Końskie figle
Czytaj „Czarnego Księcia” online – Rozdział 7. Ginger

Rozdział 7. Ginger
Pewnego dnia, kiedy staliśmy z Ginger sami w cieniu, długo rozmawialiśmy; chciała wiedzieć wszystko o tym, jak mnie wychowano i zajeżdżano, więc jej opowiedziałem.
„No cóż – powiedziała – gdyby mnie tak wychowano, może miałabym równie dobry charakter jak ty, ale teraz chyba już nigdy go nie będę miała”.
„Dlaczego?” – zapytałem.
„Bo ze mną wszystko było zupełnie inaczej – odparła. – Nigdy nie miałam nikogo, ani konia, ani człowieka, kto byłby dla mnie dobry albo komu chciałabym sprawić przyjemność, bo przede wszystkim zabrano mnie od matki, gdy tylko mnie odsadzono, i wrzucono do gromady innych młodych źrebaków; żaden z nich się mną nie przejmował, a ja nie przejmowałam się żadnym z nich. Nie było dobrego pana takiego jak twój, który by się mną opiekował, rozmawiał ze mną i przynosił mi coś dobrego do jedzenia. Człowiek, który się nami zajmował, ani razu w życiu nie powiedział mi dobrego słowa. Nie mówię, że źle mnie traktował, ale nie obchodziliśmy go ani trochę bardziej, niż żeby mieć pewność, że mamy dość jedzenia i schronienie na zimę. Przez nasze pole biegła ścieżka i bardzo często przechodzący tamtędy duzi chłopcy rzucali w nas kamieniami, żebyśmy galopowali. Mnie nigdy nie trafili, ale jeden piękny młody źrebak został paskudnie skaleczony w pysk i pewnie została mu blizna na całe życie. Nie przejmowaliśmy się nimi, ale oczywiście dziczeliśmy przez to jeszcze bardziej i uznaliśmy na dobre, że chłopcy są naszymi wrogami. Świetnie się bawiliśmy na wolnych łąkach, galopując tam i z powrotem i goniąc się w kółko po polu; a potem stojąc spokojnie w cieniu drzew.
Ale kiedy przyszło do zajeżdżania, nastały dla mnie złe czasy; przyszło kilku ludzi, żeby mnie złapać, a kiedy w końcu zapędzili mnie w kąt pola, jeden złapał mnie za grzywkę, drugi chwycił za nos i ścisnął go tak mocno, że ledwie mogłam złapać oddech; potem jeszcze inny wziął moją dolną szczękę w twardą dłoń i siłą rozwarł mi pysk, i tak przemocą założyli mi kantar i wsadzili żelazo do pyska; potem jeden ciągnął mnie za kantar, a drugi okładał batem z tyłu, i tak po raz pierwszy zaznałam ludzkiej dobroci; wszystko było przemocą. Nie dali mi szansy zrozumieć, czego chcą. Byłam szlachetnej krwi, miałam w sobie dużo ognia i byłam bez wątpienia bardzo dzika, i pewnie przysparzałam im mnóstwo kłopotów, ale też okropnie było być zamkniętą w stanowisku dzień po dniu zamiast cieszyć się wolnością, więc gryzłam się, marniałam i chciałam się wyrwać. Sam wiesz, że jest wystarczająco ciężko, kiedy ma się dobrego pana i mnóstwo czułości, a ja nie zaznałam niczego takiego”.
„Był jeden człowiek – stary pan, pan Ryder – który, jak sądzę, szybko by mnie przekonał do siebie i mógłby ze mną zrobić wszystko; ale całą ciężką część fachu oddał synowi i jeszcze jednemu doświadczonemu człowiekowi, a sam przychodził tylko od czasu do czasu, żeby wszystkiego doglądać. Jego syn był silnym, wysokim, zuchwałym mężczyzną; nazywali go Samson, a on lubił się chwalić, że nie trafił jeszcze na konia, który by go zrzucił. Nie było w nim łagodności, jaka była w jego ojcu, tylko twardość, twardy głos, twarde oko, twarda ręka; i od pierwszej chwili czułam, że chce ze mnie wypędzić cały zapał i zrobić ze mnie tylko spokojny, potulny, posłuszny kawał koniny. »Konina«! Tak, tylko o tym myślał” – i Ginger tupnęła nogą, jakby sama myśl o nim doprowadzała ją do złości. Potem ciągnęła dalej:
„Jeśli nie robiłam dokładnie tego, czego chciał, złościł się i kazał mi biegać w kółko na długiej lonży po placu treningowym, aż mnie zmęczył. Chyba dużo pił i jestem całkiem pewna, że im częściej pił, tym gorzej było dla mnie. Pewnego dnia zamęczył mnie na wszystkie możliwe sposoby, a kiedy się położyłam, byłam zmęczona, nieszczęśliwa i zła; wszystko wydawało się takie ciężkie. Następnego ranka przyszedł po mnie wcześnie i znowu długo gonił mnie w kółko. Ledwie odpoczęłam godzinę, kiedy znowu po mnie przyszedł, z siodłem, ogłowiem i nowym rodzajem wędzidła. Nigdy nie umiałam dokładnie powiedzieć, jak to się stało; ledwie wsiadł na mnie na placu, kiedy coś, co zrobiłam, wyprowadziło go z równowagi i mocno szarpnął mnie wodzami. Nowe wędzidło bardzo bolało, więc nagle stanęłam dęba, co rozzłościło go jeszcze bardziej, i zaczął mnie chłostać. Poczułam, jak cała moja dusza się przeciw niemu buntuje, i zaczęłam wierzgać, rzucać się i stawać dęba, jak nigdy przedtem, i stoczyliśmy prawdziwą walkę; długo utrzymywał się w siodle i okrutnie karał mnie batem i ostrogami, ale krew się we mnie zagotowała i nic mnie nie obchodziło, co może mi zrobić, byle tylko go zrzucić.
W końcu, po straszliwej szamotaninie, zrzuciłam go do tyłu. Usłyszałam, jak ciężko upada na darń, i nie oglądając się za siebie, pogalopowałam na drugi koniec pola; tam się odwróciłam i zobaczyłam, jak mój prześladowca powoli podnosi się z ziemi i idzie do stajni. Stanęłam pod dębem i patrzyłam, ale nikt nie przyszedł mnie złapać. Czas mijał, a słońce mocno grzało; muchy roiły się wokół mnie i siadały na moich krwawiących bokach, w miejscach, gdzie wbiły się ostrogi. Byłam głodna, bo nie jadłam od wczesnego ranka, ale na tej łące nie było dość trawy, żeby wyżyła na niej gęś. Chciałam się położyć i odpocząć, ale z siodłem mocno przypiętym do grzbietu nie było mowy o wygodzie, a nie było też ani kropli wody do picia. Popołudnie się wlokło, a słońce zniżało się coraz bardziej. Widziałam, jak inne źrebaki prowadzą do stajni, i wiedziałam, że dostają dobrą paszę”.
„Wreszcie, właśnie kiedy zachodziło słońce, zobaczyłam, jak wychodzi stary pan z sitem w ręku. Był to bardzo dystyngowany starszy pan o zupełnie siwych włosach, ale po głosie poznałabym go wśród tysiąca. Nie był ani wysoki, ani niski, tylko pełny, czysty i dobry, a kiedy wydawał polecenia, brzmiał tak spokojnie i stanowczo, że wszyscy, zarówno konie, jak i ludzie, wiedzieli, że oczekuje posłuchu. Podchodził spokojnie, od czasu do czasu potrząsając owsem, który miał w sicie, i przemawiając do mnie pogodnie i łagodnie: »Chodź, malutka, chodź, malutka; chodź no, chodź«. Stałam spokojnie i pozwoliłam mu podejść; podsunął mi owies, a ja zaczęłam jeść bez strachu; jego głos odebrał mi cały lęk.
Stał przy mnie, poklepując mnie i gładząc, kiedy jadłam, a gdy zobaczył skrzepy krwi na moim boku, wydawał się bardzo zmartwiony. »Biedna malutka! paskudna sprawa, paskudna sprawa«; potem spokojnie wziął wodze i zaprowadził mnie do stajni; w samych drzwiach stał Samson. Położyłam uszy po sobie i kłapnęłam na niego zębami. »Odsuń się – powiedział pan – i zejdź jej z drogi; marnie się dziś spisałeś z tą klaczką«. Mruknął coś o złośliwej bestii. »Słuchaj no – powiedział ojciec – człowiek o złym charakterze nigdy nie wychowa konia o dobrym charakterze. Jeszcze nie nauczyłeś się swojego fachu, Samsonie«. Potem zaprowadził mnie do boksu, własnymi rękami zdjął siodło i ogłowie i mnie uwiązał; potem kazał przynieść wiadro ciepłej wody i gąbkę, zdjął surdut i podczas gdy stajenny trzymał wiadro, długo obmywał mi boki gąbką, tak delikatnie, że byłam pewna, iż wie, jak bardzo są obolałe i posiniaczone. »Prr! moja śliczna – mówił – stój spokojnie, stój spokojnie«. Sam jego głos dobrze mi robił, a obmywanie przynosiło wielką ulgę. W kącikach pyska skórę miałam tak pozdzieraną, że nie mogłam jeść siana, bo źdźbła mnie raniły. Przyjrzał się temu z bliska, pokręcił głową i kazał stajennemu przynieść dobrą papkę z otrąb i dodać do niej trochę mąki. Jakaż dobra była ta papka! i jak miękka, i jak kojąca dla mojego pyska. Stał przy mnie cały czas, kiedy jadłam, gładził mnie i rozmawiał ze stajennym. »Jeśli takiego ognistego stworzenia jak to – powiedział – nie da się zajeździć po dobroci, nigdy nie będzie do niczego«”.
„Potem często przychodził mnie odwiedzać, a kiedy wygoił mi się pysk, dalej zajeżdżał mnie ten drugi ujeżdżacz, nazywali go Job; był spokojny i rozważny i szybko się nauczyłam, czego chce”.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał