Obserwuj nasz nowy kanał na YouTube!

Końskie figle

Czytaj „Czarnego Księcia” online – Rozdział 8. Dalszy ciąg historii Ginger

· The Equinest

Kary koń na zielonej łące

Rozdział 8. Dalszy ciąg historii Ginger

Kiedy następnym razem byliśmy z Ginger razem na padoku, opowiedziała mi o swoim pierwszym miejscu.

„Po zajeżdżeniu – mówiła – kupił mnie handlarz, do pary z innym kasztanowatym koniem. Przez kilka tygodni jeździł nami w zaprzęgu, a potem sprzedano nas pewnemu modnemu dżentelmenowi i wysłano do Londynu. Handlarz zaprzęgał mnie już z wypinaczem i nienawidziłam tego bardziej niż czegokolwiek innego; ale na tym miejscu wypinano nas o wiele mocniej, bo stangret i jego pan uważali, że tak wyglądamy bardziej elegancko. Często jeździliśmy po parku i innych modnych miejscach. Ty, który nigdy nie miałeś na sobie wypinacza, nie wiesz, co to jest, ale mogę ci powiedzieć, że to okropne”.

„Lubię podrzucać łbem i nosić go tak wysoko jak każdy koń; ale wyobraź sobie, że zadzierasz głowę wysoko i musisz ją tak trzymać, i to całymi godzinami, nie mogąc nią w ogóle poruszyć, chyba że szarpnięciem jeszcze wyżej, a szyja boli cię tak, że nie wiesz, jak to wytrzymać. Do tego dwa wędzidła zamiast jednego – a moje było ostre, raniło mi język i szczękę, a krew z języka barwiła pianę, która wciąż mi leciała z warg, kiedy szarpałam się i niecierpliwiłam przez wędzidła i wodze. Najgorzej było, kiedy musieliśmy godzinami stać i czekać na naszą panią przed jakimś wielkim przyjęciem czy zabawą, a jeśli się niecierpliwiłam albo przytupywałam, dostawałam batem. Można było od tego oszaleć”.

„Czy twój pan wcale się o ciebie nie troszczył?” – zapytałem.

„Nie – powiedziała – zależało mu tylko na eleganckim zaprzęgu, jak to nazywają; chyba bardzo mało znał się na koniach; zostawiał to stangretowi, który mu powiedział, że mam drażliwy charakter! że nie przyzwyczajono mnie dobrze do wypinacza, ale szybko do niego przywyknę; tylko że on nie był człowiekiem, który by to potrafił, bo kiedy stałam w stajni, nieszczęśliwa i zła, zamiast uspokoić mnie i ułagodzić dobrocią, dostawałam tylko burknięcie albo cios. Gdyby był uprzejmy, starałabym się to znosić. Chciałam pracować, i to nawet ciężko; ale to, że dręczono mnie tylko dla ich widzimisię, doprowadzało mnie do złości. Jakim prawem kazali mi tak cierpieć? Oprócz bólu w pysku i bólu w szyi zawsze źle się przez to czułam w tchawicy i gdybym została tam długo, na pewno zepsułabym sobie oddech; ale robiłam się coraz bardziej niespokojna i drażliwa, nie mogłam nic na to poradzić; i zaczęłam kłapać zębami i wierzgać, kiedy ktoś przychodził mnie zaprzęgać; za to stajenny mnie bił, a pewnego dnia, kiedy właśnie zapięli nas do powozu i ściągali mi głowę w górę tym wypinaczem, zaczęłam się rzucać i wierzgać z całej siły. Szybko porwałam sporo uprzęży i wyswobodziłam się kopniakami; i tak skończyło się to miejsce”.

„Potem wysłano mnie do Tattersall’s na sprzedaż; oczywiście nie dało się za mnie poręczyć, że jestem wolna od narowów, więc nic o tym nie mówiono. Mój ładny wygląd i dobre chody szybko przyciągnęły pewnego dżentelmena, który zaczął licytować, i kupił mnie inny handlarz; próbował mnie na wszelkie sposoby i z różnymi wędzidłami i szybko się zorientował, czego nie mogę znieść. W końcu jeździł mną zupełnie bez wypinacza, a potem sprzedał mnie jako całkiem spokojnego konia pewnemu dżentelmenowi na wsi; był dobrym panem i dobrze mi się wiodło, ale jego stary stajenny odszedł i przyszedł nowy.

Ten człowiek był tak samo surowy i ciężkiej ręki jak Samson; zawsze mówił szorstkim, niecierpliwym głosem, a jeśli nie przesunęłam się w stanowisku w tej samej chwili, kiedy tego chciał, bił mnie nad stawami skokowymi miotłą albo widłami, czymkolwiek akurat miał w ręku. Wszystko, co robił, było grubiańskie, i zaczęłam go nienawidzić; chciał, żebym się go bała, ale miałam na to za dużo ognia, a pewnego dnia, kiedy rozdrażnił mnie bardziej niż zwykle, ugryzłam go, co oczywiście wprawiło go we wściekłość, i zaczął mnie bić po głowie szpicrutą. Potem już nigdy nie odważył się wejść do mojego stanowiska; czekały na niego albo moje kopyta, albo zęby, i dobrze o tym wiedział. Przy moim panu byłam całkiem spokojna, ale oczywiście słuchał tego, co mówił ten człowiek, i tak znowu mnie sprzedano”.

„Ten sam handlarz usłyszał o mnie i powiedział, że chyba zna jedno miejsce, gdzie mogłoby mi się dobrze wieść. »Szkoda by było – mówił – żeby taki piękny koń zmarnował się tylko dlatego, że nie dostał porządnej szansy«, i skończyło się na tym, że trafiłam tutaj niedługo przed tobą; ale wtedy już postanowiłam sobie, że ludzie są moimi naturalnymi wrogami i że muszę się bronić. Oczywiście tutaj jest zupełnie inaczej, ale kto wie, jak długo to potrwa? Chciałabym umieć myśleć o różnych sprawach tak jak ty; ale nie potrafię, po tym wszystkim, co przeszłam”.

„No cóż – powiedziałem – myślę, że byłoby naprawdę wstyd, gdybyś ugryzła albo kopnęła Johna czy Jamesa”.

„Nie zamierzam – powiedziała – dopóki są dla mnie dobrzy. Raz ugryzłam Jamesa dość mocno, ale John powiedział: »Spróbuj z nią po dobroci«, i zamiast mnie ukarać, jak się spodziewałam, James przyszedł do mnie z zabandażowanym ramieniem, przyniósł mi papkę z otrąb i pogłaskał mnie; i od tamtej pory nigdy na niego nie kłapnęłam zębami, i nie kłapnę”.

Było mi żal Ginger, ale oczywiście wiedziałem wtedy bardzo mało i myślałem, że pewnie wszystko wyolbrzymia; przekonałem się jednak, że z upływem tygodni stawała się dużo łagodniejsza i pogodniejsza i straciła to czujne, wyzywające spojrzenie, którym obrzucała każdego obcego, kto się do niej zbliżał; a pewnego dnia James powiedział: „Słowo daję, ta klacz zaczyna mnie lubić, dziś rano aż zarżała za mną, kiedy pogładziłem ją po czole”.

„Ano, ano, Jim, to »pigułki z Birtwick« – odparł John. – Z czasem będzie tak samo dobra jak Czarny Książę; dobroć to całe lekarstwo, jakiego potrzebuje, biedactwo!” Pan też zauważył tę zmianę, a pewnego dnia, kiedy wysiadł z powozu i podszedł do nas pogadać, jak to często robił, pogładził jej piękną szyję. „No, moja śliczna, no, jak ci się teraz wiedzie? Chyba jesteś dużo szczęśliwsza niż wtedy, kiedy do nas przyszłaś”.

Wyciągnęła do niego chrapy przyjaźnie i ufnie, a on łagodnie je pogładził.

„Wyleczymy ją, John” – powiedział.

„Tak, proszę pana, zadziwiająco się poprawiła; to już nie to samo stworzenie co dawniej; to »pigułki z Birtwick«, proszę pana” – powiedział John ze śmiechem.

Był to taki żarcik Johna; mawiał, że regularna kuracja „końskimi pigułkami z Birtwick” wyleczy prawie każdego narowistego konia; te pigułki, mówił, składają się z cierpliwości i łagodności, stanowczości i pieszczot, po funcie każdego składnika, zmieszanych z pół pinty zdrowego rozsądku, i należy je podawać koniowi codziennie.

Wszystkie rozdziały

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał