Paardenpret

Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 19. Alleen maar onwetendheid

· The Equinest

Hoofdstuk 19. Alleen maar onwetendheid

Ik weet niet hoe lang ik ziek ben geweest. Meneer Bond, de paardendokter, kwam elke dag. Op een dag liet hij me ader; John hield een emmer vast voor het bloed. Daarna voelde ik me erg zwak en dacht ik dat ik zou sterven, en ik geloof dat zij dat allemaal ook dachten.

Ginger en Merrylegs waren naar de andere stal verhuisd, zodat ik rust zou hebben, want door de koorts was mijn gehoor heel scherp geworden; elk klein geluidje leek heel hard, en ik kon de voetstappen herkennen van iedereen die van en naar het huis liep. Ik wist alles wat er gebeurde. Op een nacht moest John me een drankje geven; Thomas Green kwam binnen om hem te helpen. Nadat ik het had ingenomen en John het me zo gemakkelijk mogelijk had gemaakt, zei hij dat hij een half uur zou blijven om te zien hoe het medicijn viel. Thomas zei dat hij bij hem zou blijven, dus gingen ze op een bank zitten die in de stand van Merrylegs was gezet, en zetten de lantaarn aan hun voeten, zodat ik geen last van het licht zou hebben.

Een tijdje zaten beide mannen zwijgend, en toen zei Tom Green zachtjes:

“Ik zou willen, John, dat je eens een vriendelijk woordje tegen Joe zei. De jongen is er helemaal kapot van; hij krijgt geen hap door zijn keel en hij kan niet meer lachen. Hij zegt dat hij weet dat het allemaal zijn schuld was, al weet hij zeker dat hij zo goed heeft gedaan als hij wist, en hij zegt dat niemand ooit nog tegen hem zal praten als Beauty doodgaat. Het gaat me aan het hart om hem zo te horen. Ik denk dat je hem best een woordje kunt gunnen; hij is geen slechte jongen.”

Na een korte stilte zei John langzaam: “Je moet niet te hard over me oordelen, Tom. Ik weet dat hij het niet kwaad bedoelde, dat heb ik ook nooit gezegd; ik weet dat hij geen slechte jongen is. Maar zie je, ik heb zelf ook pijn; dat paard is de trots van mijn hart, om nog maar te zwijgen van hoe geliefd hij is bij de baas en mevrouw; en te bedenken dat zijn leven op deze manier vergooid kan worden, is meer dan ik kan verdragen. Maar als je vindt dat ik te hard ben voor de jongen, zal ik morgen proberen hem een goed woord te geven — dat wil zeggen, als het met Beauty beter gaat.”

“Nou, John, dank je wel. Ik wist dat je niet te hard wilde zijn, en ik ben blij dat je inziet dat het alleen maar onwetendheid was.”

Ik schrok bijna van Johns stem toen hij antwoordde:

“Alleen maar onwetendheid! Alleen maar onwetendheid! Hoe kun je het nou over alleen maar onwetendheid hebben? Weet je dan niet dat dat, na slechtheid, het ergste is wat er bestaat? — en welke van de twee het meeste kwaad aanricht, weet alleen de hemel. Als mensen kunnen zeggen: ‘O! Ik wist het niet, ik bedoelde het niet kwaad,’ dan denken ze dat alles in orde is. Ik neem aan dat Martha Mulwash die baby niet wilde doden toen ze hem volgoot met Dalby en kalmerende siroopjes; maar ze heeft hem wel gedood, en ze werd berecht voor doodslag.”

“En dat was haar verdiende loon,” zei Tom. “Een vrouw moet niet aan de verzorging van een teer klein kind beginnen zonder te weten wat goed en wat slecht voor het is.”

“Bill Starkey,” ging John verder, “wilde zijn broertje niet zo bang maken dat hij stuipen kreeg, toen hij zich als spook verkleedde en hem in het maanlicht achternazat; maar het gebeurde wel; en dat pientere, knappe ventje, dat de trots van elke moeder had kunnen zijn, is nu niet veel meer dan een idioot, en dat zal hij blijven, al wordt hij tachtig. Je was zelf ook behoorlijk van streek, Tom, twee weken geleden, toen die jongedames de deur van je broeikas open hadden laten staan terwijl er een ijzige oostenwind recht naar binnen blies; je zei dat er een heleboel van je planten door waren doodgegaan.”

“Een heleboel!” zei Tom. “Er was geen enkel teer stekje dat niet was doodgevroren. Ik zal helemaal opnieuw moeten stekken, en het ergste is dat ik niet weet waar ik nieuwe vandaan moet halen. Ik werd bijna gek toen ik binnenkwam en zag wat er was gebeurd.”

“En toch,” zei John, “weet ik zeker dat de jongedames het niet zo bedoelden; het was alleen maar onwetendheid.”

Meer hoorde ik niet van dit gesprek, want het medicijn deed zijn werk en liet me in slaap vallen, en ’s ochtends voelde ik me veel beter; maar ik heb vaak aan Johns woorden gedacht toen ik meer van de wereld leerde kennen.

Alle hoofdstukken

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel