Paardenpret

Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 8. Vervolg van Gingers verhaal

· The Equinest

Zwart paard in een groen weiland

Hoofdstuk 8. Vervolg van Gingers verhaal

De volgende keer dat Ginger en ik samen in de paddock stonden, vertelde ze me over haar eerste plek.

“Nadat ik was ingereden,” zei ze, “werd ik door een handelaar gekocht om naast een ander vospaard te lopen. Een paar weken lang mende hij ons samen, en toen werden we verkocht aan een modieuze heer en naar Londen gestuurd. De handelaar had me al met een opzetteugel gemend, en ik haatte dat meer dan wat ook; maar op deze plek werden we nog veel strakker opgezet, omdat de koetsier en zijn meester vonden dat we er zo deftiger uitzagen. We werden vaak rondgereden in het park en op andere chique plekken. Jij hebt nooit een opzetteugel gehad, dus je weet niet wat het is, maar ik kan je vertellen dat het verschrikkelijk is.”

“Ik gooi graag mijn hoofd in de lucht en houd het net zo hoog als welk paard ook; maar stel je nu eens voor dat je je hoofd hoog opgooide en het daar moest houden, en dat urenlang, zonder het ook maar te kunnen bewegen, behalve met een ruk nog hoger, terwijl je nek zo pijn deed dat je niet wist hoe je het moest verdragen. Bovendien twee bitten in plaats van één — en het mijne was een scherp bit, het deed pijn aan mijn tong en mijn kaak, en het bloed van mijn tong kleurde het schuim dat steeds van mijn lippen vloog terwijl ik schuurde en tobde tegen de bitten en de teugel. Het ergst was het wanneer we urenlang moesten staan wachten op onze mevrouw bij een groot feest of een andere gelegenheid, en als ik ongeduldig werd of stampte, kreeg ik de zweep. Het was genoeg om er gek van te worden.”

“Zorgde je meester dan helemaal niet voor je?” vroeg ik.

“Nee,” zei ze, “hij wilde alleen maar een chic span, zoals ze dat noemen; ik denk dat hij heel weinig van paarden wist; dat liet hij over aan zijn koetsier, die hem vertelde dat ik een prikkelbaar temperament had! dat ik niet goed aan de opzetteugel gewend was gemaakt, maar dat ik er snel aan zou wennen; maar hij was niet de man om dat voor elkaar te krijgen, want als ik in de stal stond, ellendig en boos, kreeg ik in plaats van met vriendelijkheid gekalmeerd en gerustgesteld te worden alleen een nors woord of een klap. Als hij beleefd was geweest, had ik geprobeerd het te verdragen. Ik wilde graag werken, en was ook bereid hard te werken; maar gekweld te worden om niets anders dan hun grillen maakte me woedend. Welk recht hadden ze om me zo te laten lijden? Behalve de pijn in mijn mond en de pijn in mijn nek, voelde mijn luchtpijp er altijd beroerd door aan, en als ik daar lang was gebleven, weet ik zeker dat het mijn ademhaling zou hebben bedorven; maar ik werd steeds onrustiger en prikkelbaarder, ik kon er niets aan doen; en ik begon te happen en te trappen als iemand me kwam inspannen; daarom sloeg de stalknecht me, en op een dag, toen ze ons net voor het rijtuig hadden gegespt en mijn hoofd met die teugel omhoog trokken, begon ik met al mijn kracht te bokken en te trappen. Ik had al snel een heleboel tuig kapot en had me losgetrapt; en dat was het einde van die plek.”

“Daarna werd ik naar Tattersall’s gestuurd om te worden verkocht; natuurlijk kon niet worden gegarandeerd dat ik vrij van kwade streken was, dus daar werd niets over gezegd. Door mijn knappe uiterlijk en goede gangen kwam er al snel een heer op me bieden, en ik werd gekocht door een andere handelaar; die probeerde me op allerlei manieren en met verschillende bitten, en hij ontdekte al snel wat ik niet kon verdragen. Ten slotte mende hij me helemaal zonder opzetteugel en verkocht me toen als een volkomen mak paard aan een heer op het platteland; dat was een goede meester, en het ging heel goed met me, maar zijn oude stalknecht vertrok en er kwam een nieuwe.

Deze man was net zo hardvochtig en hardhandig als Samson; hij sprak altijd met een ruwe, ongeduldige stem, en als ik in de stand niet onmiddellijk opzij ging wanneer hij dat wilde, sloeg hij me boven de spronggewrichten met zijn stalbezem of de riek, wat hij maar in zijn hand had. Alles wat hij deed was ruw, en ik begon hem te haten; hij wilde dat ik bang voor hem werd, maar daarvoor was ik te vurig, en op een dag, toen hij me meer had getergd dan gewoonlijk, beet ik hem, waardoor hij natuurlijk woedend werd, en hij begon me met een rijzweep om mijn hoofd te slaan. Daarna durfde hij nooit meer in mijn stand te komen; mijn hoeven of mijn tanden stonden voor hem klaar, en dat wist hij. Bij mijn meester was ik heel rustig, maar natuurlijk luisterde hij naar wat de man zei, en dus werd ik weer verkocht.”

“Dezelfde handelaar hoorde over mij en zei dat hij dacht dat hij een plek wist waar ik het goed zou doen. ‘Het zou zonde zijn,’ zei hij, ‘als zo’n mooi paard de verkeerde kant op ging, bij gebrek aan een echte goede kans,’ en het eind van het liedje was dat ik hier kwam, niet lang voor jou; maar toen had ik al besloten dat mensen mijn natuurlijke vijanden waren en dat ik me moest verdedigen. Natuurlijk is het hier heel anders, maar wie weet hoe lang dat duurt? Ik wou dat ik over dingen kon denken zoals jij; maar dat kan ik niet, na alles wat ik heb meegemaakt.”

“Nou,” zei ik, “ik zou het echt een schande vinden als je John of James zou bijten of trappen.”

“Dat ben ik niet van plan,” zei ze, “zolang ze goed voor me zijn. Ik heb James één keer flink gebeten, maar John zei: ‘Probeer het eens met vriendelijkheid,’ en in plaats van me te straffen zoals ik verwachtte, kwam James met zijn arm in het verband naar me toe, bracht me een zemelenmash en aaide me; en sindsdien heb ik nooit meer naar hem gehapt, en dat zal ik ook niet doen.”

Ik had medelijden met Ginger, maar natuurlijk wist ik toen nog heel weinig, en ik dacht dat ze het waarschijnlijk erger voorstelde dan het was; maar ik merkte dat ze naarmate de weken verstreken veel zachtaardiger en vrolijker werd, en dat ze de waakzame, uitdagende blik kwijt was die ze altijd op vreemden richtte die in haar buurt kwamen; en op een dag zei James: “Ik geloof echt dat die merrie op me gesteld begint te raken; ze hinnikte me vanochtend zelfs na, toen ik over haar voorhoofd had gewreven.”

“Ja, ja, Jim, dat zijn ‘de Birtwick-pillen’,” zei John, “ze wordt op den duur net zo braaf als Black Beauty; vriendelijkheid is het enige medicijn dat ze nodig heeft, arm beest!” De meester merkte de verandering ook op, en op een dag, toen hij uit het rijtuig stapte en naar ons toe kwam om met ons te praten, zoals hij vaak deed, aaide hij haar mooie hals. “Nou, mooie meid, hoe gaat het nu met je? Je bent een stuk gelukkiger dan toen je bij ons kwam, denk ik.”

Ze stak haar neus op een vriendelijke, vertrouwelijke manier naar hem uit, terwijl hij er zachtjes over wreef.

“We krijgen haar nog wel genezen, John,” zei hij.

“Ja, meneer, ze is enorm vooruitgegaan; ze is niet meer hetzelfde dier als vroeger; dat zijn ‘de Birtwick-pillen’, meneer,” zei John lachend.

Dit was een grapje van John; hij zei altijd dat een geregelde kuur met “de Birtwick-paardenpillen” bijna elk vals paard zou genezen; deze pillen, zei hij, bestonden uit geduld en zachtheid, vastberadenheid en vertroeteling, een pond van elk, te mengen met een halve pint gezond verstand, en elke dag aan het paard te geven.

Alle hoofdstukken

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel