Paardenpret
Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 22. Earlshall

Hoofdstuk 22. Earlshall
De volgende ochtend na het ontbijt spande Joe Merrylegs voor het lage sjeesje van mevrouw om hem naar de pastorie te brengen; eerst kwam hij ons nog gedag zeggen, en Merrylegs hinnikte vanaf de binnenplaats naar ons. Toen legde John het zadel op Ginger en deed mij het leidsel om, en reed ons zo’n vijftien mijl dwars door het land naar Earlshall Park, waar de graaf van Wexmire woonde. Er stond een heel mooi huis en er waren veel stallen. We kwamen door een stenen poort de binnenplaats op, en John vroeg naar meneer York. Het duurde een tijdje voordat hij kwam. Hij was een knappe man van middelbare leeftijd, en aan zijn stem hoorde je meteen dat hij verwachtte te worden gehoorzaamd. Hij was heel vriendelijk en beleefd tegen John, en na ons vluchtig te hebben bekeken, riep hij een stalknecht om ons naar onze boxen te brengen, en nodigde hij John uit om iets te eten en te drinken.
We werden naar een lichte, luchtige stal gebracht en in boxen naast elkaar gezet, waar we werden drooggewreven en gevoerd. Na ongeveer een half uur kwamen John en meneer York, die onze nieuwe koetsier zou worden, bij ons kijken.
“Zo, meneer Manly,” zei hij, nadat hij ons allebei zorgvuldig had bekeken, “ik zie geen gebreken aan deze paarden; maar we weten allemaal dat paarden net als mensen hun eigenaardigheden hebben, en dat ze soms een andere behandeling nodig hebben. Ik zou graag willen weten of er bij een van beiden iets bijzonders is wat u zou willen noemen.”
“Nou,” zei John, “ik geloof niet dat er in het hele land een beter span paarden is, en het spijt me oprecht dat ik afscheid van ze moet nemen, maar ze zijn niet hetzelfde. De zwarte heeft het volmaaktste karakter dat ik ooit heb gekend; ik denk dat hij sinds zijn geboorte nooit een hard woord of een klap heeft gekregen, en al zijn plezier lijkt eruit te bestaan te doen wat je wilt; maar de vos, denk ik, moet slecht behandeld zijn; dat hoorden we ook van de handelaar. Ze kwam bij ons happerig en wantrouwig binnen, maar toen ze merkte wat voor plek het bij ons was, verdween dat allemaal geleidelijk; in drie jaar heb ik niet het kleinste teken van kwade luim gezien, en als ze goed wordt behandeld, is er geen beter, gewilliger dier dan zij. Maar van nature is ze prikkelbaarder dan het zwarte paard; vliegen plagen haar meer; als er iets mis is met het tuig, ergert ze zich daar meer aan; en als ze slecht of oneerlijk werd behandeld, zou het me niet verbazen als ze met gelijke munt terugbetaalde. U weet dat veel paarden met een heet temperament dat doen.”
“Natuurlijk,” zei York, “dat begrijp ik heel goed; maar u weet dat het in stallen als deze niet makkelijk is om ervoor te zorgen dat alle stalknechten precies zijn zoals ze zouden moeten zijn. Ik doe mijn best, en daar moet ik het bij laten. Ik zal onthouden wat u over de merrie hebt gezegd.”
Ze liepen de stal al uit, toen John bleef staan en zei: “Ik kan beter even zeggen dat we bij geen van beiden ooit de opzetteugel hebben gebruikt; het zwarte paard heeft er nooit een gehad, en de handelaar zei dat het gagbit het karakter van de andere had bedorven.”
“Tja,” zei York, “als ze hier komen, moeten ze de opzetteugel dragen. Zelf geef ik de voorkeur aan een losse teugel, en milord is altijd heel redelijk als het om paarden gaat; maar milady – dat is een ander verhaal; zij wil stijl, en als haar koetspaarden niet strak zijn opgezet, kijkt ze ze niet eens aan. Ik verzet me altijd tegen het gagbit en zal dat blijven doen, maar als milady uitrijdt, moet de teugel strak!”
“Dat spijt me, dat spijt me heel erg,” zei John, “maar ik moet nu gaan, anders mis ik de trein.”
Hij kwam naar ieder van ons toe om ons een laatste klopje te geven en voor de laatste keer tegen ons te praten; zijn stem klonk heel bedroefd.
Ik hield mijn hoofd dicht tegen hem aan; meer kon ik niet doen om afscheid te nemen; en toen was hij weg, en ik heb hem sindsdien nooit meer gezien.
De volgende dag kwam Lord Wexmire naar ons kijken; hij leek tevreden met hoe we eruitzagen.
“Ik heb veel vertrouwen in deze paarden,” zei hij, “na wat mijn vriend meneer Gordon me over hun karakter heeft verteld. Natuurlijk passen ze qua kleur niet bij elkaar, maar ik denk dat ze heel geschikt zullen zijn voor het rijtuig zolang we op het land zijn. Voordat we naar Londen gaan, moet ik proberen een passend paard bij Baron te vinden; het zwarte paard is volgens mij volmaakt om te rijden.”
York vertelde hem toen wat John over ons had gezegd.
“Nou,” zei hij, “je moet de merrie in de gaten houden en de opzetteugel losjes houden; ik durf te zeggen dat ze het heel goed zullen doen als we ze in het begin een beetje ontzien. Ik zal het met milady bespreken.”
’s Middags werden we ingespannen en voor het rijtuig gezet, en toen de stalklok drie uur sloeg, werden we naar de voorkant van het huis gebracht. Het was allemaal heel deftig, en drie of vier keer zo groot als het oude huis op Birtwick, maar niet half zo gezellig, als een paard er een mening op na mag houden. Er stonden twee lakeien klaar, gekleed in een vaalbruine livrei met scharlakenrode kniebroeken en witte kousen. Even later hoorden we het ruisen van zijde toen milady de stenen trap afkwam. Ze liep om ons heen om ons te bekijken; ze was een lange, trots uitziende vrouw en leek ergens niet tevreden over, maar ze zei niets en stapte in het rijtuig. Het was de eerste keer dat ik een opzetteugel droeg, en ik moet zeggen dat hij, hoewel het zeker vervelend was dat ik mijn hoofd af en toe niet kon laten zakken, mijn hoofd niet hoger trok dan ik het gewend was te dragen. Ik maakte me zorgen om Ginger, maar zij leek rustig en tevreden.
De volgende dag om drie uur stonden we weer bij de deur, en de lakeien net als de vorige keer; we hoorden de zijden jurk ruisen en milady kwam de trap af, en met gebiedende stem zei ze: “York, je moet de hoofden van die paarden hoger zetten; zo zijn ze niet om aan te zien.”
York stapte af en zei heel eerbiedig: “Neemt u mij niet kwalijk, milady, maar deze paarden hebben al drie jaar geen opzetteugel gehad, en milord zei dat het veiliger zou zijn om ze er geleidelijk aan te laten wennen; maar als milady het wenst, kan ik ze nog wat hoger zetten.”
“Doe dat,” zei ze.
York kwam naar onze hoofden en maakte de teugel zelf korter — één gaatje, denk ik; elk klein beetje maakt verschil, ten goede of ten kwade, en die dag moesten we een steile heuvel op. Toen begon ik te begrijpen waar ik over had gehoord. Natuurlijk wilde ik mijn hoofd naar voren steken en het rijtuig met volle overgave de heuvel op trekken, zoals we gewend waren; maar nee, ik moest nu met mijn hoofd omhoog trekken, en dat haalde alle moed uit me, en de spanning kwam op mijn rug en benen terecht. Toen we binnenkwamen, zei Ginger: “Nu zie je hoe het is; maar dit valt nog mee, en als het niet veel erger wordt dan dit, zal ik er niets over zeggen, want we worden hier heel goed behandeld; maar als ze me strak opzetten, nou, dan moeten ze oppassen! Ik kan het niet verdragen, en ik doe het niet.”
Dag na dag, gaatje na gaatje, werden onze opzetteugels korter gemaakt, en in plaats van me erop te verheugen dat mijn tuig werd omgedaan, zoals vroeger, begon ik er als een berg tegen op te zien. Ook Ginger leek onrustig, al zei ze heel weinig. Ten slotte dacht ik dat het ergste voorbij was; een aantal dagen werden ze niet meer korter gemaakt, en ik besloot er het beste van te maken en mijn plicht te doen, ook al was het nu een voortdurende kwelling in plaats van een plezier; maar het ergste moest nog komen.
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel