Końskie figle
Czytaj „Czarnego Księcia” online – Rozdział 22. Earlshall

Rozdział 22. Earlshall
Następnego ranka po śniadaniu Joe zaprzągł Merrylegsa do niskiego powoziku pani, żeby zawieźć go na plebanię; najpierw przyszedł się z nami pożegnać, a Merrylegs zarżał do nas z dziedzińca. Potem John osiodłał Ginger, a mnie wziął na uwiąz i poprowadził nas przez okolicę jakieś piętnaście mil do Earlshall Park, gdzie mieszkał hrabia Wexmire. Był tam bardzo okazały dom i mnóstwo stajni. Weszliśmy na dziedziniec przez kamienną bramę i John zapytał o pana Yorka. Upłynęło trochę czasu, zanim przyszedł. Był to przystojny mężczyzna w średnim wieku, a jego głos od razu mówił, że oczekuje posłuchu. Był dla Johna bardzo przyjazny i uprzejmy, a rzuciwszy na nas przelotne spojrzenie, zawołał stajennego, żeby zaprowadził nas do boksów, i zaprosił Johna na mały poczęstunek.
Zaprowadzono nas do jasnej, przestronnej stajni i umieszczono w sąsiadujących ze sobą boksach, gdzie nas wytarto i nakarmiono. Po mniej więcej pół godzinie John i pan York, który miał być naszym nowym stangretem, przyszli nas obejrzeć.
„No cóż, panie Manly – powiedział York, starannie obejrzawszy nas oboje – nie widzę u tych koni żadnych wad; ale wszyscy wiemy, że konie mają swoje dziwactwa, tak samo jak ludzie, i że czasem trzeba je różnie traktować. Chciałbym wiedzieć, czy jest coś szczególnego w którymś z nich, o czym chciałby mi pan powiedzieć”.
„Cóż – odparł John – nie sądzę, żeby w całym kraju była lepsza para koni, i bardzo mi żal się z nimi rozstawać, ale nie są do siebie podobne. Kary ma najdoskonalszy charakter, jaki kiedykolwiek spotkałem; chyba od dnia, w którym przyszedł na świat, nie zaznał przykrego słowa ani uderzenia, a cała jego przyjemność zdaje się polegać na tym, żeby robić to, czego się od niego chce; ale kasztanka, jak przypuszczam, musiała być źle traktowana; słyszeliśmy coś takiego od handlarza. Przyszła do nas skora do gryzienia i nieufna, ale kiedy przekonała się, jakie to u nas miejsce, wszystko to stopniowo minęło; przez trzy lata nie widziałem u niej najmniejszego objawu złości, a jeśli jest dobrze traktowana, nie ma lepszego, chętniejszego zwierzęcia. Ale z natury jest bardziej drażliwa niż kary; muchy bardziej jej dokuczają; wszystko, co jest nie tak z uprzężą, bardziej ją złości; i gdyby źle się z nią obchodzono albo niesprawiedliwie ją traktowano, całkiem możliwe, że odpłaciłaby pięknym za nadobne. Wie pan, że wiele koni z temperamentem tak robi”.
„Oczywiście – odparł York – doskonale rozumiem; ale wie pan, że w takich stajniach jak te niełatwo o to, żeby wszyscy stajenni byli tacy, jacy powinni. Robię, co mogę, i na tym muszę poprzestać. Zapamiętam, co pan powiedział o klaczy”.
Wychodzili już ze stajni, kiedy John przystanął i powiedział: „Powinienem jeszcze wspomnieć, że u żadnego z nich nigdy nie używaliśmy wypinacza (bearing rein); kary nigdy go nie nosił, a handlarz mówił, że to wędzidło podciągające zepsuło charakter klaczy”.
„Cóż – odparł York – jeśli mają tu być, muszą nosić wypinacz. Ja sam wolę luźne wodze, a jaśnie pan jest zawsze bardzo rozsądny, jeśli chodzi o konie; ale jaśnie pani – to co innego; ona lubi szyk i nawet by nie spojrzała na swoje konie powozowe, gdyby nie miały łbów ciasno podciągniętych do góry. Zawsze sprzeciwiam się wędzidłu podciągającemu i będę się sprzeciwiał, ale kiedy jaśnie pani jedzie, wypinacz musi być mocno ściągnięty!”
„Przykro mi z tego powodu, bardzo przykro – powiedział John – ale muszę już iść, bo spóźnię się na pociąg”.
Podszedł do każdego z nas, żeby po raz ostatni nas poklepać i coś do nas powiedzieć; jego głos brzmiał bardzo smutno.
Przysunąłem do niego pysk; tylko tak mogłem się pożegnać; a potem odszedł i od tamtej pory już nigdy go nie widziałem.
Następnego dnia lord Wexmire przyszedł nas obejrzeć; wydawał się zadowolony z naszego wyglądu.
„Mam wielkie zaufanie do tych koni – powiedział – po tym, co powiedział mi o nich mój przyjaciel, pan Gordon. Oczywiście nie pasują do siebie maścią, ale moim zdaniem świetnie się sprawdzą w powozie, dopóki jesteśmy na wsi. Zanim pojedziemy do Londynu, muszę spróbować dobrać parę do Barona; kary, jak sądzę, doskonale nadaje się pod wierzch”.
York powtórzył mu wtedy, co John o nas mówił.
„Cóż – odparł hrabia – musisz mieć oko na klacz i zapinać wypinacz luźno; śmiem twierdzić, że z odrobiną pobłażania na początku świetnie sobie poradzą. Wspomnę o tym jaśnie pani”.
Po południu założono nam uprząż i zaprzęgnięto nas do powozu, a gdy zegar na stajni wybił trzecią, podprowadzono nas przed front domu. Wszystko tam było bardzo okazałe, trzy albo cztery razy większe od starego domu w Birtwick, ale nawet w połowie nie tak miłe, jeśli koń może mieć zdanie. Dwóch lokajów stało w pogotowiu, ubranych w płowe liberie, szkarłatne spodnie do kolan i białe pończochy. Wkrótce usłyszeliśmy szelest jedwabiu – to jaśnie pani schodziła po kamiennych schodach. Obeszła powóz, żeby nam się przyjrzeć; była wysoką kobietą o dumnym wyglądzie i wydawała się z czegoś niezadowolona, ale nic nie powiedziała i wsiadła do powozu. Po raz pierwszy miałem na sobie wypinacz i muszę przyznać, że choć z pewnością było to dokuczliwe, że nie mogłem od czasu do czasu opuścić łba, nie podciągał mi go wyżej, niż zwykłem go nosić. Martwiłem się o Ginger, ale ona wydawała się spokojna i zadowolona.
Następnego dnia o trzeciej znów staliśmy przed drzwiami, a lokaje jak poprzednio; usłyszeliśmy szelest jedwabnej sukni, pani zeszła po schodach i władczym głosem powiedziała: „York, musisz tym koniom podnieść łby wyżej; nie nadają się, żeby się z nimi pokazać”.
York zszedł z kozła i powiedział bardzo uniżenie: „Najmocniej przepraszam, jaśnie pani, ale te konie od trzech lat nie chodziły z wypinaczem, a jaśnie pan powiedział, że bezpieczniej będzie przyzwyczajać je do niego stopniowo; ale jeśli jaśnie pani sobie życzy, mogę go nieco skrócić”.
„Zrób to” – powiedziała.
York podszedł do naszych łbów i sam skrócił wypinacz – o jedną dziurkę, zdaje się; każda drobnostka coś zmienia, na lepsze czy na gorsze, a tego dnia czekał nas stromy podjazd pod górę. Wtedy zacząłem rozumieć, o czym słyszałem. Oczywiście chciałem wysunąć łeb do przodu i z zapałem wciągnąć powóz pod górę, jak przywykliśmy; ale nie, teraz musiałem ciągnąć z zadartym łbem, a to odbierało mi cały zapał, a cały wysiłek spadał na grzbiet i nogi. Kiedy wróciliśmy, Ginger powiedziała: „Teraz widzisz, jak to jest; ale to jeszcze nic złego i jeśli nie zrobi się dużo gorzej, nic nie powiem, bo dobrze nas tu traktują; ale jeśli ściągną mnie mocno, to niech uważają! Nie zniosę tego i nie zamierzam znosić”.
Dzień po dniu, dziurka po dziurce, skracano nasze wypinacze i zamiast cieszyć się jak dawniej na zakładanie uprzęży, zacząłem się tego bać. Ginger też wydawała się niespokojna, choć mówiła bardzo niewiele. W końcu pomyślałem, że najgorsze już minęło; przez kilka dni nic więcej nie skracano, a ja postanowiłem jakoś to znieść i wypełniać swój obowiązek, choć teraz była to nieustanna udręka zamiast przyjemności; ale najgorsze miało dopiero nadejść.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał