest.

“Waar ben je bang voor?” vroeg het witte paard met luide stem.

Nu WAS Neville inmiddels wel een klein beetje bang; maar dat wilde hij niet laten merken, dus hij zei alleen: “Wie is er bang?”

“JIJ bent bang,” zei het witte paard, nog harder dan eerst. “Je bent maar een verlegen jongetje. Toen ik je in de verte zag, dacht ik dat je een van de dapperen was; maar ik heb me vergist. Je bent gewoon een kleine bangerik.”

“Jij moet oppassen tegen wie dat je praat,” zei Neville, die opeens zijn angst vergat. (Kleine jongens praten niet altijd even netjes; anders had hij “tegen wie je praat” gezegd en niet “tegen wie dat je praat”.) Hij vond het vreselijk om een “bangerik” genoemd te worden. “Pas maar op, of je krijgt een klap van me!”

“Aha!” riep het witte paard. “Ineens heel dapper, hè? Maar toch durf je niet dichterbij te komen om me te aaien.”

“Maar ik wil je helemaal niet aaien,” zei Neville.

“Dat dacht ik al,” antwoordde het witte paard. “Dat dacht ik al, zodra ik dicht bij je kwam. Jij bent een van de bangen, en ik heb mijn tijd verspild.”

“Wie is er bang?” zei Neville weer.

“Dat vroeg je al eerder,” antwoordde het witte paard, “en ik heb het je gezegd. Als je niet bang bent, kom dan hier en aai me. Er is niets om bang voor te zijn.”

Dus liep Neville recht op het witte paard af en aaide hem over zijn schouder. En meteen voelde hij dat het dom van hem was geweest om zich in te houden. Want van alle gladde, zachte, zijdeachtige vachten die hij ooit had geaaid, was die van het witte paard beslist de gladste, de zachtste en de zijdeachtigste. Hij had het gevoel dat hij hem urenlang zou kunnen blijven aaien.

“Zie je nou wel,” zei het witte paard met een stem die net zo zacht en zijdeachtig was als zijn vacht. “Er was niets om bang voor te zijn, toch? En ik denk dat ik me misschien in je heb vergist. Ik denk eigenlijk dat je best eens een van die durfallen zou kunnen zijn waar je in verhalen over leest. Wat dacht je ervan om op mijn rug te springen voor een ritje?”

Neville hield op met het aaien van het witte paard en deinsde een beetje terug.

“Ik ben bang dat ze me thuis verwachten voor het eten,” zei hij. “Ik vond het heel leuk om je te ontmoeten.” Neville was altijd een beleefd jongetje.

“Dat komt goed uit!” riep het witte paard. “Spring op mijn rug, dan breng ik je naar huis. Je vond het fijn om me te aaien, hè? Nou, dat is nog niets vergeleken met het ritje dat je gaat beleven – helemaal niets. De stoutmoedigste ruiters ter wereld zouden er alles voor overhebben om één klein ritje op mijn rug te maken. Kom op! Een, twee, drie, en hup, erop!”

Toen, voordat Neville goed en wel wist wat hij deed, nam hij een kleine aanloop en sprong schrijlings op het witte paard.

“Ik woon daar vlakbij,” zei Neville, en hij wees naar zijn huis.

Maar nog voordat hij “boe” kon zeggen, of zelfs “bah” (als hij al een van die woorden had willen zeggen), lachte het witte paard een akelige holle lach, sprong van de grond omhoog en zweefde door de lucht naar de wegstervende zonsondergang, recht van huis en het avondeten vandaan.

Neville hield zich stevig vast, want hij was zo hoog boven de aarde dat eraf vallen zijn einde zou betekenen. En ver onder zich zag hij de groene velden en de witte weg, die nu niet meer dan een draadje leek.

“Dat is niet eerlijk! Ho, terug! Ho, terug!” riep hij tegen het witte paard; maar het witte paard antwoordde niet. Hij leek opeens zelfs niet zozeer op een wit paard als wel op een witte wolk in de vorm van een paard, en Neville zag dat hij niet langer op de zijdeachtige vacht van het paard zat, maar op iets zachts en donzigs, als een witte schapenvacht, en het was een beetje vochtig. Toen wist hij dat hij op een wolk reed; en omdat het nogal dwaas was om tegen een wolk te blijven praten, hield hij op met roepen. Hij bleef gewoon stevig zitten en vroeg zich af wat er nu zou gebeuren.

Hij was nu hoog boven een boerderij: een die hij vroeger vanaf de kale heuvel zag. Hij herkende haar aan de hoge dennenbomen die eromheen stonden; en beneden op het erf zag hij een man met een emmer die de kalveren ging voeren. Neville riep luid naar hem, maar de man keek niet eens op. Nu was hij al ver voorbij die boerderij en boven een boomgaard, waar hij de fruitbomen in rechte rijen zag staan; en een paar seconden later lag de bergketen onder hem, en Neville wist dat de wolk die op een paard leek recht op de gouden poort afging, die nu dof gloeide in een grijze lucht. Hij reed de zonsondergang in.

Zo snel als de wind die het voortdreef, zweefde het Wolkenpaard over de bergketen. Opeens was er overal om hem heen een gloed van gouden licht, en toen een kleurenflits die zo prachtig was dat Neville er niet naar kon kijken. Hij sloot zijn ogen, en terwijl hij dat deed, voelde hij dat het Wolkenpaard eindelijk was blijven staan.

Zo zat Neville op de wolk, en een hele tijd durfde hij zijn ogen niet open te doen. Toen hij eindelijk weer keek, viel hij bijna flauw van verwondering. Hij was binnen in de zonsondergang.

Maar hij was nauwelijks begonnen van het prachtige schouwspel te genieten, of hij schrok van een grappig, schel stemmetje vlak naast hem. Toen hij naar beneden keek, zag hij een vreemd mannetje, niet groter dan een wandelstok, van top tot teen in goudgele kleren gekleed. “Lieve hemel!” zei het gele mannetje. “Hoe ben JIJ hier binnengekomen? Weet je niet dat dit privéterrein is?”

“Het spijt me heel erg,” zei Neville, “maar ik kon er niets aan doen. Het Wolkenpaard heeft me hierheen gebracht, ziet u.”

“Ah!” zei het gele mannetje. “Heeft hij je beetgenomen? Hij is veel te speels, dat Wolkenpaard; en ik moet zeggen, hij heeft je lelijk in de nesten gewerkt.”

“Neem me niet kwalijk,” zei Neville, “maar zou u me willen vertellen wie u bent?”

“Ik?” riep het gele mannetje. “Wel, ik ben natuurlijk de Laatste Zonnestraal. Ik dacht dat je dat wist. Het is mijn werk, snap je, om de voorstelling af te sluiten als de zonsondergang voorbij is. En dat is behoorlijk zwaar werk, kan ik je vertellen, want ik moet het om de paar minuten opnieuw doen, de hele aarde rond. En soms wordt het erg vermoeiend. Zou je het geloven? Ik heb in mijn hele leven nog nooit een dageraad of een zonnig middaguur gezien – alleen maar zonsondergangen. Zonsondergangen bij het ontbijt, zonsondergangen bij het middageten, zonsondergangen bij het avondeten. En als ik ook maar de kleinste vergissing maak, heb ik de hoofdtoneelknecht meteen op mijn nek.”

“Goeie genade!” zei Neville. “Ik wist niet dat jullie hier toneelknechten hadden.” Neville was weleens naar het theater geweest en wist dus wat een toneelknecht was.

“Hoe denk je anders dat we de decors verschuiven?” riep het gele mannetje nogal geërgerd. Toen had hij het opeens heel druk met niets, terwijl hij fluisterde: “Pas op! Daar komt de hoofdtoneelknecht aan.”

Toen Neville omkeek, zag hij een man met heel grote oren op hen afkomen. Het was geen aardig uitziende man, en hij leek sprekend op de wolkenman die Neville soms in de lucht had gezien als hij vanaf de kale heuvel naar de zonsondergang ging kijken.

“Kom op! Kom op!” brulde de man met de grote oren. “Schiet eens op daar, Goldie! Over een paar minuten sluiten we hier de voorstelling, en dan beginnen we meteen op de volgende bergketen. Zorg dat dat doek op tijd zakt.”

“Zeker, meneer,” antwoordde het gele mannetje heel nederig.

Toen zag de man met de grote oren Neville voor het eerst. Hij fronste duister, en zijn grote oren leken van ergernis te flapperen.

“Wie zit er op ons Wolkenpaard?” brulde hij met zijn zware, boze stem.

“Gewoon een jongetje,” zei het gele mannetje – want Neville was veel te bang om iets te zeggen. “Gewoon een jongetje dat door het Wolkenpaard is beetgenomen. Ik denk dat hij graag naar huis zou gaan – daar, vlak bij de kale heuvel, als u het niet erg vindt, meneer.”

“Geen sprake van!” schreeuwde de man met de grote oren. “Het Wolkenpaard gaat er vanavond niet meer op uit, en dat domme jongetje ook niet. Ik laat de zonsondergang niet in de war sturen door zulke dwaze onzin. Let jij maar op wat ik zeg en doe je werk.”

En zonder Neville nog een blik waardig te keuren, beende de man met de grote oren weg om de zonsondergang op de volgende bergketen te regelen, mijlen en mijlen verderop.

Neville keek het gele mannetje wanhopig aan, en het gele mannetje keek Neville aan, en geen van beiden zei een woord tot de man met de grote oren een flink eind weg was. Toen werd de Laatste Zonnestraal weer helemaal vrolijk.

“Nou,” zei hij, “je hebt gehoord wat de hoofdtoneelknecht zei. Langs de weg waarlangs je gekomen bent, kun je in elk geval niet naar huis. Het enige wat je kunt doen, is eromheen gaan. Je hebt er net genoeg tijd voor, als je opschiet.”

“Eromheen?” herhaalde Neville verbaasd. “Waaromheen? Waarlangs?”

“Om de wereld heen, natuurlijk,” antwoordde het gele mannetje.

“Om de wereld heen?” riep Neville. “U houdt me vast voor de gek, en dat vind ik heel onaardig.”

“Helemaal niet,” lachte het gele mannetje. “Je hoeft er niet zo’n drukte om te maken. Ik ga zelf elke dag een keer met de zonsondergang de wereld rond. Jij hoeft alleen een beetje sneller te gaan, zodat je het in een paar minuten doet, en met het Wolkenpaard als hulp is dat makkelijk te regelen. Maak je over het Wolkenpaard maar geen zorgen. Hij moet precies doen wat ik hem zeg. Neem me nu even niet kwalijk, dan geef ik je zo meteen precieze aanwijzingen.”

Daarop ging het gele mannetje achter een roze wolk en kwam terug met een prachtige blauwe bloem in zijn hand.

“Dit,” zei hij, terwijl hij de bloem aan Neville gaf, “is een Hemelbloem. Hij is helemaal gemaakt van een echt stukje hemel, en het is een talisman – dat is een moeilijker woord voor een gelukbrenger, weet je – waarmee je gratis de wereld rond kunt. Het enige wat je moet onthouden, is dat je die bloem op geen enkele voorwaarde kwijt mag raken voordat je weer thuis bent. Wat je precies moet doen, is naar het westen reizen en de wereld rond racen tot je deze avond weer hebt ingehaald. Het is heel eenvoudig.”

“Eenvoudig!” riep Neville. “Ik snap er helemaal niets van.”

“Hemeltje!” zei het gele mannetje nogal ongeduldig, “wat ben je traag van begrip. Luister nu goed. De wereld draait, zoals je weet, van west naar oost, en daardoor lijkt het alsof de zon van oost naar west om de wereld heen gaat. Goed. Dus wat jij moet doen, is op het Wolkenpaard veel sneller naar het westen rijden dan de zon lijkt te reizen, en hem weer inhalen voordat hij ver hiervandaan is. Het Wolkenpaard is in goede conditie, en je zou het makkelijk in een paar minuten moeten kunnen doen.”

“Een paar minuten!” hijgde Neville.

“Stil en luister,” snauwde het gele mannetje. “Een paar mijl ten westen van hier kom je in het volle daglicht. Dan is het middag. Daarna kom je bij het middaguur, en als je dat voorbij bent, bereik je de plek waar het pas dageraad is. Dat is ongeveer halverwege rond de aarde. Laat de Hemelbloem aan de poortwachter van de Dageraad zien, dan laat hij je door. Dan kom je in de helft van de wereld waar het nacht is, en daar moet je omheen racen tot je de plek bereikt waar het pas avond is. Dat is dan DEZE avond, ergens hier in de buurt, want je bent er in totaal maar een paar minuten mee bezig geweest. En als je je eigen huis of de kale heuvel weer ziet, pak je de Hemelbloem stevig in je hand, spring je van het Wolkenpaard, en dan zweef je sierlijk naar de aarde. Het doet geen pijn. Dan kun je naar huis, en ik hoop dat je niet te laat bent voor het eten.”

“Maar,” begon Neville, “ik snap niet –”

“Mijn tijd is kostbaar,” zei het gele mannetje, terwijl hij hem de hand schudde. “Dag, en goede reis.” Meteen daarop gaf hij het Wolkenpaard een flinke klap op de flank, en in een oogwenk raasde het in een verschrikkelijk tempo naar het westen.

Nu er vliegtuigen zijn uitgevonden, vindt men vliegen natuurlijk niet meer zo wonderbaarlijk als vroeger. Maar in een tweedekker of een eendekker met tachtig of honderd mijl per uur door de lucht kuieren is maar een tamme bezigheid vergeleken met op een Wolkenpaard met de dag om de wereld racen. En Neville is heel waarschijnlijk de enige die dat ooit heeft gedaan.

Bijna voordat hij wist wat er gebeurd was, had hij de avond ver achter zich gelaten en reed hij in vol daglicht. Het Wolkenpaard was hoog in de lucht gestegen, en Neville zag het wijde land, met vlakten en heuvels en bossen, ver onder zich uitgestrekt. Een ogenblik later lag er geen land meer onder hem, maar de wijde zee, die schitterde in het felle zonlicht.

Voordat hij veel had kunnen zien, had hij het middaguur bereikt, hoog boven een vreemd, ver land, en raasde hij door de ochtend naar de dageraad. Hij ging zo snel dat hij weinig kans had om iets duidelijk te zien; maar hij ving glimpen op van veel vreemde dingen. Hij zag veel schepen op zee – kleine scheepjes en statige stoomschepen die als vreemde waterkevers over de oceaan kropen. Eén keer, toen het Wolkenpaard laag zweefde, zag Neville een prachtig zeilschip met alle zeilen bij, en vreemd uitziende mannen aan dek. Ze leken erg op piraten, en misschien waren ze dat ook; maar Neville had geen tijd om het zeker te weten, want de minuut daarop was hij al boven een wild land, waar hij een groep zwarte mannen met speren en knotsen een olifant zag opjagen over een open plek in een grote jungle. Terwijl hij keek, draaide de olifant zich om om de jagers aan te vallen; maar wat er toen gebeurde, zag Neville niet, want een ogenblik later was hij boven een grote stad met drommen mensen in de straten – mensen in vreemde, felgekleurde kleren – en er luidden klokken en er klonken fluiten. Toen strekte zich een grote woestijn onder hem uit, zonder iets levends te zien behalve een grote, geelbruine leeuw die over het zand sloop. Toen kwam de zee weer, en nog meer schepen; en het licht begon te verflauwen, want hij was bijna halverwege rond de aarde en naderde de dageraad.

Steeds zwakker werd het licht, en nog zwakker, net alsof het avond werd – en voor zich zag Neville de dageraad als een zilveren poort in de lucht. Recht daarop af stormde het Wolkenpaard, en het stopte zo plotseling dat Neville er bijna af viel.

“Wat is dit allemaal? Wat is dit allemaal?” riep een klein stemmetje; en Neville zag naast de zilveren poort een mannetje dat van top tot teen in zilvergrijs gekleed was. Het was de Poortwachter van de Dageraad, die ook wel de Eerste Zonnestraal wordt genoemd.

Voordat Neville kon antwoorden, had het grijze mannetje de Hemelbloem al gezien.

“Ah, je hebt de talisman,” zei hij. “Ga maar door! En blijf niet staan kletsen, want ik heb het vanochtend heel druk. Goede reis,” voegde hij eraan toe, terwijl hij het Wolkenpaard een klap op de schouder gaf; en in een oogwenk was Neville door de dageraad heen en de nacht in gedoken.

Het was een donkere nacht, zonder maan, want de lucht was bedekt met dikke wolken. Daarboven vloog het Wolkenpaard, en boven zich zag Neville de voorbijsnellende sterren, en onder zich alleen de duisternis van zware wolken. Maar vaker vloog het Wolkenpaard laag, en dan was er weinig te zien. Aan de lichten van varende schepen wist Neville dat hij soms boven zee was. Soms vertelden twinkelende lichtjes in dorpen of eenzame boerderijen, of de plotselinge gloed van een grote stad, hem dat er land onder hem was. Eén keer zag hij door de duisternis heen een grote bosbrand op een eiland, en het licht ervan verlichtte de zee en liet de eilandbewoners zien, die op het strand en in het ondiepe water samendromden, terwijl sommigen in kano’s wegvluchtten.

Toen slokte de duisternis het Wolkenpaard weer op, en het brandende eiland bleef ver achter.

Daarna begon Neville zich een beetje slaperig te voelen. Misschien heeft hij wel even geslapen, want het volgende wat hij zag, was een zwak licht in de lucht voor zich, alsof de dageraad eraan kwam. Maar hij wist dat het de avond moest zijn, want hij kwam terug bij de plek waar hij was vertrokken, en hij haalde de zon in. Want weet je, hij was maar een paar minuten weg geweest.

Het Wolkenpaard vloog nu heel laag; en de duisternis nam snel af. Toen, veel eerder dan hij had verwacht, zag Neville het dak van zijn eigen huis onder zich. Hij kon de tuin in de schemering zien, en zijn eigen hond die tussen de bomen rondsnuffelde alsof hij hem zocht.

Neville begon nu na te denken over het springen, en hij was nogal zenuwachtig. Misschien zou hij zacht landen, misschien ook niet. Hij had daarvoor alleen het woord van het gele mannetje.

Toen zag hij tot zijn schrik dat ze zijn huis voorbij waren en boven de kale heuvel vlogen. Er was geen tijd te verliezen. Het Wolkenpaard nam hem weer mee de zonsondergang in, en als dat gebeurde, wat zou de hoofdtoneelknecht dan wel niet zeggen?

Dus kneep Neville de Hemelbloem stevig in zijn hand, sloot zijn ogen en sprong. Hij verwachtte half dat hij snel zou vallen en op de aarde te pletter zou slaan; maar in plaats daarvan zweefde hij als een veertje door de lucht, wiegend en drijvend, en zakte al die tijd langzaam naar de grond. Het was echt een heel prettig gevoel.

De kale heuvel lag onder hem terwijl hij langzaam naar beneden kwam, naar beneden, naar beneden.

Hij kon het Wolkenpaard zien – nu niet veel meer dan een klein wit stipje – dat verder raasde om de zonsondergang in te halen. En nog steeds zakte hij heel langzaam naar de top van de kale heuvel.

Zijn hondje had hem nu gezien en kwam luid blaffend het hek uit en de kale heuvel op gestormd. En hij bleef zakken, steeds dichter naar de aarde, omlaag, omlaag, dichter en dichterbij – en toen leek hij opeens alles te vergeten.

Het volgende wat Neville zich herinnerde, was dat hij iets nats en warms op zijn wang voelde. Hij deed zijn ogen open en zag dat het hondje zijn gezicht likte. Hij ging rechtop zitten en keek om zich heen. Hij lag in het gras boven op de kale heuvel; het was bijna nacht, en de eerste ster begon net te twinkelen.

Toen herinnerde Neville zich opeens het Wolkenpaard en het gele mannetje en het zilveren mannetje en de hoofdtoneelknecht en de wonderlijke reis en al de rest.

“Nou, wat een merkwaardige droom,” zei Neville, terwijl hij zich uitrekte. En terwijl hij dat deed, viel de Hemelbloem uit zijn hand.

Het was dus toch geen droom geweest; want als het dat wel was, hoe moest hij die Hemelbloem dan verklaren? Hij raapte hem op en droeg hem heel voorzichtig, terwijl hij naar huis ging om te eten, met zijn hondje dravend op zijn hielen.

“Wat een prachtige bloem!” zei Nevilles moeder toen hij thuiskwam. “Waar heb je die in vredesnaam vandaan?”

“Het is een stukje echte hemel,” zei Neville trots, terwijl hij hem aan haar gaf.

Zijn moeder glimlachte naar hem en zei: “Dat is heel lief gezegd, en hij lijkt inderdaad op een klein stukje hemel. Maar het kan natuurlijk onmogelijk een echt stukje zijn.”

Toen wist Neville dat zijn ouders het heel, heel moeilijk te geloven zouden vinden als hij het verhaal van zijn wonderlijke rit zou vertellen en zou proberen uit te leggen dat hij de hele wereld rond was geweest sinds hij buiten was gaan spelen. Dus hij zei niets, maar at een heel goede maaltijd.

Maar Nevilles moeder zette de bloem in een vaas op de schoorsteenmantel; en tot op de dag van vandaag staat hij daar nog, even fris en helder als altijd. Hij verwelkt niet. Nevilles moeder vindt dat iets heel vreemds en wonderlijks. En dat is het ook.

Sinds die dag weet Neville, als hij naar de top van de kale heuvel gaat om naar een zonsondergang te kijken, bijna zeker dat hij, net als het gouden licht vervaagt, een klein geel mannetje bij de poort kan zien; en het lijkt hem dat het gele mannetje hem vrolijk groet. Maar of dat nu zo is of niet, Neville zwaait altijd terug; en hij is heel blij bij de gedachte dat hij een goede vriend heeft binnen in de zonsondergang.

Paardenboeken

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel