Paardenpret
Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 20. Joe Green

Hoofdstuk 20. Joe Green
Het ging heel goed met Joe Green; hij leerde snel en was zo oplettend en zorgvuldig dat John hem in veel dingen begon te vertrouwen; maar zoals ik al zei, was hij klein voor zijn leeftijd, en hij mocht maar zelden Ginger of mij bewegen; maar op een ochtend gebeurde het dat John met Justice voor de bagagekar op pad was, terwijl de baas een briefje meteen naar het huis van een heer zo’n drie mijl verderop wilde laten brengen; hij liet Joe opdragen mij te zadelen en het weg te brengen, en voegde er de waarschuwing aan toe dat hij rustig moest rijden.
Het briefje werd afgeleverd, en we waren rustig op de terugweg toen we bij de steenbakkerij kwamen. Daar zagen we een kar die zwaar met bakstenen was beladen; de wielen zaten muurvast in de taaie modder van een paar diepe sporen, en de voerman schreeuwde en ranselde de twee paarden genadeloos af. Joe hield stil. Het was een treurig gezicht. Daar stonden de twee paarden, die zich met al hun kracht inspanden en worstelden om de kar eruit te trekken, maar ze kregen hem niet in beweging; het zweet stroomde langs hun benen en flanken, hun flanken gingen zwoegend op en neer en elke spier stond gespannen, terwijl de man, woest trekkend aan het hoofd van het voorste paard, vloekte en uiterst wreed met de zweep sloeg.
“Ho, wacht even,” zei Joe, “sla die paarden niet zo; de wielen zitten zo vast dat ze de kar niet in beweging krijgen.”
De man trok zich er niets van aan en bleef slaan.
“Stop! Alsjeblieft, stop!” zei Joe. “Ik help je de kar lichter te maken; nu kunnen ze hem niet in beweging krijgen.”
“Bemoei je met je eigen zaken, brutale kwajongen, dan bemoei ik me met de mijne!” De man was razend van woede en had te veel gedronken, en hij liet de zweep opnieuw neerkomen. Joe draaide mijn hoofd om, en het volgende moment gingen we in flinke galop naar het huis van de baas van de steenbakkerij. Ik weet niet of John ons tempo had goedgekeurd, maar Joe en ik waren het helemaal met elkaar eens, en we waren zo boos dat we niet langzamer hadden gekund.
Het huis stond vlak langs de weg. Joe klopte op de deur en riep: “Hallo! Is meneer Clay thuis?” De deur ging open, en meneer Clay kwam zelf naar buiten.
“Hallo, jongeman! Je lijkt haast te hebben; heeft de landheer vanochtend een bestelling?”
“Nee, meneer Clay, maar er is een kerel op uw steenbakkerij die twee paarden doodranselt. Ik zei dat hij moest ophouden, maar dat wilde hij niet; ik zei dat ik hem zou helpen de kar lichter te maken, maar dat wilde hij niet; dus ben ik het u komen vertellen. Gaat u alstublieft, meneer.” Joes stem trilde van opwinding.
“Dank je wel, jongen,” zei de man, en hij rende naar binnen om zijn hoed te halen; toen bleef hij even staan: “Wil je getuigen van wat je hebt gezien, als ik die kerel voor de vrederechter breng?”
“Dat zal ik zeker,” zei Joe, “en graag ook.” De man was weg, en wij waren in vlotte draf op weg naar huis.
“Wel, wat is er met jou aan de hand, Joe? Je ziet eruit alsof je van top tot teen boos bent,” zei John, toen de jongen zich uit het zadel liet vallen.
“Ik bén ook van top tot teen boos, dat kan ik je wel vertellen,” zei de jongen, en toen vertelde hij haastig en opgewonden alles wat er was gebeurd. Joe was meestal zo’n stil, zachtaardig ventje dat het verbazingwekkend was om hem zo opgewonden te zien.
“Goed zo, Joe! Je hebt het goed gedaan, jongen, of die kerel nu een dagvaarding krijgt of niet. Veel mensen zouden voorbij zijn gereden en hebben gezegd dat het hun zaak niet was om zich ermee te bemoeien. Maar ik zeg: bij wreedheid en onderdrukking is het ieders zaak om in te grijpen als hij het ziet; je hebt het goed gedaan, jongen.”
Joe was intussen helemaal gekalmeerd en trots dat John hem gelijk gaf, en hij krabde mijn hoeven uit en wreef me droog met een vastere hand dan gewoonlijk.
Ze wilden net naar huis gaan om te eten toen de lakei naar de stal kwam om te zeggen dat Joe onmiddellijk in de werkkamer van de baas werd verwacht; er was een man voorgeleid wegens het mishandelen van paarden, en Joes getuigenis was nodig. De jongen werd rood tot aan zijn voorhoofd, en zijn ogen fonkelden. “Die zullen ze krijgen,” zei hij.
“Fatsoeneer jezelf even een beetje,” zei John. Joe trok aan zijn das en gaf een ruk aan zijn jasje, en was in een oogwenk vertrokken. Omdat onze baas een van de vrederechters van het graafschap was, werden er vaak zaken bij hem gebracht om te beslechten of om te zeggen wat er moest gebeuren. In de stal hoorden we een tijdje niets meer, want het was etenstijd voor de mannen, maar toen Joe weer in de stal kwam, zag ik dat hij in een opperbeste stemming was; hij gaf me een goedmoedige klap en zei: “Zulke dingen laten we niet gebeuren, hè, ouwe jongen?” We hoorden later dat hij zijn getuigenis zo duidelijk had afgelegd, en dat de paarden zo uitgeput waren en zulke sporen van wrede behandeling droegen, dat de voerman voor de rechter moest verschijnen en mogelijk twee of drie maanden gevangenisstraf zou krijgen.
Het was verbazingwekkend hoe Joe was veranderd. John lachte en zei dat hij die week een inch was gegroeid, en ik geloof dat dat ook zo was. Hij was net zo vriendelijk en zachtaardig als vroeger, maar alles wat hij deed, deed hij met meer doelgerichtheid en vastberadenheid — alsof hij in één keer van een jongen een man was geworden.
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel