Paardenpret
Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 7. Ginger

Hoofdstuk 7. Ginger
Op een dag, toen Ginger en ik samen alleen in de schaduw stonden, hadden we een lang gesprek; ze wilde alles weten over mijn opvoeding en hoe ik was ingereden, en ik vertelde het haar.
“Nou,” zei ze, “als ik jouw opvoeding had gehad, had ik misschien net zo’n goed humeur gehad als jij, maar nu geloof ik niet dat dat er ooit nog van komt.”
“Waarom niet?” vroeg ik.
“Omdat het bij mij allemaal zo anders is gegaan,” antwoordde ze. “Ik heb nooit iemand gehad, paard of mens, die aardig voor me was of die ik graag een plezier wilde doen, want om te beginnen werd ik bij mijn moeder weggehaald zodra ik gespeend was, en bij een heleboel andere jonge veulens gezet; geen van hen gaf om mij, en ik gaf om geen van hen. Er was geen vriendelijke meester zoals de jouwe die voor me zorgde, tegen me praatte en me lekkere dingen bracht. De man die voor ons moest zorgen, heeft in mijn hele leven nooit een vriendelijk woord tegen me gezegd. Ik bedoel niet dat hij me slecht behandelde, maar verder dan erop toezien dat we genoeg te eten hadden en in de winter onderdak, gaf hij geen zier om ons. Er liep een voetpad door onze wei, en heel vaak gooiden de grote jongens die erlangs kwamen met stenen om ons te laten galopperen. Ik werd nooit geraakt, maar een mooi jong hengstje kreeg een lelijke snee in zijn gezicht, en ik denk dat hij daar zijn hele leven een litteken aan heeft overgehouden. Wij trokken ons niets van ze aan, maar het maakte ons natuurlijk wilder, en we prentten ons in dat jongens onze vijanden waren. We hadden veel plezier in de vrije weiden, galoppeerden op en neer en zaten elkaar achterna, rondjes en rondjes over het veld; en dan stonden we stil in de schaduw van de bomen.
Maar toen het inrijden begon, was dat een slechte tijd voor mij; er kwamen verschillende mannen om me te vangen, en toen ze me eindelijk in een hoek van het veld hadden ingesloten, greep de een me bij mijn voorlok, een ander greep me bij mijn neus en hield die zo stevig vast dat ik nauwelijks adem kon halen; toen pakte weer een ander mijn onderkaak met zijn harde hand en wrong mijn mond open, en zo kregen ze met geweld het halster om en de stang in mijn mond; daarna sleurde de een me aan het halster mee, terwijl een ander van achteren sloeg, en dat was mijn eerste kennismaking met de vriendelijkheid van mensen; het was allemaal geweld. Ze gaven me geen kans om te begrijpen wat ze wilden. Ik was edel gefokt en had veel temperament, en was ongetwijfeld erg wild, en bezorgde hun, dat durf ik wel te zeggen, heel wat last, maar het was ook verschrikkelijk om dag in dag uit in een stand opgesloten te zitten in plaats van mijn vrijheid te hebben, en ik tobde en kwijnde weg en wilde los. Je weet zelf dat het al erg genoeg is als je een vriendelijke meester hebt die je met geduld overhaalt, maar zoiets was er voor mij niet.”
“Er was er één — de oude meester, meneer Ryder — die me, denk ik, al snel tot rede had kunnen brengen en alles met me had kunnen doen; maar hij had het hele zware deel van het vak overgelaten aan zijn zoon en aan een andere ervaren man, en hij kwam alleen af en toe toezicht houden. Zijn zoon was een sterke, lange, overmoedige man; ze noemden hem Samson, en hij schepte altijd op dat hij nog nooit een paard had gevonden dat hem eraf kon gooien. Er zat geen zachtheid in hem, zoals in zijn vader, maar alleen hardheid, een harde stem, een hard oog, een harde hand; en ik voelde vanaf het begin dat hij al het vuur uit me wilde halen en me alleen maar wilde veranderen in een rustig, nederig, gehoorzaam stuk paardenvlees. ‘Paardenvlees’! Ja, daar dacht hij alleen maar aan,” en Ginger stampte met haar voet alsof alleen al de gedachte aan hem haar boos maakte. Toen ging ze verder:
“Als ik niet precies deed wat hij wilde, raakte hij geïrriteerd en liet hij me aan die lange lijn rondjes lopen op het trainingsveld tot ik doodmoe was. Ik denk dat hij flink dronk, en ik weet heel zeker dat hoe vaker hij dronk, hoe erger het voor mij was. Op een dag had hij me op alle mogelijke manieren hard laten werken, en toen ik ging liggen, was ik moe en ellendig en boos; het leek allemaal zo hard. De volgende ochtend kwam hij me al vroeg halen en liet me weer een hele tijd rondjes lopen. Ik had nauwelijks een uur rust gehad, toen hij me opnieuw kwam halen met een zadel en hoofdstel en een nieuw soort bit. Ik heb nooit precies kunnen zeggen hoe het kwam; hij was nog maar net op het trainingsterrein op mijn rug geklommen, toen iets wat ik deed hem uit zijn humeur bracht, en hij rukte hard aan de teugel. Het nieuwe bit deed erg pijn, en ik steigerde plotseling, wat hem nog bozer maakte, en hij begon me te slaan. Ik voelde mijn hele wezen tegen hem in opstand komen, en ik begon te trappen, en te bokken, en te steigeren zoals ik nog nooit had gedaan, en we hadden een echt gevecht; lange tijd bleef hij in het zadel zitten en strafte me wreed met zijn zweep en sporen, maar mijn bloed kookte, en het kon me niets schelen wat hij deed, als ik hem er maar af kreeg.
Uiteindelijk, na een verschrikkelijke worsteling, gooide ik hem achterover van mijn rug. Ik hoorde hem zwaar op het gras vallen, en zonder achterom te kijken galoppeerde ik naar de andere kant van het veld; daar draaide ik me om en zag mijn kwelgeest langzaam van de grond opstaan en de stal in gaan. Ik stond onder een eik te kijken, maar niemand kwam me vangen. De tijd verstreek, en de zon was erg heet; de vliegen zwermden om me heen en gingen op mijn bloedende flanken zitten, waar de sporen zich in hadden geboord. Ik had honger, want ik had sinds de vroege ochtend niets gegeten, maar er stond in die wei nog niet genoeg gras om een gans van te laten leven. Ik wilde gaan liggen en rusten, maar met het zadel strak vastgegespt was dat niet prettig, en er was geen druppel water te drinken. De middag verstreek, en de zon zakte. Ik zag de andere veulens naar binnen worden gebracht, en ik wist dat ze een flinke maaltijd kregen.”
“Eindelijk, net toen de zon onderging, zag ik de oude meester naar buiten komen met een zeef in zijn hand. Hij was een heel voorname oude heer met spierwit haar, maar zijn stem was waaraan ik hem uit duizenden zou herkennen. Die was niet hoog en ook niet laag, maar vol, en helder, en vriendelijk, en als hij bevelen gaf, klonk dat zo rustig en beslist dat iedereen, zowel paarden als mensen, wist dat hij verwachtte te worden gehoorzaamd. Hij kwam rustig aanlopen, schudde af en toe de haver in de zeef heen en weer en sprak me opgewekt en zachtjes toe: ‘Kom maar, meisje, kom maar, meisje; kom maar, kom maar.’ Ik bleef staan en liet hem naderbij komen; hij hield me de haver voor, en ik begon zonder angst te eten; zijn stem nam al mijn angst weg.
Hij bleef naast me staan en klopte en aaide me terwijl ik at, en toen hij de klonters bloed op mijn flank zag, leek hij erg ontstemd. ‘Arm meisje! Dat was een kwalijke zaak, een kwalijke zaak;’ toen pakte hij rustig de teugel en leidde me naar de stal; precies bij de deur stond Samson. Ik legde mijn oren plat en hapte naar hem. ‘Ga achteruit,’ zei de meester, ‘en blijf uit haar buurt; je hebt vandaag slecht werk geleverd met deze jonge merrie.’ Hij gromde iets over een vals beest. ‘Luister eens,’ zei de vader, ‘een man met een slecht humeur maakt nooit een paard met een goed humeur. Je hebt je vak nog niet geleerd, Samson.’ Toen leidde hij me naar mijn box, haalde eigenhandig het zadel en het hoofdstel eraf en bond me vast; daarna liet hij een emmer warm water en een spons halen, trok zijn jas uit, en terwijl de stalknecht de emmer vasthield, sponsde hij mijn flanken een hele tijd, zo teder dat ik zeker wist dat hij wist hoe pijnlijk en gekneusd ze waren. ‘Ho! mijn mooie meid,’ zei hij, ‘sta stil, sta stil.’ Alleen al zijn stem deed me goed, en het wassen was heel weldadig. De huid in mijn mondhoeken was zo kapot dat ik het hooi niet kon eten; de stengels deden me pijn. Hij bekeek het nauwkeurig, schudde zijn hoofd en zei tegen de man dat hij een goede zemelenmash moest halen en er wat meel in moest doen. Wat was die mash lekker! En zo zacht en helend voor mijn mond. Hij bleef de hele tijd dat ik at bij me staan, aaide me en praatte met de man. ‘Als een vurig dier als dit,’ zei hij, ‘niet met eerlijke middelen kan worden ingereden, zal ze nooit ergens goed voor zijn.’”
“Daarna kwam hij me vaak opzoeken, en toen mijn mond genezen was, ging de andere inrijder, Job heette hij, verder met mijn training; hij was rustig en bedachtzaam, en ik leerde al snel wat hij wilde.”
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel