Obserwuj nasz nowy kanał na YouTube!

Końskie figle

Czytaj „Czarnego Księcia” online – Rozdział 20. Joe Green

· The Equinest

Kary koń na zielonej łące

Rozdział 20. Joe Green

Joe Green radził sobie bardzo dobrze; szybko się uczył i był tak uważny i staranny, że John zaczął mu ufać w wielu sprawach; ale, jak już wspomniałem, był mały jak na swój wiek i rzadko pozwalano mu wyjeżdżać Ginger albo mnie; zdarzyło się jednak pewnego ranka, że John wyjechał z Justice’em wozem bagażowym, a pan chciał, żeby natychmiast zawieźć list do domu pewnego dżentelmena, oddalonego o jakieś trzy mile, i przekazał polecenie, żeby Joe mnie osiodłał i go zawiózł, dodając przestrogę, by jechał spokojnie.

List został doręczony i spokojnie wracaliśmy, kiedy dotarliśmy do cegielni. Zobaczyliśmy tam wóz ciężko załadowany cegłami; koła ugrzęzły w gęstym błocie głębokich kolein, a woźnica wrzeszczał i bezlitośnie okładał batem dwa konie. Joe się zatrzymał. Był to smutny widok. Oba konie wytężały się i szarpały z całych sił, żeby wyciągnąć wóz, ale nie mogły go ruszyć; pot spływał im po nogach i bokach, boki ciężko falowały, a każdy mięsień był napięty do granic, podczas gdy człowiek, szarpiąc zaciekle za łeb przedniego konia, klął i smagał je batem z największą brutalnością.

„Dość tego – powiedział Joe – nie okładajcie tak koni batem; koła tak ugrzęzły, że nie zdołają ruszyć wozu”.

Człowiek nie zwrócił na to uwagi, tylko dalej smagał konie.

„Przestańcie! Proszę, przestańcie! – zawołał Joe. – Pomogę wam odciążyć wóz; teraz go nie ruszą”.

„Pilnuj swojego nosa, ty bezczelny smarkaczu, a ja będę pilnował swojego!”. Człowiek był w strasznej furii i do tego podpity, i znów zaczął smagać batem. Joe zawrócił mnie i w następnej chwili pędziliśmy żwawym galopem do domu właściciela cegielni. Nie wiem, czy John pochwaliłby nasze tempo, ale Joe i ja byliśmy jednomyślni i tak rozgniewani, że nie moglibyśmy jechać wolniej.

Dom stał tuż przy drodze. Joe zapukał do drzwi i zawołał: „Halo! Czy pan Clay jest w domu?”. Drzwi się otworzyły i wyszedł sam pan Clay.

„Halo, młody człowieku! Wyglądasz, jakbyś się spieszył; masz dziś rano jakieś zamówienie od dziedzica?”

„Nie, panie Clay, ale na pańskiej cegielni jakiś człowiek zatłukuje batem na śmierć dwa konie. Kazałem mu przestać, a on nie chciał; powiedziałem, że pomogę mu odciążyć wóz, a on nie chciał; więc przyjechałem panu powiedzieć. Niech pan tam idzie, proszę”. Głos Joego drżał z przejęcia.

„Dziękuję ci, chłopcze” – powiedział mężczyzna i pobiegł do środka po kapelusz; potem przystanął na chwilę: „Czy złożysz zeznanie o tym, co widziałeś, jeśli postawię tego człowieka przed sędzią pokoju?”

„Złożę – odparł Joe – i to z przyjemnością”. Mężczyzna odszedł, a my ruszyliśmy do domu raźnym kłusem.

„Co ci się stało, Joe? Wyglądasz, jakbyś cały kipiał ze złości” – powiedział John, kiedy chłopak zeskoczył z siodła.

„Bo cały kipię ze złości, mówię ci” – odparł chłopak, a potem szybko, z przejęciem opowiedział wszystko, co się wydarzyło. Joe był zwykle takim cichym, łagodnym chłopaczkiem, że aż dziw było patrzeć, jak bardzo jest wzburzony.

„Dobrze, Joe! Dobrze zrobiłeś, chłopcze, niezależnie od tego, czy ten człowiek dostanie wezwanie do sądu, czy nie. Wielu ludzi przejechałoby obok i powiedziało, że to nie ich sprawa się wtrącać. A ja mówię, że kiedy widzi się okrucieństwo i krzywdę, każdy ma obowiązek się wtrącić; dobrze zrobiłeś, chłopcze”.

Joe zdążył się już całkiem uspokoić i był dumny, że John go pochwalił; wyczyścił mi kopyta i wytarł mnie pewniejszą ręką niż zwykle.

Właśnie mieli iść do domu na obiad, kiedy do stajni zszedł lokaj z wiadomością, że Joe ma natychmiast przyjść do gabinetu pana; przyprowadzono człowieka oskarżonego o znęcanie się nad końmi i potrzebne jest zeznanie Joego. Chłopak zaczerwienił się po czubek czoła, a oczy mu rozbłysły. „Będą je mieli” – powiedział.

„Doprowadź się trochę do porządku” – powiedział John. Joe poprawił krawat, obciągnął kurtkę i w mgnieniu oka już go nie było. Ponieważ nasz pan był jednym z sędziów pokoju w hrabstwie, często przychodzono do niego ze sprawami, żeby je rozstrzygnął albo powiedział, co należy zrobić. W stajni przez jakiś czas nic więcej nie słyszeliśmy, bo była to pora obiadu dla służby, ale kiedy Joe znów przyszedł do stajni, widziałem, że jest w świetnym humorze; klepnął mnie dobrodusznie i powiedział: „Nie pozwolimy na takie rzeczy, prawda, staruszku?”. Usłyszeliśmy później, że złożył zeznanie tak jasno, a konie były tak wyczerpane i nosiły ślady tak brutalnego traktowania, że woźnicę oddano pod sąd i być może zostanie skazany na dwa lub trzy miesiące więzienia.

Aż dziw, jak bardzo Joe się zmienił. John śmiał się i mówił, że przez ten tydzień chłopak urósł o cal, i chyba rzeczywiście tak było. Był tak samo dobry i łagodny jak przedtem, ale we wszystkim, co robił, było więcej celowości i stanowczości – jakby jednym susem przeskoczył z chłopca w mężczyznę.

Wszystkie rozdziały

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał